نقد و بررسی "یک بیانیه": فقط آنچه در حال حاضر به آن نیاز داریم - فیلم دیگری درباره تغییرات آب و هوا! اما جشنواره گفتگوی تاریخی تام مک کارتی نشان می دهد که ما در سال 1980 چقدر می دانستیم

این فیلم دقیقا همانطور که اتفاق افتاد، کنفرانسی از مقاماتی را ارائه می دهد که برای مشاوره کنگره در مورد بحران گرمایش جهانی تعیین شده اند. اما صحبت آنها به عمل تبدیل نمی شود.

اگر امسال فقط یک فیلم در مورد گروه کاری فوق‌العاده‌ای متشکل از دانشمندان، دانشگاهیان، وکلا، فعالان و بوروکرات‌ها می‌بینید که در سال 1980 در اتاق کنفرانس هتلی در سن پترزبورگ، فلوریدا، گرد هم می‌آیند تا یک مانیفست در مورد تغییرات آب‌وهوایی را به اشتراک بگذارند، آن فیلم «یک بیانیه» را بسازید (حداقل تا زمانی که بهتر از آن بیاید). کنفرانسی که توضیح دادم واقعا برگزار شد. این مأموریتی بود که کنگره ایالات متحده رویای آن را داشت.

موضوع گرمایش زمین روی نقشه بود و از کمیته ای که در یک آخر هفته در فلوریدا برای جلسات سه روزه گرد هم آمده بود، خواسته شد تا بیانیه ماموریتی تهیه کند که خطرات تغییرات آب و هوایی را ارزیابی کند و توصیه هایی را به کنگره ارائه کند که دقیقا در مورد آن چه باید کرد. داستان های مرتبط برنامه دوستیابی عجیب و غریب جک جشنواره فیلم را با داوران تی اس مدیسون، خانم لارنس، بابی اشلی، مایک گائویو و دیلون برنساید (اختصاصی) «برادران بولت» دراگولا، فصل 7 مجموعه تاریخ اکران اکتبر در شودر (اختصاصی) راه اندازی کرد.

«یک بیانیه» توسط تام مک کارتی، نجار سرسخت «اسپات لایت» و «استیل واتر» کارگردانی و نوشته شده است و در آن بازیگران خوبی حضور دارند، مانند پل راد که نقش ناظم کنفرانس بسیار دیپلماتیک را بازی می‌کند و پل جیاماتی، که نقش یک مسئول دپارتمان انرژی را بازی می‌کند، و در نقش یک پروفسور بامزه و بامزه در جان تورتورو، در نقش یک پروفسور بامزه و بامزه در دانشگاه هسته‌ای، جان تورتورو. M.I.T.، و امی رایان، به عنوان یک کارمند آرام که در نهایت به عنوان وجدان گروه ظاهر می شود. محبوب در Variety

این فیلم، همانطور که احتمالا جمع آوری کرده اید، داستان تعقیب و گریز هلیکوپترهای پرسرعت و دزدی های جسورانه نیست. کنفرانس - 20 مرد و زن در حال پاپ، بحث، استراتژی، هش کردن حقیقت - کل فیلم است. «یک بیانیه» فیلمی درباره مکالمه است، بنابراین اجازه دهید تعصب خودم را مطرح کنم: من کاملا طرفدار فیلم‌هایی درباره مکالمه هستم - رویارویی حقوقی انسان‌گرایانه مانند «12 مرد خشمگین» (یکی از بهترین فیلم‌هایی که تا کنون ساخته شده است)، یا دیالوگ‌های میز شام مانند «شام من با آندره» یا «پیش از طلوع آفتاب، یا فیلم قبلی‌اش».

من کسی هستم که واقعا فکر می کنم صحبت کردن عمل است (فقط از هر یک از دوستانم بپرسید). و من عاشق شنیدن مسائلی هستم که به طور هوشمندانه بحث می کنند، که باعث می شود مخاطب هدف فیلمی مانند "یک بیانیه" باشم.

با این اوصاف، من فیلم را با احساساتی جدی تماشا کردم. روی کاغذ، «یک بیانیه» فیلم جالبی به نظر می‌رسد، اما در عین حال پرحرف و مسطح، جذاب و پرپیچ‌وخم، پرشور و خنثی است. می‌خواهد یک مستند درام «آتش‌برند» باشد، با این حال نمی‌توانم تصور کنم که مخاطبان آن چه کسانی خواهند بود. پیش بینی بی رحم من: کنار هیچکس. نه به این دلیل که فیلم بد است، بلکه به این دلیل که مانند یک مقاله مجله بی پایان در قالب فیلم است.

مک کارتی و همکار فیلمنامه نویسانش، توماس بیدگین و نوئه دبره، تصمیم گرفتند کنفرانس را «دراماتیک» نکنند. در عوض، آنها دیالوگ را درست از رونوشت‌های واقعی بیرون کشیدند، و مکالمات را کلمه به کلمه ارائه کردند، که تا حدودی یک انتخاب جسورانه است. و مک کارتی مطمئنا به اندازه کافی فیلمساز ماهری است که بتواند اثری را که می خواست به دست آورد. در «یک بیانیه»، او صدا و ریتم، چرخش کلامی، جوهره ی دکلمه ی عجولانه ی آن چیزی که به عنوان جلسه ی برنامه ریزی استراتژیک شناخته می شود را می گیرد.

برای هر کسی، در هر حرفه ای، که در چنین جلسه ای شرکت کرده است (یعنی تقریبا برای هرکسی که تا به حال برای یک شرکت یا دولت یا یک سیستم مدرسه کار کرده است، یا هر کسی که تا به حال به یک صنف یا اتحادیه تعلق داشته است)، این موفقیت ممکن است به عنوان یک موهبت متفاوت باشد. از آنجا که راز نه چندان کثیف این نوع ملاقات این است که اگرچه در بهترین حالت می‌تواند کارها را انجام دهد، حقیقت این است که نشستن در آنجا و گوش دادن به فک‌های بی‌پایان و جوک زدن برای رسیدن به موقعیت، پاشنه‌های پاشنه‌دار به دنبال سازش پژمرده می‌شوند، دعوای درونی آزموده‌کننده و در عین حال به نوعی ملایم - همه اینها می‌تواند کافی باشد.

شما را وادار می کند تا به شکل یک توپ جمع شوید. در «یک بیانیه»، آنچه ما واقعا تماشا می‌کنیم، جوهر نوعی از آنتروپی طبقه متوسط ​​آمریکایی است.

اگر منصف باشیم، جذابیت ملایم "یک بیانیه" این است که ما در حال استراق سمع از سال 1980 هستیم، و می بینیم که مردم در آن دوره بسیار متفاوت چه می گویند و چه فکر می کنند. ممکن است انتظار داشته باشید که همه چیز در پشت منحنی به خوبی به نظر برسد. اما شگفتی نگران‌کننده «یک بیانیه» این است که «آه، اگر آن‌ها بدانند که ما اکنون می‌دانیم» وجود ندارد! عامل

این فیلم تا حدی بر اساس «از دست دادن زمین: دهه ای که می توانستیم تغییرات آب و هوایی را متوقف کنیم»، کتاب 2019 ناتانیل ریچ درباره دهه 1980 ساخته شده است، و تز اصلی کتاب این است که ما در آن زمان همه چیز را می دانستیم - یا حداقل، آگاه ترین افراد می دانستند.

در ابتدا، شخصیت تورتورو، دکتر دیوید رز، از یک پروژکتور بالای سر برای ارائه پنج اسلایدی که آماده کرده است استفاده می کند. آنها نمودارهایی را نمایش می دهند که نشان می دهد سطوح دی اکسید کربن به کجا می رود و میزان آسیب به محیط زیست را نشان می دهد. حقایق همگی واضح هستند (حتی اگر در مورد آنها اختلافات جزئی وجود دارد): تهدیدات لایه اوزون، خطر اولیه سوخت های فسیلی، جدول زمانی که همه چیز به کجا می رود.

بسیاری از ما تا اواخر این دهه شروع به شنیدن درباره گرم شدن کره زمین نکردیم (مقاله «آیا جهان داغتر می شود؟» اثر بیل مک کیبن که بازی را تغییر داد در سال 1988 منتشر شد) و این ایده که گروهی متفاوت مانند این به طور کامل در آن حضور دارند خبر است. پس افراد حاضر در اتاق در مورد چه بحث می کنند؟ در واقع ای کاش آنها بیشتر دعوا می کردند. شکاف های زیادی وجود دارد، و با توجه به اینکه ماهیت تغییرات آب و هوایی این است که نیاز به حدس و گمان دارد، اختلاف نظر اساسی در مورد اینکه آنها چگونه باید تهدیدی برای آینده را تصور کنند وجود دارد.

آیا آنها باید بگویند "اینجا قرار است اتفاق بیفتد" یا "اینجا چه اتفاقی می تواند بیفتد"؟ (این گفتگوی شایسته است.) اعضای کمیته ای هستند که از زمین خود محافظت می کنند و نمی خواهند به قدرت ها توهین کنند. (آنها جیسون کلارک را به عنوان یک شخصیت فاسد رنگارنگ شامل می‌شوند.) اما بخشی از چیزی که ما متوجه می‌شویم این است که وقتی صحبت از ایده‌های واقعی می‌شود، صداهای نمایش داده شده واقعا چندان از هم دور نیستند.

دو رنگارنگ‌ترین شخصیت‌ها عبارتند از پروفسور تندرو تورتورو و راف پومرنس، که رئیس انجمن دوستان زمین است. پومرنس یکی از اولین فعالان محیط زیست بود که در مورد تغییرات آب و هوایی صحبت کرد و ایوان پیترز با ریش و موهای بلند، او را به عنوان یک هیپی دودآلود بازی می‌کند که همه چیزهایی را که می‌داند هیپ زده است. در طول جلسه، او قبل از بیان نظرش وقت می‌گذارد، اما نگرش او این است که زمان تأخیر گذشته است - کمیته باید تا حد امکان جسورانه به کنگره مشاوره دهد.

حداقل برای اکثر ما واضح است که حق با اوست: آنها باید زنگ خطر را به صدا در آورند. اجازه دهید کنگره بداند که وضعیت چقدر وخیم است (یا در صورت عدم انجام اقدام، چنین خواهد بود). اما حتی اگر اعضای کمیته موفق به انجام این کار شوند (هشدار اسپویلر: آنها این کار را نمی کنند)، در اینجا یک سوال وجود دارد: چگونه باید به کنگره توصیه کنند که اقدامی انجام دهد؟ واقعا چه باید کرد؟

در اوایل، لحظه ای وجود دارد که نشان می دهد بحث واقعی چیست (یا باید باشد). هنگامی که راف، نمادی که درخت در آغوش گرفته است، برای اولین بار به پروفسور معرفی می‌شود و می‌فهمد که او یک دانشمند هسته‌ای است، به شوخی می‌گوید که او را «گرگ بد بزرگ» خطاب می‌کند. پروفسور می خندد. این به دورانی برمی گردد که استفاده ساده از کلمه "هسته ای" می توانست آن را مانند یک کلمه کثیف به نظر برساند. اما، در واقع، پروفسور کسی است که واقعا می‌فهمد که چه خبر است.

او چندین دهه جلوتر از زمان خود به این نکته اشاره می‌کند که انرژی‌های تجدیدپذیر - در آن زمان، عمدتا انرژی خورشیدی - نمی‌توانند آن را کاهش دهند. هیچ راهی وجود ندارد که آنها بتوانند جایگزین سوخت های فسیلی شوند. و حدس بزنید چی؟ آنها هنوز نمی توانند. اگر می خواهید در مقابل صنعت نفت بایستید، تنها یک منبع انرژی که امروز وجود دارد، پتانسیل این را دارد که ما را از سوخت های فسیلی دور کند و آن انرژی هسته ای است. و استاد درست بیرون می آید و می گوید. (باورش نمی کنید؟ مستند قدرتمند رابرت استون "قول پاندورا" یا "اکنون هسته ای" الیور استون را تماشا کنید.)

اما پروفسور توسط راف و همچنین توسط یک وکیل رسمی (تاتیانا ماسلانی) که به کلمه "هسته ای" حساسیت دارد، اخراج می شود. من مجذوب این موضوع شدم که در «یک بیانیه» مطرح شد. با این حال، به همان سرعتی که مطرح می شود، حذف می شود، و این یک سوال را ایجاد می کند: واقعا این فیلم درباره چیست؟ وقتی به پایان غافلگیرکننده می رسید، به نظر می رسد پیام این است که وقتی صحبت از تغییرات آب و هوایی می شود، ما به جامعه ای تبدیل شده ایم که بسیار شبیه هملت است - قادر به صحبت کردن، ناتوان از عمل کردن. این نکته ای است که ارزش آن را دارد.

اما به طرز عجیبی «یک بیانیه» نمونه ای از همین سندرم است. در سطح مستقلی که بودجه متوسطی دارد، این فیلم یک فیلم دیگر مانند «حفار» است که به نظر می رسد به اندازه ای که اعضای جامعه هالیوود نگرانی خود را نشان می دهند، اهمیتی ندارد. اما اگر آنها واقعا اینقدر نگران هستند، چرا نکات آشنا در مورد تغییرات آب و هوایی - دست زدن و هجوم - را کنار نمی گذارند و کاری را انجام نمی دهند که واقعا خارج از چارچوب است؟ «یک بیانیه» لحظه‌ای در زمان را نشان می‌دهد و یک پنجره جالب به شما می‌دهد که چقدر در آن زمان شناخته شده بود.

اما به عنوان یک درام، فیلم کمی شبیه گازهای گلخانه ای است. شما را در جایی به دام می اندازد که برای تصور راه حل ها به اندازه کافی جسور نیست.