نیروی کار مراقبت های بهداشتی آمریکا در بحران است

—tab1962—Getty Images

دکتر جاناتان تایس زمانی تلاش کرد تا آینده ای را در پزشکی برای خود متصور شود. تایس یک دانش‌آموز نسل اول و بزرگ‌ترین از 10 خواهر و برادر، توسط پدربزرگ و مادربزرگش در کلیولند بزرگ شد. زمانی که در کالج مورهاوس در رشته زیست شناسی تحصیل می کرد، زمانی که مادربزرگش فوت کرد، چند واحد از فارغ التحصیلی فاصله داشت. غم و اندوه و تنگنای مالی هم به تحصیل و هم رویای او برای تبدیل شدن به اولین پزشک خانواده اش پایان می دهد.

در عوض، او سال ها را صرف بازسازی مسیر خود کرد. او در سرتاسر مدرسه کار کرد، به عنوان یک کارمند بهداشت جامعه به نیازمندان خدمت کرد، سفرهای ماموریت پزشکی به غنا را به پایان رساند، تکنسین داروخانه ثبت نام کرد و از هدف خود برای طبابت خودداری کرد. سرانجام، به عنوان یک دانشجوی غیرسنتی در اواسط دهه سی، وارد دانشکده پزشکی شد.

اگرچه خانواده‌اش در طول دوران تحصیلش با بی خانمانی، خشونت با اسلحه و دیگر مصیبت‌ها مواجه شدند، اما او همچنان ادامه تحصیل داد. حمایت مالی از سوی سازمان ما، کمک هزینه تحصیلی ملی پزشکی (NMF)، به او کمک کرد تا ثبت نام کرده و به آموزش خود ادامه دهد. در حال حاضر، تایس رزیدنت بیهوشی در دانشگاه بوفالو است، در حالی که در همان زمان مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را در هاروارد دنبال می کند.

داستان او گواهی بر استقامت است - اما هشداری نیز هست. آمریکا نمی تواند پزشکانی مانند تایس را از دست بدهد.

وضعیت اضطراری نیروی کار مراقبت‌های بهداشتی که کارشناسان سال‌ها درباره آن هشدار داده‌اند دیگر نزدیک نمی‌شود - اینجاست. پیش‌بینی می‌شود در دهه آینده، ایالات متحده با کمبود بیش از 700000 متخصص مراقبت‌های بهداشتی، از جمله پزشکان، پرستاران ثبت‌شده و پرستاران عملی دارای مجوز مواجه شود. در عین حال، کشورهایی مانند کانادا، استرالیا، نیوزلند، ایرلند و امارات متحده عربی به طور فعال پزشکان آموزش دیده توسط ایالات متحده را از طریق مسیرهای صدور مجوز کارآمد جذب می کنند و فشار بیشتری را بر نیروی کار در حال حاضر تحت فشار قرار می دهند.

عواقب آن در هر جامعه ای احساس می شود. چه در یک شهر روستایی در آلاباما زندگی کنید و چه در یک ساختمان بلند در منهتن، به احتمال زیاد کمبود را از نزدیک تجربه کرده اید. ممکن است ماه‌ها برای قرار ملاقات با کودکان منتظر بوده باشید، ساعت‌ها را در راهروی بخش اورژانس با یکی از والدین مسن گذرانده باشید، یا مراقبت از بیماری مزمن خود را به تعویق انداخته باشید، زیرا قرار بعدی در دسترس در آینده بسیار دور بوده است. امروزه، میانگین زمان انتظار برای ملاقات با پزشک 38 روز است - تقریبا سه برابر زمانی که بسیاری از کارشناسان از نظر پزشکی مناسب می‌دانند.

مراقبت‌های بهداشتی بر روی مردم ساخته شده است، با این حال بزرگترین بخش اشتغال کشور تحت فشار فرسودگی شغلی، بی‌اعتمادی، سرمایه‌گذاری ناکافی و اثرات ماندگار همه‌گیری کووید-19 در حال خم شدن است. بر اساس نظرسنجی اخیر هریس، بیش از نیمی از کارکنان مراقبت های بهداشتی به ترک شغل خود فکر می کنند، و بسیاری برنامه ریزی می کنند که به طور کلی این حرفه را ترک کنند. کمتر از 17 درصد از پزشکان زیر 40 سال سن دارند، در حالی که تقریبا از هر 5 نفر یک نفر بالای 60 سال دارد.

ریاضی جمع نمی شود. ما سریعتر از اینکه نسل بعدی را آماده کنیم، متخصصان با تجربه را از دست می دهیم. ما از تعداد بیشتری از کسانی که باقی می مانند در حالی که به آنها منابع کمتر و حمایت کمتری ارائه می دهند، می خواهیم. این شکست در هیچ کجا به اندازه جوامع روستایی و محروم از خدمات پزشکی قابل مشاهده نیست.

اگر نتوانیم به دلایل اصلی این بحران - فرسودگی شغلی، کاهش بدهی های آموزشی و کاهش بازپرداخت - رسیدگی کنیم، بدون در نظر گرفتن کد پستی یا وضعیت اجتماعی-اقتصادی، سیستم مراقبت بهداشتی قادر به مراقبت از جمعیت رو به رشد سالخورده ما نخواهیم بود.

با این حال به جای تقویت پایه، آجرها را از پایین می کشیم. هزینه های بهداشت فدرال در حال کاهش است. برنامه‌هایی که از تحقیقات حمایت می‌کنند، دسترسی خانواده‌های کم‌درآمد را گسترش می‌دهند و زیرساخت‌های بهداشت عمومی را تقویت می‌کنند در حال برچیده شدن هستند. پیش‌بینی می‌شود که تغییرات اخیر هزینه‌های فدرال - از جمله تصویب H.R. 1 - تعداد آمریکایی‌های بدون بیمه را افزایش دهد، سیستم‌های بهداشتی شکننده را تحت فشار قرار دهد، هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را افزایش دهد و مراکز بهداشتی و بیمارستان‌ها را مجبور به تعطیلی کند.

تأثیر آن فراتر از نیروی کار امروز به نیروی کار فردا است.

تغییرات در اعطای وام دانشجویی فدرال که در ژوئیه 2026 آغاز شد، دسترسی به بودجه برای آموزش "حرفه ای" را به شدت محدود می کند. دانشجویان پزشکی با سقف وام سالانه 50,000 دلار مواجه خواهند شد، علیرغم این واقعیت که هزینه های آموزش پزشکی در موسسات دولتی به طور متوسط ​​از 286,000 دلار فراتر می رود و در مدارس خصوصی به 390,000 دلار می رسد. دانشجویان پرستاری با محدودیت‌های وام‌گیری سالانه 20500 دلاری حتی سخت‌تر مواجه خواهند شد که موانع بیشتری برای ورود به یکی از ضروری‌ترین حرفه‌های کشور ایجاد می‌کند.

این سیاست‌ها خطر دور کردن دانش‌آموزان باهوش را از پزشکی، پرستاری و دیگر حرفه‌های بهداشتی به‌طور کلی به همراه دارد. آنها مشاغل در مراقبت های اولیه را دلسرد می کنند و تخصص هایی را که جوامع بیشتر به آن نیاز دارند، خالی می کنند.

و هنگامی که ما افرادی را که می توانند پزشک یا پرستار شوند را محدود می کنیم، در نهایت افرادی که از آنها مراقبت می شود را محدود می کنیم.

نیروی کار مراقبت های بهداشتی که طیف وسیعی از پیشینه های اجتماعی-اقتصادی و تجربیات زیسته را منعکس می کند، برای درک بیماران، ایجاد اعتماد و بهبود نتایج مجهزتر است.

این لحظه مستلزم اقدام جمعی است: ما باید مسیرهای ورود به مشاغل مراقبت های بهداشتی را دوباره تصور کنیم، با فرسودگی شغلی پزشکان رو در رو مقابله کنیم، و شکاف های سلامت و ثروت را که سیستم ما را تضعیف می کند، ببندیم. ما باید از موانع مالی در تعیین اینکه چه کسی فرصت تبدیل شدن به یک رهبر مراقبت های بهداشتی را دارد جلوگیری کنیم.

و مهمتر از همه، ما باید اطمینان حاصل کنیم که نسل بعدی متخصصان مراقبت های بهداشتی از حمایت مالی، حرفه ای و اجتماعی لازم برای تکمیل آموزش و بازگشت برای خدمت به جوامعی که بیشتر به آنها نیاز دارند، دریافت می کنند.