نقد حصیری - اولیویا کولمن عاشق عالی را در عاشقانه های عامیانه-ترسناک جذاب پیدا می کند

کولمن در نقش یک ماهیگیر افسرده و قلدر در انگلستان قرون وسطایی بازی می کند. خوشبختانه، سبدساز پیتر دینکلیج پاسخ رویاهای خود را می دهد - الکساندر اسکارسگارد ساخته شده از حصیری

روح شرلی جکسون، نویسنده معمایی، به طرز جالبی در این رمان عاشقانه عامیانه و ترسناک عجیب احیا شده است، که از داستانی به نام شوهر حصیری در سال 2006 توسط نویسنده بریتانیایی اورسولا ویلز اقتباس شده است. تقریبا خنده‌دار است، اما نه دقیقا، و تقریبا آزاردهنده است، اما نه دقیقا، که یک همپوشانی عجیب و جالب نمودار ون بین وحشت وحشتناک و احساساتی را اشغال می‌کند. با این حال، علاقه مندان به ترسناک بودن صفحه نمایش بریتانیایی متوجه خواهند شد که بالاخره درباره یک مرد حصیری است.

این صحنه یک روستای افسانه‌ای با جلوه‌های قرون وسطایی است که می‌تواند در اروپای مرکزی یا انگلستان باشد، جایی که آیین‌های پدرسالارانه عجیبی مانند گذاشتن یقه‌های فلزی بر روی عروس‌های جدید وجود دارد. یک زن ماهیگیر میانسال افسرده (با بازی خشن و طبیعت گرایانه اولیویا کولمن) به تنهایی در یک کلبه دورافتاده زندگی می کند و مرتبا چنگال و حشره ناخوشایند خود را به بازار می آورد، جایی که توسط مردم محلی بدبین و بسته از جمله دکتر ریچارد ای گرانت به عنوان یک تنبل و بی کفایت مورد تمسخر و آزار قرار می گیرد.

در میان شکنجه گران او، همسر خیاط کینه توز است، زنی ظریف و تیزبین با بازی الیزابت دبیکی. ادامه مطلب...