"همه چیز ناامید کننده نیست": بازمانده و متخصص پزشکی از پیروزی بر سرطان پانکراس صحبت می کنند

در دهه 1980 بود، زمانی که جیلیان دینی 52 ساله بود، درد در ناحیه پایین شکم او را در درد طاقت‌فرسا قرار داد. او در قسمت پایین کمر و تیغه شانه خود احساس ناراحتی می کرد.

این هنرمند ساکن وکسفورد فکر می‌کرد، در آن زمان، درد ناشی از زخمی در روده کوچک او بود، زیرا او «همیشه با آن مبارزه می‌کرد و به آن فکر می‌کرد».

پس از آزمایش‌ها، به دینی گفته شد که این موضوع بسیار نگران‌کننده‌تر است: او به سرطان پانکراس مبتلا شده است.

او می‌گوید: «نمی‌دانستم که این چیزی شبیه سرطان است. هرگز آن را قبول نکردم؛ نمی‌دانستم آنقدر جدی است».

دینی داستان خود را روز چهارشنبه در یک نشست عمومی از متخصصان سرطان و بازماندگان به نام سمپوزیوم عمومی "Dare2Cure" که به عنوان بخشی از کنفرانس دوبلین در مورد ارائه تحقیقات سرطان به درمان بیماران برگزار شد، گفت.

پدرش، جیمز دینی، مشاور ارشد سابق پزشکی ایالتی که بعدها برای سازمان بهداشت جهانی کار کرد، بسیار نگران بود.

او می‌گوید: «فکر می‌کنم [پدر و مادرم] فکر می‌کردند که برای مدت طولانی اینجا نخواهم بود،» به دلیل اینکه در مرحله‌ای که در آن تشخیص داده شده بود.

پروفسور اسکار ترینر از بیمارستان دانشگاه سنت وینسنت در دوبلین یک روش "ویپل" را انجام داد: یک عمل پیچیده برای برداشتن تومورها و سایر شرایط در سر پانکراس، دوازدهه و مجاری صفراوی.

داروی جدید "نخستین بارقه امید" را در درمان سرطان پانکراس ارائه می دهد

او می‌گوید: «من هرگز شیمی‌درمانی نکردم. متاستاز به یکی از غدد لنفاوی من داده شده بود به طوری که برداشته شد. فکر می‌کنم آن‌ها فکر می‌کردند که من تسکین دهنده هستم. چیزی به من ندادند؛ احتمالا به این دلیل که فکر می‌کردند نمی‌توانم آن را انجام دهم».

یادم می‌آید وقتی در مراقبت‌های ویژه بودم، پدرم را ایستاده دیدم. او فقط در حالی که اشک روی گونه‌هایش می‌ریخت، ایستاده بود. من دیگر گریه او را ندیدم، اما این تنها چیزی است که به یاد دارم: اشک‌هایی که می‌ریختند.»

دینی می گوید که "بهترین بخش یک ماه" را در بیمارستان دوبلین بوده است.

او می‌گوید: "من برای یک ماه دیگر برای توانبخشی در خانه سالمندان بودم. و سپس به کلبه کاهگلی دوست داشتنی‌ام برگشتم."

سرطان لوزالمعده: "من نمی توانم توضیح دهم که شنیدن آن کلمات چه حسی داشت"

دینی در ماه می گذشته تولد 90 سالگی خود را جشن گرفت. او هرگز فکر نمی کرد امروز اینجا باشد. در یک نقطه او حتی یک قبر برای خودش خرید.

اما او زندگی کاملی داشته است. او به عنوان یک نقاش کار می کند و یک هنرمند با شیشه های رنگی است، با کارهایش از جمله پنجره های شبستان در کلیسای جامع گالوی. او می‌گوید: «من خیلی پیر هستم، واقعا بچه جنگ بودم.

سرطان لوزالمعده همیشه به‌عنوان یک داستان واقعا غم‌انگیز در نظر گرفته می‌شود، اما من هنوز اینجا هستم. من در ماه مه گذشته 90 ساله بودم. این یک راز است. فقط می‌خواستم مردم بدانند که افراد عجیب و غریب ما آن را درست می‌کنند. این همه ناامیدکننده نیست.»

اگرچه بقای دینی حتی خودش را شگفت‌زده می‌کند، اما برای افرادی که اخیرا سرطان لوزالمعده را تشخیص داده‌اند، موج شروع به تغییر کرده است.

سالانه حدود 600 نفر به سرطان پانکراس - یکی از تهاجمی ترین انواع سرطان - در جمهوری تشخیص داده می شوند.

نرخ بقای این بیماری به خصوص به دلیل ماهیت مبهم علائم مرتبط با بیماری در مراحل اولیه و متعاقبا تشخیص در مراحل پایانی پایین است.

تنها حدود 10 درصد از بیماران در ایرلند پنج سال پس از تشخیص هنوز زنده هستند. این در مقایسه با نرخ بقای پنج ساله حدود 88 درصد برای سرطان سینه و 93 درصد برای سرطان پروستات است.

اما امیدی برای بهبود نرخ بقا و گزینه های درمانی در افق وجود دارد.

در اوایل سال جاری، یک کارآزمایی بالینی پیشرفته به رهبری خانم ایرلندی دکتر ایلین اوریلی، انکولوژیست در Memorial Sloan Kettering در نیویورک، نشان داد که داروی daraxonrasib در مقایسه با شیمی درمانی، زمان بقای افراد مبتلا به سرطان پانکراس متاستاتیک را دو برابر می کند. بر اساس این مطالعه، بیمارانی که این دارو را دریافت کرده بودند به طور متوسط ​​13.2 ماه زندگی کردند، در حالی که این مدت در شیمی درمانی استاندارد 6.7 ماه بود.

این اولین باری است که یک داروی ضد سرطان به تنهایی ژنی به نام RAS را که یکی از محرک‌های سرطان پانکراس است، هدف قرار می‌دهد.

اوریلی می گوید این یافته نشان دهنده یک "تغییر دریا" در درمان این بیماری است.

او در حاشیه کنفرانس این هفته به میزبانی دانشگاه شهر دوبلین و تراست تحقیقات بالینی سرطان با روزنامه ایریش تایمز می‌گوید: «به‌طور سنتی با شیمی‌درمانی درمان می‌شود. شیمی‌درمانی برای کوچک کردن سرطان و افزایش عمر مفید بوده است، و این ابزار اصلی ما بوده است.

آنچه برای مدت طولانی شناخته شده است این است که RAS، این ژن، در سرطان پانکراس فعال می شود و در توسعه، رشد و گسترش سرطان نقش دارد.

او می‌گوید که رویکردهای بسیاری در طول دهه‌ها وجود داشته است که «بر اساس علم واقعا محکمی که تلاش می‌کند RAS را هدف قرار دهد، اما مؤثر نبوده است.

"این یک بیماری بسیار موذی است و برای افراد بیشتری علائم هشدار دهنده اولیه وجود ندارد. این [یافته] در سرطان پانکراس بی سابقه بود. اوریلی می‌گوید که تصور غیرقابل مصرف دارو اکنون به شدت رد شده است.

این دارو اکنون برای استفاده توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده تایید شده است و در تابستان امسال برای بررسی سریع توسط آژانس دارویی اروپا پیگیری شد.

سرطان لوزالمعده معمولا به عنوان بیماری افراد مسن در نظر گرفته می شود. اما اوریلی می گوید شیوع به طور کلی در حال افزایش است و همچنین در افراد جوان بیشتر دیده می شود. روند مشابه و نگران کننده ای در سرطان کولورکتال شناسایی شده است.

سرطان روده: "من واقعا می دانم زندگی کردن به چه معناست و واقعا زندگی را دوست دارم"

"من به خاطر نرفتن به دکتر به خودم لگد می زنم": خطرات نادیده گرفتن علائم سرطان روده

او می‌گوید: "این بیماری در افراد 60 تا اواسط 70 سال شایع‌تر است. اما حتی در این مدت، ما شاهد ابتلای افراد جوان‌تر به سرطان لوزالمعده هستیم. هفته‌ای نمی‌گذرد که فردی در 30 یا 40 سالگی مبتلا به سرطان لوزالمعده نباشد."

اوریلی می‌گوید به همین دلیل است که کشف اخیر بسیار مهم است، اگرچه او معتقد است که "فقط شروع چیزهای بیشتری است". اکنون تمرکز بر روی بررسی اینکه آیا سایر داروها یا درمان‌ها می‌توانند موثر باشند، و همچنین تشخیص زودهنگام و واکسیناسیون است.

اوریلی، فارغ التحصیل کالج ترینیتی دوبلین، می گوید: "هدف اکنون فقط تولید یک دارو نیست، بلکه چندین دارو و دریافت آنها در مراحل اولیه بیماری است که تاثیر آن بیشتر خواهد بود. ما به دنبال ترکیب [داروها] با سایر درمان ها از جمله شیمی درمانی و ایمنی درمانی هستیم."

ما نوار را تغییر داده‌ایم، اما مردم را معالجه نمی‌کنیم، و این چیزی است که هدف ارزشمندی است. اگر بتوانیم منحنی افراد مبتلا به بیماری متاستاتیک را تغییر دهیم، جایی که بقا در حد متوسط ​​است، این [به معنای] این است که مردم برای مدت طولانی‌تری سالم‌تر زندگی کنند. این یک موفقیت در مقایسه با جایی است که این رشته بوده است.»