نظر - سیاست ماندگار: چگونه کنفرانس COP31 می تواند اقدام پایدار آب و هوایی ارائه دهد

دکتر حمید پوران یک دانشمند محیط زیست است که در رابط علم و سیاست کار می کند. او رهبر آکادمیک آزمایشگاه های تحقیقاتی پایداری در موسسه ملی براونفیلد و دانشیار فناوری محیط زیست در دانشگاه ولورهمپتون است.

ده سال پس از اجرایی شدن توافقنامه پاریس، دوام آن با آزمایش دیگری روبرو است. با افتتاح COP31 در آنتالیا، ترکیه در این هفته، ایالات متحده بار دیگر از این پیمان خارج شد. آخرین گزارش برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در مورد شکاف انتشار به این نتیجه رسیده است که گرمایش 1.5 درجه سانتیگراد (2.7 فارنهایت) بالاتر از سطح قبل از صنعتی شدن خواهد بود. بر اساس سیاست های فعلی، گرمایش می تواند در این قرن به 2.8 درجه سانتی گراد (5.04 فارنهایت) برسد. سوال این است که چگونه می توان اقدام اقلیمی را پایدار کرد در حالی که تعهدات سیاسی اینگونه نیستند.

همه‌گیری کووید-19 نشان داد که انتشار می‌تواند به شدت کاهش یابد: انتشار دی‌اکسید کربن مرتبط با انرژی جهانی در سال 2020 به میزان 5.8 درصد کاهش یافت، سپس در سال 2021 به بالاترین حد خود بازگشت. اما تعطیلی‌های اقتصادی، محدودیت حرکت، و سختی‌های گسترده هیچ مدل مطلوبی برای اقدامات آب و هوایی ارائه نمی‌دهند. چالش کاهش انتشار گازهای گلخانه ای در عین حفظ معیشت و فرصت های زندگی بهتر است.

رشد جمعیت و گسترش طبقه متوسط ​​نیازمند مسکن، تحرک و سرمایش بیشتر است. برآورده شدن این آرزوها نیازمند خدمات انرژی بیشتری است، حتی با وجود بهبود بهره وری، میزان انرژی مورد نیاز برای ارائه آنها را کاهش می دهد. کربن زدایی باید یک اقتصاد مولد را حفظ کند و در عین حال نحوه تغذیه آن را تغییر دهد.

تعهدات سیاسی می توانند سریعتر از زیرساخت ها تغییر کنند. نیروگاه ها، کارخانه ها و شبکه های انتقال در سراسر چرخه های انتخاباتی کار می کنند. صاحبان، کارگران، وام دهندگان و مشتریان آنها در استفاده مداوم از آنها منافعی را توسعه می دهند. COP31 را باید بر اساس میزان سرمایه‌گذاری پاکیزه که تحویل آن آسان‌تر و رها کردن آن سخت‌تر می‌شود، قضاوت کرد.

با این حال، عمر طولانی زیرساخت های انرژی هر دو راه را کاهش می دهد و می تواند مانع از انتقال شود. پروژه‌های ایالات متحده بیش از 85 درصد از ظرفیت صادرات LNG را تشکیل می‌دهند که در سال 2025 به تصمیمات نهایی سرمایه‌گذاری جهانی می‌رسند. چین آن سال را با 291 گیگاوات ظرفیت انرژی زغال سنگ مجاز یا در دست ساخت به پایان رساند. این پروژه ها باعث ایجاد فشار برای حفظ جریان سوخت های فسیلی برای چندین دهه می شود. سرمایه‌گذاران و دولت‌ها در برابر ضرر دارایی‌های کم استفاده یا سرگردان مقاومت خواهند کرد. تصمیمات امروز می تواند انتخاب های اقلیمی فردا را به طور قابل ملاحظه ای گران تر کند.

نشست آنتالیا باید بر سه پایه پیشرفت پایدار متمرکز شود: زیرساخت ها، مشوق های صنعتی و مالی.

اول، دولت ها باید برق پاک را در دسترس و قابل تحویل قرار دهند. ریاست COP31 ترکیه پیشنهاد کرده است که سهم برق از تقاضای جهانی انرژی نهایی به 35 درصد تا سال 2035 افزایش یابد. این امر مستلزم شبکه های انتقال، ذخیره سازی و بازارهایی است که تولید پاک را قادر می سازد تا به مشتریان برسد. برنامه های ملی باید پروژه ها، تامین مالی، و نقاط عطف تحویل را با مسئولیت روشن برای تحقق آنها مشخص کنند. عرضه قابل اعتماد، صورت‌حساب‌های مقرون‌به‌صرفه، و اشتغال محلی دلایل عملی را برای رای‌دهندگان برای دفاع از گذار ارائه می‌دهد.

دوم، سیاست صنعتی باید به شرکت ها انگیزه های تجاری پایدار برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای بدهد. قانون اقلیمی ترکیه در سال 2025 در آگوست امسال با مقرراتی دنبال شد که چارچوبی برای تجارت انتشار گازهای گلخانه ای ایجاد می کند. مکانیسم تنظیم مرز کربن اتحادیه اروپا این انگیزه را تقویت می کند: قیمت های کربن واجد شرایط پرداخت شده در خارج از کشور را می توان از هزینه اتحادیه اروپا برای واردات تحت پوشش کسر کرد. قیمت‌گذاری کربن داخلی می‌تواند درآمدی را حفظ کند که در غیر این صورت ممکن است در خارج از کشور جمع‌آوری شود، اگرچه ممکن است هزینه باقیمانده همچنان اعمال شود.

دولت‌ها باید اندازه‌گیری انتشار گازهای گلخانه‌ای سازگار، شناسایی شفاف پرداخت‌های کربن و حمایت از شرکای تجاری فقیرتر را پیش ببرند. تدارکات عمومی می تواند این امر را با ایجاد تقاضای قابل اعتماد برای فولاد و سیمان کم آلاینده تقویت کند. استانداردهای واضح و تعهدات خرید بلندمدت به تولیدکنندگان اطمینان بیشتری برای سرمایه گذاری می دهد.

آژانس بین‌المللی انرژی تخمین می‌زند که هزینه‌های تامین مالی برای پروژه‌های انرژی در اقتصادهای نوظهور می‌تواند دو تا سه برابر در اقتصادهای پیشرفته باشد. در کنار خریداران معتبر برق، مقررات قابل اجرا و محافظت در برابر نوسانات ارز، ضمانت‌ها می‌توانند به کاهش این خطرات کمک کنند. تدارکات خورشیدی توصیه شده توسط شرکت مالی بین المللی ازبکستان در سال 2021 پیشنهاد برنده 1.791 سنت آمریکا در هر کیلووات ساعت را به خود اختصاص داد که نشان دهنده پتانسیل رقابت با ساختار مناسب است.

آزمون این است که تضمین ها کجا می روند و چه چیزی را فعال می کنند. دولت‌ها باید دسترسی کشورهایی را که برای جذب سرمایه مقرون‌به‌صرفه تلاش می‌کنند، گسترش دهند، ریسک‌های عمومی فرضی را افشا کنند و سرمایه‌گذاری خالص اضافی ارائه شده را گزارش کنند. مالیه عمومی قابل پیش بینی نیز باید از نیازهایی پشتیبانی کند که نمی توانند بازده تجاری ایجاد کنند.

این تلاش ها باید چارچوب پاریس را تقویت کند. روند سازمان ملل اهداف مشترک، بررسی و یک مجمع برای کشورهای آسیب پذیر فراهم می کند تا ادعاهای خود را مطرح کنند. تحویل بستگی به دولت ها، تنظیم کننده ها، بانک های توسعه و کسب و کار دارد.

میراث آنتالیا پس از آن پدیدار خواهد شد: خطوط انتقال تکمیل شد، کارخانه‌های پاک‌تر راه‌اندازی شدند، موافقت‌نامه‌های تامین مالی رعایت شد و از وابستگی جدید به سوخت‌های فسیلی اجتناب شد. دولت ها و تعهدات آنها تغییر خواهد کرد. COP31 باید برای جانشینان خود یک سیستم انرژی پاک‌تر باقی بگذارد که رفاه را حفظ کند و دلایل قانع‌کننده‌ای برای حفظ آن به مردم ارائه دهد.

*نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده خط مشی تحریریه آنادولو نیست.