نظرسنجی ها هسته اصلی نحوه پوشش رسانه ها از سیاست هستند، اما آیا این چیز خوبی است؟

روز سه‌شنبه، آمریکایی‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای رأی می‌دهند که عواقبی برای همه در سراسر جهان دارد. طبق معمول، بیشتر پوشش تبلیغاتی حول محور نظرسنجی‌ها می‌چرخد، که به دموکرات‌ها برتری ملی تا 11 امتیاز در برگه رای عمومی کنگره می‌دهد، در حالی که نامزدهای حزب برای کرسی‌های سنا در جاهایی که معمولا امیدی ندارند به چالش می‌کشند.

با وجود تمام آن داده‌های نظرسنجی، بسیاری در مورد اینکه آیا این پیش‌بینی‌ها درست می‌شوند یا خیر تردید دارند. صرف نظر از این، نظرسنجی‌ها در این پوشش مرکزی بوده‌اند، همانطور که در اکثر انتخابات‌ها چنین است.

تقریبا 90 سال است که نظرسنجی یکی از عناصر اصلی روزنامه نگاری سیاسی بوده است. شکل مدرن آن به سال 1936 بازمی‌گردد، زمانی که جورج گالوپ از نمونه‌ای کوچک اما با دقت انتخاب شده برای پیش‌بینی لغزش فرانکلین روزولت استفاده کرد و مجله Literary Digest را تحقیر کرد، که نظرسنجی گسترده آن از خوانندگان مرفه خود از طرف مقابلش حمایت کرده بود. نتایج گالوپ به روزنامه‌های سراسر کشور ارسال شد و همکاری بین نظرسنجی‌کنندگان و مطبوعات آغاز شد که از آن زمان تاکنون ادامه دارد.

اما تا دهه 1970 یا در مورد ایرلند در دهه 1980 بود که روزنامه ها شروع به سرمایه گذاری جدی روی نظرسنجی های خودشان کردند. دفتر تحقیقات بازار ایرلند، که توسط جک جونز در سال 1962 تأسیس شد، قبل از اینکه به سیاست روی آورد، سال‌ها به تحقیق درباره پودر لباسشویی و سفرهای هوایی پرداخت و مجموعه‌های Irish Times/MRBI که در اوایل دهه 1980 آغاز شد، به معیار اینجا تبدیل شد.

انتقاد از این رابطه کم نبوده است. پیشنهاد می‌شود روزنامه‌ها نتایج را بیش از حد دراماتیک می‌کنند و تیترهای فریادآمیز درباره تغییرات کوچکی که در حاشیه خطا قرار دارند منتشر می‌کنند. نظرسنجی همچنین به دلیل پوشش «مسابقه اسب‌سواری» مقصر شناخته می‌شود که انتخابات را به عنوان یک برنامه ورزشی در نظر می‌گیرد و مسائل در خطر را نادیده می‌گیرد. یک مطالعه هاروارد در مورد رقابت های انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال 2016 نشان داد که سیاست تنها یک دهم پوشش را به خود اختصاص داده است، یعنی کمتر از یک چهارم فضای اختصاص داده شده به افراد پیش رو.

این انتقادات بی اساس نیستند، اگرچه تحقیقات در 27 کشور اروپایی نشان می دهد که پوشش نظرسنجی بیشتر در رقابت های فشرده و چند حزبی رایج است، جایی که دانستن وضعیت بازی می تواند به رأی دهندگان کمک کند تا در مورد نحوه استفاده از برگه های رأی خود تصمیم بگیرند.

بی‌اعتمادی به نظرسنجی‌ها نیز افزایش یافته است و مردم به اشتباهات آشکاری مانند برگزیت یا اولین پیروزی دونالد ترامپ اشاره می‌کنند. این امر با ظهور جنبش‌های پوپولیستی که حامیان آنها اغلب در نظرسنجی‌ها کمتر حضور دارند، تشدید شده است و این امر موجب اتهامات جانبداری شده است. با وجود همه اینها، مطالعه بیش از 200 انتخابات در 32 کشور هیچ مدرکی دال بر افزایش اشتباهات رای گیری پیدا نکرد.

سه انتخابات در 10 روز گذشته برخی از این مسائل را برجسته کرده است. در برزیل، نظرسنجی های نهایی، رئیس جمهور فعلی لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا را در دور اول پیش رو داشت، که رقیب او فلاویو بولسونارو از آن برتری کرد، سپس بولسونارو را در دور دوم پیشی گرفت که لولا با بیش از سه امتیاز برنده شد. هیچ کدام از این خطاها زیاد نبود، اما هر کدام برنده اشتباهی را انتخاب کردند.

در اسرائیل، نظرسنجی‌های نهایی به درستی بن‌بست را پیش‌بینی کردند، اما هم حزب لیکود و هم احزاب عربی را دست‌کم گرفتند.

و در صربستان، جایی که رای‌گیری عمومی پراکنده است و رای‌دهندگان دلایلی برای ابراز همدردی با مخالفان داشتند، نظرسنجی‌هایی که نشان می‌دهد حزب الکساندر ووچیچ با فاصله کمی پیش‌تر است، زمانی که اپوزیسیون تحت رهبری دانشجویان اکثریت مطلق را به دست آورد، کاملا اشتباه بود.

دیدگاه آیریش تایمز درباره انتخابات صربستان: زلزله جوانان در بلگراد

نظرسنجی سنتی با تغییرات در صنعت رسانه در حال تغییر است. کاهش درآمد ناشران را نسبت به کسب و کار گران قیمت نظرسنجی باکیفیت کمتر مشتاق کرده است. این امر منجر به حرکت از مصاحبه حضوری به سمت پنل‌های آنلاین ارزان‌تر شده است که برای انعکاس مشخصات رأی‌دهندگان وزن دارند.

در ایرلند، Red C برای Business Post و Ireland Thinks for Sunday Independent اکنون نظرسنجی‌های آنلاین ماهانه متناوب را انجام می‌دهند، در حالی که نظرسنجی رو در رو The Irish Times با Ipsos B&A چندین بار در سال ظاهر می‌شود. روش ها می توانند نتایج تا حدودی متفاوتی را برگردانند. برای مثال، Red C مرتبا Fianna Fáil را چند امتیاز پایین‌تر از سایر نظرسنجی‌ها قرار می‌دهد. اما عملکرد کلی قابل احترام بوده است، نظرسنجی های نهایی در سال 2024 عمدتا در حاشیه خطا قرار دارند. هر نظرسنجی یک عکس لحظه ای در زمان است و در کمپین های بی ثبات رفراندوم، نظرسنجی ها و نتایج اغلب به شدت متفاوت بوده است.

این حوزه نیز محدود شده است و عناوینی مانند نسخه ایرلندی ساندی تایمز دیگر نظرسنجی را انجام نمی دهند.

در جاهای دیگر، نشانه هایی از استانداردهای مشکوک وجود دارد. در ماه سپتامبر، یک تحقیق مخفی توسط Channel 4 News و گروه Verbatim نشان داد که نظرسنجی‌های برجسته توسط تایمز و تلگراف توسط چهره‌های Reform UK ترتیب داده شده بود و از طریق شرکتی که به اعتقاد آنها یک شرکت اهداکننده آمریکایی بود، پرداخت شده بود، بدون اینکه به هیچ یک از روزنامه‌ها گفته شود.

در ایالات متحده، شرکتی به نام Wedgewood Polls هفته گذشته اعتراف کرد که نتایج گزارش شده توسط نیویورک تایمز، نیوزویک و دیگران را جعل کرده است. یکی از نامزدهای دموکرات میشیگان می گوید که یک نظرسنجی جعلی که او را تک رقمی نشان می دهد، کمک کنندگانش را راند و به مبارزات انتخاباتی سنا پایان داد.

مشکل در هر دو مورد این بود که سازمان‌های خبری نتوانستند تأیید کنند که این اعداد از کجا آمده‌اند و چه مشوق‌های مالی ممکن است دخیل بوده باشند. اما بدتر از آن این است که برخی از رسانه های ایالات متحده به بازارهای پیش بینی تقریبا کاملا غیرقابل تنظیمی که در سال های اخیر قارچ گونه رشد کرده اند، اهمیت می دهند. CNN و CNBC با Kalshi و مالک وال استریت ژورنال داو جونز با Polymarket با شرایط نامشخصی شراکت دارند.

این یک پیشنهاد بسیار مشکوک به نظر می رسد، زیرا شانس شرط بندی می تواند توسط هر کسی که جیب به اندازه کافی عمیق داشته باشد، جابه جا کند. مدل قدیمی، که در آن سازمان‌های رسانه‌ای برای نظرسنجی‌ها پول پرداخت می‌کردند و روی نتایج می‌ایستادند، ممکن است نقص‌هایی داشته باشد، اما این جایگزین خاص به‌طور قابل توجهی بدتر به نظر می‌رسد.