ناسا دهانه بزرگی به قطر 222 متر در ماه کشف کرد

بر اساس مطالعه‌ای که روز چهارشنبه در مجله Science Advances منتشر شد، ناسا یک دهانه بزرگ جدید در ماه کشف کرده است که قطر آن 222 متر (728 فوت) است، بزرگ‌تر از کولوسئوم رم و بزرگترین دهانه برخوردی معاصر که در هر نقطه‌ای از منظومه شمسی تشکیل شده است.

این دهانه زمانی ایجاد شد که یک قطعه سیارک یا دنباله‌دار، که تخمین زده می‌شود تقریبا به اندازه یک ساختمان سه تا شش طبقه باشد، بین 11 آوریل تا 22 مه 2024 به سطح ماه برخورد کرد. برخورد در سمت نزدیک ماه رخ داد و توسط تلسکوپ‌های روی زمین و فضا در آن زمان مورد توجه قرار نگرفت.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا (LRO) که از سال 2009 بر روی ماه مطالعه می کند، سرانجام این برخورد را آشکار کرد. مقایسه خودکار تصاویر زاویه باز فضاپیما، دهانه جدید را در آگوست 2025 شناسایی کرد و پس از آن تصاویر با وضوح بالاتر این کشف را تأیید کردند.

این دهانه که به نام دانشمند قمری توماس مک گچین نامگذاری شده است، تقریبا سه برابر بزرگتر از رکورد قبلی کشف شده توسط LRO است. همچنین تخمین زده می شود که تنها حدود 132 سال در هر رویداد باشد، که چنین تأثیری را بسیار نادر می کند.

این برخورد به طرز چشمگیری سطح اطراف را تغییر داد. محققان دریافتند که گرد و غبار و سنگ‌ها دورتر و در زوایای بالاتری نسبت به پیش‌بینی برخی مدل‌ها پرتاب می‌شوند و تغییراتی که بیش از 1000 شعاع دهانه را گسترش می‌دهند.

به گزارش سی بی اس نیوز، مطالعه دیگری منطقه ای به وسعت 6.4 کیلومتر (عرض 4 مایل) در اطراف دهانه با خواص حرارتی تغییر یافته را شناسایی کرد که نشان می دهد این برخورد باعث سست شدن و اختلال در خاک بالای ماه یا سنگ سنگی شده است.

دانشمندان می گویند این کشف فرصتی نادر برای بهبود مدل های برخورد ماه و تکامل سطح فراهم می کند. همچنین می تواند پیامدهای عملی برای فضانوردان آینده داشته باشد.

ناسا قصد دارد تا میزان مسافتی را که مواد پرتاب شده توسط برخوردها می توانند طی کنند، مطالعه کند، اطلاعاتی که می تواند به مهندسان در طراحی و حفاظت از زیستگاه های ماه آینده کمک کند.

این یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که سطح ماه سریع‌تر از آنچه قبلا تصور می‌شد تغییر می‌کند، به این معنی که ردپای تاریخی به جا مانده از فضانوردان آپولو ممکن است در نهایت با "باغبانی" مستمر خاک ماه دفن یا پاک شوند.