نمایندگان سازمان ملل در خیابان های منهتن غرق در تاریخ خونین مافیا قدم برمی دارند

در تمام طول هفته، هزاران نفر از مقامات و نمایندگان سازمان ملل متحد در خیابان 46 بین خیابان دوم و سوم بالا و پایین می‌رفتند و احتمالا نمی‌دانستند که درست از نقطه‌ای عبور می‌کنند که یکی از بدنام‌ترین قسمت‌های افسانه‌های مافیایی نیویورک رخ داد.

در 16 دسامبر 1985، پل کاستلانو، رئیس خانواده جنایتکاران گامبینو، برای جلسه ای که برای کاهش تنش های داخلی ترتیب داده شده بود، به استیک هاوس اسپارکس برده شد. زمستانی پیچیده برای پیرمرد 70 ساله ای بود که به خاطر نقشش در یک حلقه سرقت ماشین محاکمه می شد. حتی پس از گذشت 40 سال، به راحتی می توان احساس خیابان را در آن غروب احضار کرد - نسیم نابودکننده ای که از رودخانه شرقی بالا می رود، چشمک های کریسمس مغازه ها و مسافران دوشنبه که در غروب عجله می کنند. این در ساعت 5:26 بعد از ظهر اتفاق افتاد: ساعت شلوغی.

نیویورک تایمز گزارش داد که درست پس از اینکه کاستلانو به همراه یکی از همکارانش به نام توماس بیلوتی از لیموزین بیرون آمدند، سه مرد به آنها نزدیک شدند و با سلاح های نیمه اتوماتیک به آنها شلیک کردند.

شاهدان گفتند: «بعد از تیراندازی، افراد مسلح با پای پیاده به سمت شرق به گوشه خیابان دوم فرار کردند، جایی که به داخل یک ماشین تاریک منتظر که در خیابان به سمت جنوب حرکت کرد، پریدند و ناپدید شدند و تابلوی وحشتناکی از قتل‌های عالم اموات را به جای گذاشتند.»

زمانی که عکاسان وارد شدند، آن تابلو دست نخورده بود و طی روزهای بعد، عکس‌های سیاه و سفید کاستلانو که مرده روی سنگفرش دراز کشیده بود، با کت و شلوار و کت سنگین و کفش‌های چرمی و جوراب‌های زیبای اجباری‌اش در سراسر جهان منتشر شد. آنها وحشتناک و دراماتیک هستند و به تمام دنیا مثل یک فیلم نگاه می کنند.

رودلف جولیانی، دادستان جوان ناحیه جنوبی نیویورک، گفت: «همه باید از چنین چیزی خشمگین شوند.

"قتلی مانند این جهان را برای همه کمی امن تر می کند - مهم نیست که چه کسی به قتل رسیده است."

دفتر جولیانی قانون ریکو (سازمان‌های تحت نفوذ و فاسد راکت‌زن) را اجرا کرد و هدف قرار دادن و محاکمه اعضای کلیدی مافیا در شهر را برای باقی‌مانده دهه آغاز کرد.

در سال 1992، جان گوتی در دادگاه محاکمه شد و در قتل کاستلانو مجرم شناخته شد. یک سال بعد، جولیانی به عنوان شهردار نیویورک انتخاب شد و تا حد زیادی با تغییر منهتن شناخته شد - به ویژه بخش مرکزی شهر که از طریق آن خیابان 46 روبانی را قطع می کند، از ساختمان ضعیف سازمان ملل در کنار رودخانه شرقی از طریق میدان تایمز و در امتداد "رستوران رو" گذشته از خیابان های نهم و دهم تا جایی که جهنم کیت بود.

(کمتر از دو سال پس از کشته شدن کاستلانو، جیمی کونان، رهبر سازمان جنایات کوچک و خشونت‌آمیز نیویورک-ایرلندی "Westies" بر اساس قانون ریکو دستگیر و محاکمه شد. او به 75 سال محکوم شد و همچنان در Schuylkill، پنسیلوانیا در زندان است).

ماه‌ها و سال‌های پس از کشته شدن پل کاستلانو هیچ آسیبی به رزروهای Sparks Steak House وارد نکرد. برادران Cetta پس از مهاجرت از منطقه کامپانیا ایتالیا در دهه 1930، مهارت‌های قصابی خود را به تبدیل یک میخانه انگلیسی سابق - همچنین Sparks - به یک استیک‌خانه کلاسیک تبدیل کردند. از آنجایی که تا حد زیادی بدون تغییر، در برابر دگردیسی شهر خارج از درهایش نفوذناپذیر بوده و نسبت به مدهای رستورانی که در طول سال ها آمده و رفته اند، وجود داشته است. پنجره های آن پر از بریده های روزنامه و جوایز است.

فضای داخلی آن طوری است که شما تصور می کنید: چوب ماهون، کتان نشاسته ای و نور کم.

Sparks هنوز هم آغازگر سرسخت استیک‌خانه‌های بادوام و باشکوهی است که به نوعی از اواخر دهه 1800 به‌طور مداوم کار می‌کنند. کینز، در میدان هرالد، با پیپ‌های دود سفالی که توسط مشتریان سابقش مانند بیب روث و تدی روزولت استفاده می‌شد، از سال 1885 ثابت بوده است. خانه قدیمی، در خیابان نهم پایین، زندگی خود را دو سال پس از جنگ داخلی آغاز کرد. Gallagher’s در خیابان 52، سال آینده 100 سالگی خود را جشن می گیرد.

هر کدام از این مکان‌ها، در دکور و فضایی شیک، طوری رفتار می‌کنند که انگار هنوز در سال 1959، یا 1972، یا 1985 است: وارد می‌شوید، زمان کند می‌شود و هیچ چیز تغییر نمی‌کند. احتمالا آواز فرانک سیناترا در ساعات کوچک را خواهید شنید.

همین امر در مورد مکان هایی مانند PJ Clarke's - محل فیلمبرداری معمولی برای Mad Men - و Old Ale House McSorley در دهکده شرقی صادق است.

همه جان سالم به در نبرده‌اند: افراد چشم عقابی در خیابان 51، نزدیک تالار شهر رادیو، ممکن است متوجه یک پلاک برنزی کوچک شوند که محل رستوران اصلی توتس شور را نشان می‌دهد. کتیبه آن - "جایی که "خره‌بازها" که ورزش می‌کردند و "خره‌بازها" که در مورد آنها می‌نوشتند با کسانی که آنها را ریشه‌دار می‌کردند و آنها را می‌خواندند گرد هم می‌آمدند. به خصوص توتس" - عجیب و ناخوشایند است و حاوی داستانی خارق‌العاده از زرق و برق و قدرت آمریکا در اواسط قرن است.

توتس در دهه 1970 ناپدید شد و جینو، رستوران مورد علاقه مرلین مونرو، درهای خود را در سال 2010 بست.

اما دیگران، مانند Sparks، با نادیده گرفتن فرهنگ نوشیدنی‌ها و فرهنگ رستوران‌های بی‌قرار و بی‌رحم شهر، به مد روز ادامه می‌دهند. این احساس وجود دارد که با وجود اجاره بها و هزینه های زندگی بسیار بالا، روح نیویورک هرگز نمی تواند کاملا خود را به ترک قرن بیستم برساند. و این نگهدارنده های سرسخت و تغییرناپذیر مانند Sparks هستند که به حفظ آن کمک می کنند.

مشتریان می‌توانند به محض اینکه از همان درها عبور می‌کنند و از همان درهایی که مدت‌هاست رفته‌اند، چیزهای واقعی را حس کنند - کلاه‌برداران، خدایان، ستاره‌ها، آدم‌های خرده‌پا، ارواح.