نوشته شده در رشد و گم شدن در پیری: دستور زبان هویت سلولی

پیری از طریق چارچوب های نظری بسیاری توصیف شده است، اما مبنای مکانیکی آن حل نشده باقی مانده است. در اینجا ما پیشنهاد می‌کنیم که پیری نشان‌دهنده جداسازی پیشرونده هویت سلولی پستانداران است که توسط فرسایش یک دستور زبان تنظیمی نوشته شده در طول توسعه هدایت می‌شود. با گسترش چشم‌انداز اپی ژنتیک Waddington، توسعه سرنوشت سلول‌ها را از طریق برنامه‌های کروماتین هماهنگ جهانی که محدودیت‌های هویتی را در مقیاس‌های زمانی متعدد ایجاد می‌کند، کانالیزه می‌کند. پس از آن، این محدودیت‌ها تنها از طریق مکانیسم‌های محلی با وفاداری محدود قابل حفظ هستند.

عدم تقارن بین نوشتن با وفاداری بالا و نگهداری ناقص باعث ایجاد رانش قابل پیش بینی می شود که با زمان بیولوژیکی انباشته می شود. مسیرهای کروماتین آنتاگونیست، به ویژه سرکوب با واسطه کمپلکس سرکوب کننده پلی کمب 2 (PRC2) که با متیلاسیون H3K4/36 و اتصال RNA پلیمراز II مخالفت می کند، مرزهای هویت را از طریق محدودیت متقابل اعمال می کند. با افزایش سن، این تعادل از بین می رود.

مطابق با این چارچوب، اکثریت قریب به اتفاق افزایش متیلاسیون DNA مرتبط با سن در بافت‌های میتوزی سوماتیک در مناطق کم متیله محدود به PRC2 رخ می‌دهد، که نشان می‌دهد این حوزه‌ها به عنوان مختصات حفاظت‌شده رانش لایه آهسته عمل می‌کنند. این مدل نشانه‌های پیری بافت متقابل، همبستگی‌های زمان‌بندی رشد تا طول عمر و استحکام ساعت‌های پیری اپی ژنتیکی پان پستانداران را توضیح می‌دهد. این پیش‌بینی‌های قابل آزمایش برای مداخلاتی ارائه می‌کند که معماری را برای حفظ هویت و عملکرد سلولی تثبیت می‌کند.

این یک پیش نمایش از محتوای اشتراک است که از طریق موسسه شما دسترسی دارد

به Nature و 54 مجله Nature Portfolio دیگر دسترسی داشته باشید

Nature+ را دریافت کنید، بهترین اشتراک دسترسی آنلاین ما

قیمت‌ها ممکن است مشمول مالیات‌های محلی باشد که در هنگام تسویه حساب محاسبه می‌شود

Sender, R. & Milo, R. توزیع گردش سلولی در بدن انسان. نات پزشکی 27، 45-48 (2021).

Spalding، K. L.، Bhardwaj، R. D.، Buchholz، B. A.، Druid، H. & Frisén، J. تاریخ‌گذاری گذشته‌نگر تولد سلول‌ها در انسان. سلول 122، 133-143 (2005).

پالمر، A. K. و جنسن، M. D. تغییرات متابولیک در انسان های پیر: شواهد فعلی و استراتژی های درمانی. جی. کلین. سرمایه گذاری کنید. 132, e158451 (2022).

Scieszka، D.، Bolt، A. M.، McCormick، M. A.، Brigman، J. L. & Campen، M. J. پیری، طول عمر، و نقش عوامل استرس زای محیطی: تمرکز بر دود آتش سوزی و کیفیت هوا. جلو. سموم 5 , 1267667 (2023).

Stewart-Morgan، K. R.، Petryk، N. & Groth، A. همانندسازی کروماتین و حافظه سلولی اپی ژنتیک. نات سلول بیول. 22، 361-371 (2020).

Gorelov, R. & Hochedlinger, K. بحران هویت سلولی؟ پلاستیک در طول پیری و جوان سازی تغییر می کند. Genes Dev. 38، 823-842 (2024). اشکال از دست دادن هویت سلولی مشاهده شده در بافت پیری را فهرست می کند و این پدیده ها را به کاهش عملکرد مرتبط با سن مرتبط می کند.

Jiang, P. & Bian, Q. از پیش تأسیس شده اشغال ATF4 و سازمان کروماتین دستور فعال سازی رونویسی انتخابی در طول پاسخ استرس یکپارچه را می دهد. نات اشتراک. 16, 9502 (2025).

مقاله ADS PubMed PubMed Central Google Scholar

پاسخ شوک حرارتی پستانداران و مکانیسم‌های زیربنایی تنظیم رونویسی آن در سطح ژنوم، ماهات، دی‌بی، سالامانکا، اچ، دوارت، ف. ام.، دانکو، سی‌جی و لیس، جی.تی. مول. سلول 62، 63-78 (2016).

Rysä, J., Tokola, H. & Ruskoaho, H. پروفایل های transcriptomic ناشی از کشش مکانیکی در میوسیت های قلبی. علمی Rep. 8 , 4733 (2018).

Kim, J.-K., Hong, S., Park, J. & Kim, S. تغییرات متابولیک و رونوشت در مغز موش در پاسخ به استرس متابولیک کوتاه مدت با چربی بالا. متابولیت 13، 407 (2023).

Younesi, F. S., Miller, A. E., Barker, T. H., Rossi, F. M. V. & Hinz, B. فیبروبلاست و فعال سازی میوفیبروبلاست در ترمیم بافت طبیعی و فیبروز. نات کشیش مول. سلول بیول. 25، 617-638 (2024).

Woodburn، S. C.، Bollinger، J. L. & Wohleb، E. S. معناشناسی فعال سازی میکروگلیا: التهاب عصبی، هموستاز و استرس. J. التهاب عصبی. 18، 258 (2021).

Viragova، S.، Li، D. & Klein، O. D. فعال شدن برنامه های مولکولی جنین مانند در طول بازسازی در روده و فراتر از آن. سلول بنیادی سلولی 31، 949-960 (2024).

Chen, Z., Guo, Q., Song, G. & Hou, Y. تنظیم مولکولی سکون سلولهای بنیادی خونساز. سلول مول. زندگی علمی. 79، 218 (2022).

Steffen, P. A. & Ringrose, L. خاطرات از چه چیزی ساخته شده اند؟ چگونه پروتئین های Polycomb و Trithorax حافظه اپی ژنتیک را واسطه می کنند. نات کشیش مول. سلول بیول. 15، 340-356 (2014).

سیسری، جی و همکاران. یک سد اپی ژنتیک زمان بلوغ عصبی انسان را تعیین می کند. Nature 626، 881-890 (2024). EZH2 را به‌عنوان آنزیمی محدودکننده سرعت شناسایی می‌کند که سرعت بلوغ عصبی انسان را از طریق تفکیک تدریجی حوزه‌های کروماتین دو ظرفیتی کنترل می‌کند و نشان می‌دهد که مهار گذرا EZH2 در اجداد، بلوغ را در نورون‌هایی که متعاقبا متولد می‌شوند تسریع می‌کند.

پال، ام و همکاران ایجاد سازمان هسته ای در جنین موش توسط مسیرهای اپی ژنتیکی متعدد تنظیم شده است. سلول 188، 3583-3602 (2025).

هولوچ، دی و همکاران. یک مکانیسم اثر سیس، حافظه رونویسی را در ژن های هدف Polycomb در پستانداران واسطه می کند. نات ژنت 53، 1686-1697 (2021). نشان می‌دهد که حافظه اپی ژنتیکی تنظیم‌کننده سیس به‌عنوان یک حالت ارثی سلولی مستقل وجود دارد که توسط تضاد بین تغییرات هیستون فعال و سرکوب‌کننده همراه با اشغال RNA پلیمراز II حفظ می‌شود و بستر مولکولی را برای توارث لایه‌ای آهسته فراهم می‌کند.

López-Otín، C.، Blasco، M. A.، Partridge، L.، Serrano، M. & Kroemer، G. نشانه های پیری: یک جهان در حال گسترش. سلول 186، 243-278 (2023).

لو، A. T. و همکاران. سن متیلاسیون DNA جهانی در بافت پستانداران نات پیری 3، 1144-1166 (2023). یک ساعت متیلاسیون DNA پستانداران جهانی را می سازد که در 185 گونه آموزش داده شده است و نشان می دهد که مناطق محدود به Polycomb به طور نامتناسبی در میان CpG های ساعت حفاظت شده غنی شده اند و دامنه های PRC2 را به عنوان مختصات بین گونه ای پیری اپی ژنتیکی ایجاد می کند.

Horvath، S. سن متیلاسیون DNA بافت ها و انواع سلول های انسانی. ژنوم بیول. 14، R115 (2013).

Robeck، T. R. و همکاران. ساعت‌های متیلاسیون چند گونه‌ای و چند بافتی برای تخمین سن در نهنگ‌های دندان‌دار و دلفین‌ها. اشتراک. Biol. 4, 642 (2021).

Dozmorov، M. G. Polycomb repressive Complex 2 امضای اپی ژنومیک هیپرمتیلاسیون مرتبط با سن و تغییرات بیان ژن را تعریف می کند. اپی ژنتیک 10، 484-495 (2015).

یانگ، جی. اچ. و همکاران از دست دادن اطلاعات اپی ژنتیکی به عنوان علت پیری پستانداران سلول 186، 305-326 (2023).

سرکار، تی جی و همکاران. بیان غیر یکپارچه گذرا عوامل برنامه‌ریزی مجدد هسته‌ای باعث بهبود چندوجهی پیری در سلول‌های انسانی می‌شود. نات اشتراک. 11, 1545 (2020).

Yücel, A. D. & Gladyshev, V. N. جاده طولانی و پر پیچ و خم جوانسازی ناشی از برنامه ریزی مجدد. نات اشتراک. 15، 1941 (2024).

مقری، م و همکاران. PRC2-AgeIndex به عنوان بیومارکر جهانی پیری و جوانسازی. نات اشتراک. 15, 5956 (2024). نشان می‌دهد که تقریبا 90 درصد افزایش متیلاسیون DNA مرتبط با سن در بافت‌های میتوزی سوماتیک در مناطق کم متیله متصل به PRC2 رخ می‌دهد و PRC2-AgeIndex را به‌عنوان نشانگر زیستی آگنوستیک بافتی برای سن بیولوژیکی و جوان‌سازی معرفی می‌کند.

پرز، R. F. و همکاران. اطلس مولتیومیک هیپوکامپ پیر تغییرات مولکولی را در پاسخ به غنی سازی محیطی نشان می دهد. نات اشتراک. 15, 5829 (2024).

فون شیملمن، ام. و همکاران. کمپلکس سرکوب کننده پلی کمب 2 (PRC2) ژن های مسئول تخریب عصبی را خاموش می کند. نات نوروسک. 19، 1321–1330 (2016).

نیتا، ای و همکاران. Bmi1 با سرکوب ژن های هدف و اعمال امضای ژن سلول های بنیادی با پیری سلول های بنیادی خون ساز مقابله می کند. بیوشیمی. بیوفیز. Res. اشتراک. 521، 612-619 (2020).

لیو، ال و همکاران تغییرات کروماتین به عنوان عوامل تعیین کننده سکون سلول های بنیادی عضلانی و پیری زمانی Cell Rep. 4, 189-204 (2013).

Labade، A. S. و همکاران. گسترش توالی ژنوم درجا، ناهنجاری های هسته ای را به تنظیم نابجای کروماتین مرتبط می کند. Science 389, eadt2781 (2025).

چانگ، ال و همکاران. تعامل هسته ای محیطی کروماتین-لامین B1 برای یکپارچگی جهانی معماری کروماتین و پویایی در سلول های انسانی مورد نیاز است. Protein Cell 13, 258-280 (2022).

Tvardovskiy, A., Schwämmle, V., Kempf, S. J., Rogowska-Wrzesinska, A. & Jensen, O. N. تجمع نوع هیستون H3.3 با افزایش سن با تغییرات عمیق در چشم انداز متیلاسیون هیستون همراه است. Nucleic Acids Res. 45، 9272-9289 (2017).

مارتینز-خیمنز، سی پی و همکاران. افزایش سن تنوع رونویسی سلول به سلول را در اثر تحریک سیستم ایمنی افزایش می دهد. Science 355، 1433-1436 (2017).

وانگ، اچ.-تی. و همکاران تجزیه و تحلیل شبکه رونویسی شخصی شده، از دست دادن هماهنگی ژن مربوط به سن را به پیری بیولوژیکی فردی پیوند می دهد. ژنوم مد. 17، 104 (2025).

آشر، ام. و همکاران. پاسخ حسی کم با تسریع پیری در میانسالی مرتبط است. علمی Rep. 15, 26024 (2025).

پارک، اس سی و همکاران آنچه در پیری اهمیت دارد، سیگنال دادن به پاسخگویی است. فارماکول. آنجا 252، 108560 (2023).

تاکور، ا. و همکاران. HNF4A مجموعه MLL4 را برای ایجاد و حفظ H3K4me1 در عناصر تنظیم کننده ژن راهنمایی می کند. اشتراک. Biol. 7، 144 (2024).

وانگ، آر و همکاران. MyoD یک سازمان دهنده ساختار ژنوم سه بعدی برای هویت سلول های عضلانی است. نات اشتراک. 13، 205 (2022).

Whitehead، A. J.، Atcha، H.، Hocker، J. D.، Ren، B. & Engler، A. J. AP-1 پاسخ های استرس فیبروبلاست قلبی را تعدیل می کند. J. Cell Sci. 136، jcs261152 (2023).

Autelitano، D. J. تحریک ناشی از استرس بیان ژن POMC هیپوفیز با فعال شدن فاکتور رونویسی AP-1 در هیپوتالاموس و هیپوفیز مرتبط است. Brain Res. گاو نر 45، 75-82 (1998).

فلاتی، تی و همکاران. اطلس بیان ژن برای انواع مختلف استرس در مغز موش. علمی داده 7 , 437 (2020).

بهرامی، S. و درابلس، F. تنظیم ژن در فرآیند پاسخ فوری-اوایل. Adv. Biol. منظم. 62، 37-49 (2016).

Atsaves، V.، Leventaki، V.، Rassidakis، G. Z. & Claret، F. X. AP-1 فاکتورهای رونویسی به عنوان تنظیم کننده های پاسخ های ایمنی در سرطان. Cancers 11, 1037 (2019).

Grün، D. آشکارسازی پویایی تنوع بیان ژن در فضای حالت سلولی. نات روش‌ها 17، 45-49 (2020).

جو، جی. آی.، ژو، جی. ایکس، هوانگ، اس و چو، ک.-اچ. تعیین پایداری دینامیکی نسبی حالات سلول با استفاده از مدل شبکه بولی. علمی Rep. 8 , 12077 (2018).

هاگان، A. S. و همکاران. تحریک AHR فعال شدن فیبروبلاست ناشی از TGF-β1 را برطرف می کند و باعث بازسازی سلول های AT1 در ارگانوئیدهای آلوئولی می شود. اشتراک. Biol. 8، 1025 (2025).

Afridi، R.، Kim، J.-H.، Rahman، M. H. & Suk، K. تنظیم متابولیک فنوتیپ های گلیال: مفاهیم در تعاملات نورون-گلیا و اختلالات عصبی. جلو. سلول نوروسک. 14، 20 (2020).

Wang, J., Zhang, K., Xu, L. & Wang, E. کمی کردن چشم انداز Waddington و مسیرهای بیولوژیکی برای توسعه و تمایز. Proc. Natl Acad. علمی USA 108, 8257–8262 (2011).

Waddington, C. H. کانالیزه سازی توسعه و وراثت شخصیت های اکتسابی. Nature 150, 563-565 (1942).

بچتل، دبلیو و همکاران متیلاسیون فعال شدن فیبروبلاست و فیبروژنز را در کلیه تعیین می کند. نات پزشکی 16، 544-550 (2010).

ژانگ، ال و همکاران تعدیل انتقال زیر دولت آستروسیت وابسته به mTOR برای کاهش تخریب عصبی. نات پیری 5، 468-485 (2025).

Ramesh, V., Liu, F., Minto, M. S., Chan, U. & West, A. E. تنظیم دوطرفه توزیع H3K27me3 پس از میتوزی زیربنای دینامیک بلوغ نورون گرانول مخچه است. eLife 12، e86273 (2023).

یاگی، ام و همکاران. کروماتین دو ظرفیتی مشخصه دودمان را در طول خون سازی دستور می دهد. سلول 188، 4314-4331 (2025).

Jadhav، U. و همکاران. دو ظرفیتی پروموتر خاص بافتی اکتسابی مبنایی برای ضرورت PRC2 در سلول های بالغ است. سلول 165، 1389-1400 (2016).

Xu، N. و همکاران. صفحه نمایش CRISPR در سطح ژنوم، منین و SUZ12 را به عنوان تنظیم کننده زمان بندی رشد انسان شناسایی می کند. نات سلول بیول. 27، 1411-1421 (2025). صفحه نمایش CRISPR در کل ژنوم، منین و SUZ12 را به عنوان تنظیم‌کننده‌های حفاظت‌شده زمان‌بندی رشد در هر سه لایه زایشی شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که دامنه‌های کروماتین دو ظرفیتی تنظیم‌شده با Trithorax و Polycomb، سرعت تمایز را از طریق یک مکانیسم مشترک بالادست تنظیم می‌کنند.

پولو، جی ام و همکاران. نقشه راه مولکولی از برنامه ریزی مجدد سلول های سوماتیک به سلول های iPS. سلول 151، 1617-1632 (2012).

Kim, M. & Costello, J. متیلاسیون DNA: علامت اپی ژنتیک حافظه سلولی. انقضا مول. پزشکی 49, e322 (2017).

Bogdanović، O. & Lister، R. متیلاسیون DNA و حفظ هویت سلولی. Curr. نظر. ژنت توسعه دهنده 46، 9-14 (2017).

جزایر Deaton، A. M. & Bird، A. CpG و تنظیم رونویسی. Genes Dev. 25، 1010-1022 (2011).

Cookis, T., Lydecker, A., Sauer, P., Kasinath, V. & Nogales, E. اساس ساختاری برای مهار PRC2 توسط تغییرات پس از ترجمه هیستون رونویسی فعال. نات ساختار. مول. Biol. 32، 393-404 (2025).

Voigt، P.، Tee، W.-W. و راینبرگ، دی. برداشتی دوگانه از مروجهای دو ظرفیتی. Genes Dev. 27، 1318–1338 (2013).

Berrozpe، G. و همکاران. Polycomb به سطوح پایین رونویسی پاسخ می دهد. Cell Rep. 20, 785-793 (2017).

ون استینسل، بی و بلمونت، A. S. دامنه های مرتبط با لایه: پیوند با معماری کروموزوم، هتروکروماتین و سرکوب ژن. سلول 169، 780-791 (2017).

Rinzema، N. J. و همکاران. ایجاد مناظر نظارتی نشان می‌دهد که یک تقویت‌کننده می‌تواند cohesin را برای ایجاد دامنه‌های تماس، درگیر کردن سایت‌های CTCF و فعال کردن ژن‌های دور به‌کار گیرد. نات ساختار. مول. Biol. 29، 563-574 (2022).

Özdemir, I. & Gambetta, M. C. نقش عایق در الگوسازی بیان ژن. Genes 10, 767 (2019).

Hnisz, D., Day, D. S. & Young, R. A. محله های عایق بندی شده: واحدهای ساختاری و عملکردی کنترل ژن پستانداران. سلول 167، 1188-1200 (2016).

Saade, E., Pirozhkova, I., Aimbetov, R., Lipinski, M. & Ogryzko, V. گردش مولکولی, معضل H3.3 و پیری ارگانیسم (فرضیه). سلول پیری 14، 322-333 (2015).

Verzi, M. P., Shin, H., San Roman, A. K., Liu, X. S. & Shivdasani, R. A. فاکتور رونویسی اصلی روده CDX2 دسترسی کروماتین را برای اتصال فاکتور رونویسی شریک کنترل می کند. مول. سلول Biol. 33، 281-292 (2013).

پوگانیک، جی آر و همکاران. سن بیولوژیکی با استرس افزایش می یابد و پس از بهبودی بازیابی می شود. سلول متاب. 35، 807-820 (2023).

پاتریک، آر و همکاران فعالیت عناصر تنظیم کننده ژن اولیه در دوران پیری از طریق دهانه کروماتین فراگیر مرتبط با AP-1 ربوده می شود. سلول متاب. 36، 1858-1881 (2024). نشان می‌دهد که افزایش سن، دسترسی کروماتین را از عناصر تنظیم‌کننده هویت سلولی به مکان‌های مرتبط با استرس متصل به AP-1 در 22 نوع سلول موشی بازتوزیع می‌کند و نشان می‌دهد که این امضا در سلول‌های جوان با بیان بیش از حد AP-1 یا مهار EZH2 فنوکپی می‌شود، و باعث ایجاد هویت لایه‌ای مستقیم به عنوان محرک/لایه‌ای مستقیم می‌شود.

ناگاراجا، اس و همکاران. حافظه اپی ژنتیک کولیت باعث رشد تومور می شود. Nature 652، 774-783 (2026).

لی، جی و همکاران AP-1 واسطه سازگاری سلولی و تشکیل حافظه است. نات اشتراک. 17, 4265 (2026).

قوانین Briscoe, J. & Small, S. Morphogen: اصول طراحی الگوی جنین با واسطه گرادیان. توسعه 142، 3996-4009 (2015).

پالاسیوس، اس و همکاران. حافظه اپی ژنتیک آنالوگ با ویرایش هدفمند کروماتین آشکار شد. ژنوم سلولی 5, 100985 (2025). از ویرایش هدفمند کروماتین استفاده می کند تا نشان دهد که حافظه اپی ژنتیک آنالوگ، که به عنوان حالت های بیان ژن با ارزش پیوسته قابل وراثت ایجاد شده توسط اصلاح کروماتین تعریف می شود، می تواند به طور پایدار در بسیاری از تقسیمات سلولی حفظ شود و ماهیت آنالوگ اطلاعات تنظیمی لایه آهسته را رسمیت بخشد.

جمز، دی. نظریه عملکرد بیش از حد: یک الگوی نوظهور برای زیست شناسی پیری. Aging Res. Rev. 74, 101557 (2022).

Kramer, A. & Challen, G. A. اساس اپی ژنتیک پیری سلولهای بنیادی خونساز. سمین. هماتول. 54، 19-24 (2017).

کرپلوا، A. و همکاران. هموستاز آهن و کلونالیته سلولی باعث رانش متیلاسیون DNA روده مرتبط با سرطان در پیری می شود. نات پیری 5، 2432-2448 (2025).

لینارو، دی و همکاران. سلول‌های عصبی قشری انسان پیوند زنوتراپی رشد و ادغام عملکردی گونه‌های خاص را در مدارهای بینایی موش نشان می‌دهند. Neuron 104, 972-986 (2019).

وو، کیو و همکاران. ترجمه انتخابی اصلاح کننده های اپی ژنتیک بر الگوی زمانی و تمایز سلول های بنیادی عصبی تأثیر می گذارد. نات اشتراک. 13, 470 (2022).

کوروتاکی، دی و همکاران. ساختار کروماتین در طول توسعه و فعال سازی سلول های دندریتیک موش تحت سازماندهی مجدد جهانی و محلی قرار می گیرد. Proc. Natl Acad. علمی USA 119, e2207009119 (2022).

Steinhart, Z. & Angers, S. Wnt سیگنالینگ در توسعه و هموستاز بافتی. توسعه 145، dev146589 (2018).

Briscoe, J. & Thérond, P. P. مکانیسم های سیگنال دهی جوجه تیغی و نقش آن در توسعه و بیماری. نات کشیش مول. سلول بیول. 14، 416-429 (2013).

هیمسکرک، آی و همکاران. تغییرات سریع در غلظت مورفوژن، الگوی خود سازماندهی شده را در سلول های بنیادی جنینی انسان کنترل می کند. eLife 8 , e40526 (2019).

Ricklefs, R. E. ارتباط تاریخچه زندگی با میزان پیری در مهره داران زمینی. Proc. Natl Acad. علمی USA 107, 10314–10319 (2010).

Singh, V. P. & Singh, P. ارتباط آسیب DNA و پیری به دوره بارداری و طول عمر در پستانداران جفتی. جلو. Cell Dev. Biol. 12, 1480695 (2024).

گاسپارد، ان و همکاران. مکانیسم ذاتی کورتیکوژنز از سلول های بنیادی جنینی Nature 455، 351-357 (2008).

de Magalhães، J. P.، Costa، ​​J. & Church، G. M. تجزیه و تحلیل رابطه بین متابولیسم، برنامه های رشد، و طول عمر با استفاده از تضادهای مستقل فیلوژنتیک. جی. جرونتول. A 62, 149-160 (2007).

de Magalhães، J. P. & Church، G. M. ژنوم ها تولید مثل را بهینه می کنند: پیری در نتیجه برنامه رشد. فیزیولوژی 20، 252-259 (2005).

پریرا، J. D. و همکاران. Ezh2، هیستون متیل ترانسفراز PRC2، تعادل بین خود نوسازی و تمایز را در قشر مغز تنظیم می کند. Proc. Natl Acad. علمی USA 107، 15957–15962 (2010).

دل بلانکو، بی و همکاران. Kdm1a از مرزهای توپولوژیک ژن های سرکوب شده با PRC2 محافظت می کند و از euchromatinization مرتبط با پیری در نورون ها جلوگیری می کند. نات اشتراک. 15، 1781 (2024). نشان می‌دهد که KDM1A به عنوان یک آنزیم مرزی از لبه‌های توپولوژیکی دامنه‌های سرکوب‌شده PRC2 در نورون‌های بالغ محافظت می‌کند و از دست دادن آن باعث انتشار گسترده H3K27ac، سرکوب ژن‌های رشدی و پاسخ به استرس و امضاهای کروماتین منطبق با هیپوکامپ طبیعی پیر می‌شود.

مشورر، ای. و همکاران. انعطاف پذیری هایپردینامیک پروتئین های کروماتین در سلول های بنیادی جنینی پرتوان توسعه دهنده سلول 10، 105-116 (2006).

Amendola, M. & van Steensel, B. لامین های هسته ای برای سازماندهی دامنه مرتبط با لایه در سلول های بنیادی جنینی موش مورد نیاز نیستند. EMBO Rep. 16, 610–617 (2015).

گاتو، N. و همکاران. آستروسیت‌های تبدیل شده مستقیم ویژگی‌های پیری فیبروبلاست‌های اهداکننده را حفظ می‌کنند و نقش آستروسیتی را در سلامت و بیماری CNS انسان روشن می‌کنند. سلول پیری 20، e13281 (2021).

مرتنز، جی و همکاران. نورون‌های انسانی که مستقیما برنامه‌ریزی شده‌اند، امضاهای رونویسی مرتبط با پیری را حفظ می‌کنند و نقص‌های نوکلئوسیتوپلاسمی مرتبط با سن را آشکار می‌کنند. سلول بنیادی سلولی 17، 705-718 (2015). نشان می‌دهد که نورون‌های انسانی که مستقیما از فیبروبلاست‌های بالغ دوباره برنامه‌ریزی شده‌اند، امضاهای رونویسی سن اهداکننده و نقص‌های نوکلئوسیتوپلاسمی را حفظ می‌کنند، و ثابت می‌کند که تمایز مستقیم مستقیم اطلاعات پیری رمزگذاری‌شده با سیس را حفظ می‌کند که برنامه‌ریزی مجدد سلول‌های بنیادی پرتوان را القا می‌کند.

Cornacchia, D. & Studer, L. عقب و جلو در زمان: هدایت سن در دودمان مشتق شده از iPSC. Brain Res. 1656، 14-26 (2017).

باکبری، اس و همکاران. برنامه‌ریزی مجدد ساده و گذرا سلول‌های HiPS را از نظر عملکردی و اپی ژنتیکی تصحیح می‌کند. Nature 620, 863-872 (2023). نشان می‌دهد که عبور گذرا از حالت پرتوان ساده، حافظه اپی ژنتیک مشتق از سلول‌های سوماتیک را در سلول‌های بنیادی پرتوان القایی تصحیح می‌کند و از نظر عملکردی و اپی ژنتیکی آنها را به یک خط پایه پرتوان واقعی بازنشانی می‌کند.

Wapinski، O. L. و همکاران. مکانیسم های سلسله مراتبی برای برنامه ریزی مجدد مستقیم فیبروبلاست ها به نورون ها سلول 155، 621-635 (2013).

مرتنز، جی و همکاران. بی ثباتی وابسته به سن سرنوشت عصبی بالغ در نورون های القا شده از بیماران آلزایمر. سلول بنیادی سلولی 28، 1533-1548 (2021).