همه ما حق داریم که غیرسیاسی باشیم – برای بسیاری ممکن است موضوع سلامت روان باشد

تماشای فیلمی به (به معنای واقعی کلمه) تاریک مانند سرزمین پدری و سپس بیرون رفتن در آفتاب غرب لس آنجلس، نادرست به نظر می رسد. اما موضوع آن، توماس مان، می‌دانست. مهم‌ترین نویسنده آلمانی از زمانی که گوته دوران نازی‌ها را در کاخ‌های اقیانوس آرام و در میان پناهگاه‌های دیگر گذراند.

جدایی موضوع فیلم است. وقتی مان به کشوری می‌رود که اکنون از شرق به غرب جدا شده است، نه کمونیست‌ها و نه سرمایه‌داران نمی‌توانند تأیید واضحی از او دریافت کنند. پسر لیبرال او آرزو می‌کند که او نازی‌زدایی ناقص و همچنین یاران جی ادگار هوور در واشنگتن را محکوم کند. یک مزاحم مرموز برای آزادی مخالفان زندانی درخواست کمک می کند. با همه اینها، دوری سیاسی مان خداگونه است. و فیلم نشان می دهد که پوچ است.

سرزمین پدری برای دوره‌ای ساخته شده است که بی‌طرفی را غیرممکن یا غیرممکن می‌داند: به عنوان مثال، اد شیران اجازه نداد برای مدت طولانی از مسئله اسرائیل - فلسطین دوری کند.

بگذارید یک کلمه را برای غیرسیاسی بیان کنم. یا حداقل برای کسانی که به نصایح خود عمل می کنند، که یکسان نیست.

جذاب ترین ویژگی آنها فروتنی است. شنیدن مطالب زیر برای مردم، به ویژه آنهایی که اهل هنر هستند، سخت است، اما اینجاست. شما به احتمال زیاد هیچ چیز افزودنی در مورد سیاست ندارید. اکثر نظرات درست اما پیش پا افتاده، یا متمایز اما اشتباه هستند – در حالی که تعداد کمی هم پیش پا افتاده و هم اشتباه هستند. پخش آنها خدمت بزرگی به قلمرو عمومی نیست. خودداری کردن، خودداری کردن، اغلب چنین است. در بریتانیا و ایالات متحده، مشارکت در انتخابات در حدود هزاره کاهش یافت. این کشورها به ندرت قبلا یا پس از آن به خوبی اداره می شده اند، اما این که چگونه علیت اجرا می شود یک سؤال باز است.

چیزی که روشنفکران آلمانی آن را «مهاجرت درونی» می نامیدند راهی است که مردم می توانند بدون ترک فیزیکی از آشفتگی اجتماعی جدا شوند.

حرفه مان دشواری «انجام» سیاست را نشان می دهد. از سرزمین پدری نمی‌دانستید که تا چهل سالگی، قبل از اینکه یک مرد جمهوری وایمار شود، یک مرتجع عرفانی بود که در مورد روح آلمانی و غیره دستفروشی می‌کرد. بودنبروکز، بزرگ‌ترین رمان او - می‌توانم مالکیت را از آن بیانیه حذف کنم - در میان آثار اصلی او کم‌سیاسی‌ترین رمان‌هاست. اما البته که هست.

(کمیته نوبل، که تمایل دارد به یک اثر کامل جایزه بدهد، هنگام تاجگذاری او در سال 1929، تاکید غیرمعمولی بر آن کتاب وارد کرد.) در مقایسه، کوه جادویی یک سمینار فلسفی است و دکتر فاستوس بیش از حد آموزشی.

حتی کسانی که چیزهایی با نفوذ واقعی در مورد سیاست برای گفتن دارند، ممکن است به طور قانونی از این موضوع اجتناب کنند تا عاقل بمانند. برای آنها، عقب نشینی از دنیای تاریک یک موضوع سلامت روان است.

این ستون زمانی پیشنهاد می‌کرد که شهروندان غربی به پناهندگان جدید تبدیل می‌شوند و از درگیری‌های داخلی و جنگ پاناروپایی فرار می‌کنند. یک گزینه کمتر شدید برای آنها همان چیزی است که روشنفکران آلمانی از آن به عنوان "مهاجرت درونی" یاد می کردند. یعنی کناره گیری به زندگی خصوصی. از طریق غوطه ور شدن در روابط و علایق شخصی، افراد می توانند بدون ترک فیزیکی از آشفتگی اجتماعی جدا شوند. آیا این حالت انکار است؟ قصر ذهن؟ شاید، اما ناراضی کردن آنها از این کار، بی فکر است، و به طرز عجیبی در تضاد با سنی است که در غیر این صورت مراقبت از خود ذهنی را گرامی می دارد.

حق فراموشی وجود دارد یا باید باشد.

آیا استعاره ای بهتر از این که کارکنان هگزت کره ی آیزنهاور را در هم بشکنند برای وضعیت جهان وجود دارد؟

در واقع، Fatherland زمانی در بهترین و انسانی‌ترین حالت خود قرار می‌گیرد که با جدایی مان - که حتی وقتی بدترین اخبار را دریافت می‌کند - نمی‌شکند - به عنوان یک تکنیک بقا و نه یک ژست المپیکی رفتار می‌کند. (تصادفی یا نه، پسرش فوق سیاسی است، و خراب است.)

یک دلیل دیگر برای عقب نشینی از بازرگانان Apathy Is Not An Option وجود دارد و آن عدم صداقت آنهاست. تقریبا همه کسانی که از دیگران می خواهند بیشتر سیاسی باشند، در واقع به معنای "از نظر سیاسی با من همسو هستند". حتی به عنوان کودکی که در دهه 1990 ام تی وی را تماشا می کردم، حدس می زدم که "رای را راک دهید" به معنای "رای دادن به جورج اچ دبلیو بوش" نیست.

آیا ایالات متحده می تواند لحظه صربستان خود را در میان دوره ای سه شنبه داشته باشد؟

البته، در دنیایی که مان می‌دانست - که شامل بدترین رژیم تاریخ یا در آن اطراف، و سپس جمهوری دموکراتیک آلمان با نام هولناکی می‌شد - مسائل روشن بود. شاید او می توانست و باید کمی بیشتر از صدای عظیم خود استفاده می کرد. اما اکثر چیزها در سیاست در حال حاضر به هر صورت قابل بحث و بحث هستند و خطرات پایین تری دارند. در این زمینه، این تقاضا که همه باید نظر بدهند، نه تنها تهاجمی، بلکه احمقانه است. چیزی به نام بی تفاوتی روشنگرانه وجود دارد و آرامش اجتماعی که یک دهه پیش از دست دادیم بر آن استوار بود. – فایننشال تایمز لیمیتد 2026