نویسندگانی که سعی در بازسازی گذشته داشتند

این نسخه ای از Books Briefing است، راهنمای هفتگی ویراستاران ما برای بهترین کتاب ها. برای آن در اینجا ثبت نام کنید.

وقتی نوبت به خواندن می‌رسد، من اهل تنبیه نیستم - خیلی به بیداری فینیگان نرسیدم - اما به چالش‌های جالبی کشیده می‌شوم. یکی از به یاد ماندنی‌ترین مطالبی که من خوانده‌ام، کتاب «مرد مستی به خار نگاه می‌کند» در سال 1926 بود. یک شعر حماسی مغزی اما تاریک خنده‌دار که داستان آن به خوبی با عنوان آن خلاصه شده است، این شعر به «اسکاتلندی مصنوعی» نوشته شده است، زبانی که نویسنده آن، هیو مک دیارمید، از گویش‌های اسکاتلندی ترکیب کرده است.

(اگرچه اسکاتلندی به عنوان یک زبان اقلیت با تنوع‌های منطقه‌ای فراوان باقی می‌ماند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها شباهت چندانی به ترکیب مک دیارمید ندارند.) من این شعر را به خاطر غزل‌های بی‌معنی‌اش دوست داشتم و به حاشیه‌نویسی‌های متن توجه کردم. من همچنین مجذوب جاه طلبی های بزرگ نویسنده بودم. مک دیارمید بخشی از یک جنبش فرهنگی معروف به رنسانس اسکاتلند بود که نویسندگان آن به دنبال احیای گویش‌ها و سنت‌های این کشور زمانی مستقل بودند.

اما آیا او واقعا فکر می‌کرد که می‌تواند با اختراع زبانی که خواننده به راحتی آن را درک نمی‌کند، یک تجدید حیات ملی را آغاز کند؟ و چه چیزی باعث می‌شود نویسنده حتی تلاش کند؟ این هفته، لیلی مایر، نویسنده کارکنان آتلانتیک، سؤال مشابهی را در مقاله‌اش درباره رمان «چی باقی می‌ماند» که توسط بریس لاملا به زبان گالیسی نوشته شده بود، بررسی کرد.

ابتدا، در اینجا شش داستان جدید از بخش کتابهای آتلانتیک آورده شده است: تنها منبعی که باب وودوارد نمی تواند صحبت کند

چگونه یک روسوفیل اخلاقی باشیم

بدترین چیز در مورد نوشتن با هوش مصنوعی

«خاطرات قطار»، داستان کوتاه سیکی لیو

هوش مصنوعی اعتماد بین نویسندگان و خوانندگان را از بین می برد.

شعری برای آبریز، شعری از گرتل ارلیش

مایر انتخاب لاملا را برای نوشتن به زبانی که عمدتا در یک منطقه واحد در شمال غربی اسپانیا صحبت می‌شود، «بیان هنری تعهد به ریشه‌های خاص او» می‌نامد، و این است – اما لاملا بیهودگی تلاش برای بازآفرینی گذشته را نیز درک می‌کند. راوی رمان در حال نوشتن پایان نامه ای در مورد بیوه ای در گالیسیا است که در برابر تلاش های فرانسیسکو فرانکو دیکتاتور برای تحت سلطه درآوردن این منطقه مقاومت کرد (دولت روستاهای روستایی را زیر آب گرفت و زبان گالیسیایی را ممنوع کرد). با این حال، جاه طلبی های آکادمیک راوی به همان اندازه که سیاسی هستند، نوستالژیک هستند.

مایر می نویسد، که در نیویورک احساس بی ریشه و انزوا می کند، امیدوار است «به نوعی خانه ای برای بخش های ناآرام خود بسازد».

سایر نویسندگان به زبان های اقلیت در مورد انگیزه های خود صحبت کرده اند. نویسندگان گرینلند، باسک، ولزی و زبان یهودی-اسپانیایی لادینو از زبان‌های مسلط مانند اسپانیایی یا انگلیسی برای حفظ فرهنگ‌هایی که توسط ملت‌های بزرگ‌تر پذیرفته شده‌اند، اجتناب کرده‌اند. Ngũgĩ wa Thiong'o انگلیسی را ترک کرد تا به کیکویو بنویسد و علنا علیه حاکمیت انگلیس در کنیا شورش کرد و توضیح داد که می‌خواهد «به سنت‌های میهن‌پرستانه» «ادبیاتی که ریشه در میان مردم دارد» پیوند بزند.

مک دیارمید نیز خود را در مقابل انگلیسی ها و زبان آنها مقاومت می کرد. او آنقدر از آنها متنفر بود که یک بار در مکاتبات خصوصی نوشت که ممکن است پیروزی نازی ها بر انگلیس را ترجیح دهد. اما برخلاف Ngũgĩ که به زبانی می نوشت که میلیون ها نفر به آن صحبت می کردند، اسکاتلندی در تلاش بود واژگانی بسازد که هرگز واقعا وجود نداشته است.

مایر می نویسد، از این نظر، او بی شباهت به راوی لاملا نیست، فردی که «بازآفرینی» را همانقدر که یک فرار است، «منبع ثبات» می داند. مایر می‌افزاید، شخصیت‌هایی از این دست، «آرزو دارند که در تاریخ چنان زندگی کنند که ممکن است خانه‌ای، یا حداقل لحظه‌ای استراحت و قدردانی برای ارواح ناآرام آن بسازند». چنین تلاش هایی ممکن است محکوم به شکست باشند، اما این بدان معنا نیست که آنها نجیب یا حتی زیبا نیستند.

مک دیارمید دقیقا ادبیات اسکاتلندی را بازسازی نکرد، اما او یک اثر هنری مدرنیستی ساخت که هرگز فراموش نخواهم کرد. تصویر توسط آدام مایدا / اقیانوس اطلس رمانی درباره کاویدن وسواس گونه به گذشته

نوشته لیلی مایر

کتاب جدیدی از نویسنده گالیسیایی بریس لاملا، انگیزه بسیاری را برای دست زدن به تاریخ، مهم نیست که چقدر دست نیافتنی باشد، شرح می دهد.

مقاله کامل را بخوانید. چه بخوانیم

Dirtbag، ماساچوست، اثر آیزاک فیتزجرالد

اگرچه کتاب خاطرات او با عنوان فرعی A Confessional است، و اگرچه با تجدید نظر در داستانی که او و خانواده‌اش درباره دوران کودکی‌اش تعریف می‌کردند، آغاز می‌شود، فیتزجرالد بلافاصله درد و رنج طولانی‌مدت تربیت پرفراز و نشیب خود را آشکار نمی‌کند. 11 مقاله اول بسیار آسیب پذیر هستند: فیتزجرالد می نویسد که او از یک رابطه زاده شده است. سالهای اولیه زندگی خود را در یک پناهگاه بی خانمان و سپس در مسکن کم درآمدی که توسط جنبش کارگران کاتولیک اداره می شد گذراند. به شمال مرکزی ماساچوست نقل مکان کرد، جایی که "خشونت راه حل، مشکل و پیامد بود". و قبل از 13 سالگی شروع به سوء مصرف الکل و مواد مخدر کرد

. اما همانطور که فیتزجرالد در آخرین مقاله، «داستان من» می نویسد، اینها صرفا «درخشش های گذشته» هستند، جایی که او کنترل کامل روایت زندگی خود را در دست می گیرد. فیتزجرالد در حالی که اعتراف می کند که از حقیقت کامل اجتناب کرده است، اعتراف کننده خودش می شود، کسی که قدرت بخشش دارد. - کریستن مارتین

از لیست ما: شش کتابی که باید دو بار بخوانید

هفته آینده

📚 درباره محاسبه حجم (کتاب پنجم)، اثر سولوژ باله

📚 شهر ناقص، اثر پل گلدبرگر

📚 عشق به انقلاب، اثر الکساندر اول سولژنیتسین آخر هفته شما بخوانید تصویر توسط تینا ژو / اقیانوس اطلس بحران میانسالی زلدا

نوشته ایان بوگوست

این ایده که یک بازی ویدیویی می تواند کاوش را در دنیای شبیه سازی شده بزرگتر از چالش های طراحی شده در داخل آن تسهیل کند، اکنون آنقدر آشنا است که کلیشه ای به حساب می آید. اما در آن زمان، شگفت انگیز بود. فرهنگ عامه - حتی جنگ ستارگان - هنوز توسط مصرف کنندگانش به عنوان ساختن جهان شناخته نشده بود، نامی که اکنون برای ساختن یک جهان خیالی و سپس قرار دادن شخصیت ها و داستان ها در درون آن محبوب شده است. البته تالکین برای چندین دهه محبوب بود، اما فانتزی بالا هنوز تا حد زیادی فرار و - معذرت خواهی - تا حدودی ترسناک تلقی می شد.

وسواس در مورد یک دنیای دروغین واقعی به اندازه کافی برای تصور اشغال کردن، عجیب باقی می ماند، تثبیت غم و اندوه هایی که نمی توانند یا نمی خواهند در دنیای واقعی زندگی کنند.

مقاله کامل را بخوانید.

وقتی کتابی را با استفاده از لینک موجود در این خبرنامه خریداری می کنید، کمیسیون دریافت می کنیم. از شما برای حمایت از آتلانتیک سپاسگزاریم.

برای دهکده ویدیو ثبت نام کنید، خبرنامه ای که در آن دیوید سیمز جواهرات سینمایی را کشف می کند و خوانندگان را به وسواس فیلم خود می کشاند.

همه خبرنامه های ما را کاوش کنید.