هوش مصنوعی برای آب آریزونا آمده است

یک غول خاکستری حجیم از صحرا برمی خیزد. در داخل، مهندسان نیرویی را در پشت تلفن‌ها، رایانه‌ها و لوازم خانگی ما، سرویس‌های استریم و موتورهای جستجو و چت‌بات‌ها و برنامه‌ها و وب‌سایت‌های کدگذاری شده ما ایجاد می‌کنند. این مجموعه به طور همزمان عظیم و چمباتمه زده است که توسط کوه هایی که اطراف آن را احاطه کرده اند کوتوله شده است و بی پایان است. از کنار یک ساختمان و سپس ساختمان دیگر می رانم، و سپس زمین باز می شود، جایی که خدمه ساخت و ساز زمین را کنده اند تا ساختمان سوم بتواند بالا بیاید. یک پارکینگ وجود دارد و بعد یک پارکینگ و سپس یک پارکینگ دیگر.

در آن طرف خیابان یک زمین خالی وجود دارد، پر از ماشین و گاه و بیگاه کامیون مواد غذایی برای تغذیه هزاران کارگری که مشغول تبدیل این وسعت بیابان به یک پارک صنعتی هستند. گرد و غبار وجود دارد، مقدار زیادی از آن، هوا را خفه می کند.

من در برابر ناجی اقتصاد آریزونا ایستاده ام. مانند همه خدایان بزرگ، قربانی می خواهد. در بیابان، هیچ چیز ارزشمندتر از آب نیست، و آب چیزی است که باید داده شود - تقریبا 5 میلیون گالن در روز، هر روز، که از منابع شهری فونیکس تامین می شود. این پیشنهاد ارزشش را داشت.

همه اینها ثمره شرکت تولید نیمه هادی تایوان، تولید کننده پیشرو ریزتراشه ها در جهان است. عملیات آن در آریزونا نتیجه یک قمار پیش از همه گیری فینیکس است که برای احیای اقتصاد کند خود ساخته شده است، که هرگز از رکود بزرگ بازنشسته نشد. اکنون کارخانه ریخته گری TSMC بر فراز حومه شهر قرار دارد.

TSMC یک داستان موفقیت آمیز است، داستانی که برخی از رهبران محلی ممکن است امیدوار باشند با توسعه مرکز داده های فوق مقیاس آن را تکرار کنند. این پیشرفت ممکن است طبیعی به نظر برسد: ایالت گرند کانیون نه تنها خانه بزرگ‌ترین کارخانه تولید تراشه در این سمت از اقیانوس آرام است، بلکه 172 مرکز داده را نیز در خود جای داده است، که هیچ‌کدام از آنها با عقب‌نشینی زیادی مواجه نشدند. اما پیشرفت‌های جدیدتر و بزرگ‌تری که از فینیکس تا توسان پیشنهاد می‌شود، بیش از آنچه آریزوناها مایل به دادن آن هستند، بیشتر از همه چیز - آب، نیروی بیشتر، زمین بیشتر - می‌طلبد.

جایی که TSMC با آغوش باز مورد استقبال قرار گرفت و موج اول مراکز داده تا حد زیادی نادیده گرفته شد، تحولات جدید با واکنش گسترده ای در آریزونا مواجه است، جایی که ائتلاف مردمی و به طور شگفت انگیزی دو حزبی از ساکنان علیه مراکز داده متحد شده اند.

کریستین مکی بومی آریزونا به من می گوید که اکنون ایالت یک C ششم دارد. "چیپس."

در گزارش این داستان، با فعالان محلی و توسعه دهندگان اقتصادی، مقامات منتخب و رای دهندگان خشمگین آنها صحبت کردم. من در جلسات شورای شهر که ده ها نفر در صف ایستاده بودند تا علیه پروژه های مرکز داده صحبت کنند، و در خانه های دنج حومه شهر که گروه هایی از غریبه های سابق به من در مورد مبارزه ای که آنها را گرد هم آورده بود، می گفتند. من نقشه‌های مناظر خشک و ترک خورده آریزونا را با افراد عادی بررسی کردم که طی دو سال گذشته، خود را متخصص منطقه‌بندی، استفاده از زمین و مصرف آب کرده‌اند تا بتوانند جانوری را که می‌خواهند با آن مبارزه کنند، درک کنند.

مردم محلی در هر دو طرف این بحث ادعا می کنند که یک چیز را می خواهند: آریزونا بهتر و مرفه تر. با این حال، دیدگاه های آنها برای دستیابی به آن کاملا در تضاد است.

در آریزونا و جاهای دیگر، توسعه دهندگان مراکز داده سعی کرده اند با دادن وعده های فریبنده در مورد مشاغل، درآمد مالیاتی و زیرساخت هایی که با خود به ارمغان می آورند، مردم محلی را جذب کنند. تنها چیزی که در ازای آن می‌خواهند آب است - و قسم می‌خورند، تقریبا به اندازه‌ای که انتظار دارید، نیست. برخی از مراکز داده در مقیاس بزرگ، مانند تاسیسات گوگل در دالس، اورگان، حدود 1.5 میلیون گالن در روز استفاده می‌کنند که تقریبا یک سوم آن چیزی است که مجتمع آریزونا TSMC در همان بازه زمانی مصرف می‌کند.

با این حال، این اطمینان‌ها برای آرام کردن اهالی آریزونا کافی نیست، زیرا اکنون باید با این واقعیت دست و پنجه نرم کنند که این ایالت به زودی دسترسی به نزدیک به 30 درصد از آب دریافتی از رودخانه کلرادو را از دست خواهد داد.

حتی در حال حاضر، در حالی که مردم در سراسر کشور بر روی هوش مصنوعی و مبارزه با مراکز داده در جوامع خود می‌جنگند، عملیات آریزونا TSMC بدون مخالفت قابل توجهی زمزمه می‌کند. و با این حال، غیرممکن است که بفهمیم چرا مردم آریزونا تا این حد با توسعه مرکز داده جدید مخالف هستند، بدون اینکه درک کنیم که چرا آنها مشتاقانه از TSMC استقبال کردند، حتی اگر هر دو صنعت باید با موضوعی که آریزونا از زمان تأسیس آن گریبانگیر آن شده است مبارزه کنند: آب کافی وجود ندارد.

از زمانی که کسی به یاد می آورد، تجارت در آریزونا حول محور «پنج سی» داستانی می چرخید: گاو، مس، پنبه، مرکبات، و آب و هوا، چاشنی زمستان های معتدل و شاداب منطقه، که مردم محلی می گویند اغلب بیش از جبران تابستان های طاقت فرسا است.

کریستین مکی بومی آریزونا به من می گوید که اکنون ایالت یک C ششم دارد. "چیپس."

توسعه TSMC، به یک معنا، کار مکی است. به عنوان رئیس دفتر توسعه اقتصادی فینیکس، او تلاش‌هایی را رهبری کرد که غول تایوانی را به صحرای سونوران آورد. در سال 2020، در حالی که اقتصاد جهانی کاملا تعطیل بود، TSMC اعلامیه‌ای داد. همان نیروهایی که دنیا را به بن بست کشاندند، تقاضای بیشتری برای محصولات TSMC ایجاد کرده بودند و در پاسخ، TSMC یک کارخانه ریخته گری نیمه هادی پیشرفته - در اصطلاح صنعتی، یک "فوب" - در فونیکس افتتاح خواهد کرد. در ابتدا، TSMC پیش بینی کرد که تا سال 2029، 12 میلیارد دلار به اقتصاد آریزونا سرازیر خواهد شد.

از آن زمان، هزینه های پیش بینی شده TSMC در ایالت به 265 میلیارد دلار رسیده است که این شرکت آن را بزرگترین سرمایه گذاری مستقیم خارجی در تاریخ ایالات متحده می داند.

TSMC به‌تازگی آخرین فابل‌های خود را در منطقه‌ای متروک سابق در شمال فینیکس انجام داده است، با ساخت سومی در دست ساخت و برنامه‌ریزی برای چندین مورد دیگر. این ساخت بیش از یک دهه در حال ساخت بوده است. TSMC در سال 2016 شروع به خرید برای یک مکان در ایالات متحده کرد. مکی گفت، در آن سال، این شرکت از طریق یک نام رمز درخواست پیشنهادات را ارائه کرد. هیچکس برنده نشد

مکی با افتخار گفت: «ما گروهی نیستیم که جواب نه را قبول کنیم. دفتر او از مدیران TSMC پرسید که فکر می کردند آریزونا چه چیزی را از دست داده است و سپس سه سال آینده را صرف رسیدگی به نگرانی های آنها کرد. در سال 2019، فینیکس هیئتی را به تایوان فرستاد تا یک طرح توسعه جدید برای یک پارک علم و فناوری را به اشتراک بگذارد که هسته آن یک کارخانه و در حالت ایده آل یکی از فاخرهای TSMC خواهد بود. مکی به من گفت: «آنها موافقت کردند که باید برگردند و دوباره به فونیکس نگاه کنند.

تیم او دو مکان را به آنها نشان داد: لاوین، آریزونا، حومه ای در جنوب غربی فینیکس، و، درست در شمال شهر، منطقه توسعه نیافته ای تقریبا به اندازه منهتن به نام بیسکویت فلتس، که به من گفت، مکی به این نام نامیده می شود، زیرا "به اندازه یک بیسکویت گرد و مسطح است."

او به یاد می آورد: «در آن روز، آنها گفتند، «این می تواند کارساز باشد.»

آنچه پس از آن رخ داد، انبوهی از توسعه بود که بر خلاف آنچه دولت تا به حال دیده بود. TSMC بیش از 3500 شغل برای ایالت به ارمغان آورده است و کل اقتصاد برای حمایت از عملیات این شرکت در آریزونا شکل گرفته است. تقریبا مانند تایوان - جایی که این شرکت تقریبا یک دهم تولید ناخالص داخلی تایوان را به خود اختصاص می دهد - TSMC اگر مرکز جهان نباشد، حداقل به یک کهکشان برای خودش تبدیل شده است. این شرکت حدود 70 درصد از بازار تراشه های جهانی را در اختیار دارد و قراردادهایش با اپل و انویدیا به تنهایی بیش از یک سوم درآمد سالانه آن را تشکیل می دهد.

(اپل و انویدیا تراشه‌های خود را طراحی می‌کنند، اما آنها را تولید نمی‌کنند. در عوض، فرآیند تولید پیچیده عمدتا به TSMC واگذار می‌شود.)

TSMC بخش هایی از فونیکس را تغییر داده است - چشم انداز آن، صنایع آن - و با خود شغل و رفاه به ارمغان آورده است. محلی‌ها می‌ترسند که توسعه‌های جدید مرکز داده فوق‌مقیاس، اولی را انجام دهد، اما دومی را انجام ندهد، و منابع را مصرف کند در حالی که کمک چندانی به جامعه خواهد کرد. مکی که بیش از 30 سال به عنوان یک توسعه‌دهنده اقتصادی کار کرده است، زمانی که در گذشته به توسعه مرکز داده‌های دادگاه کمک کرد، با فشار قابل توجهی مواجه نشد. او گفت: "10 مرکز داده اولی که من انجام دادم شبیه ساختمان های اداری بسیار کوچک هستند."

تحولات جدیدی که پیشنهاد می شود نه زیبا هستند و نه کم. در جایی که مراکز داده قبلی نامحسوس بودند، توسعه دهندگان امکانات فوق مقیاسی که می خواهند در آریزونا بسازند - اغلب در مزارع روستایی یا زمین های بیابانی - هم عظیم و هم نامتجانس هستند. علیرغم شهرت اخیر ایالت برای پراکندگی، هنوز مکان‌های زیادی وجود دارد که در سکون بیابان آرام، گاهی اوقات می‌توانید در نیمه‌شب زوزه‌ای از کایوت‌ها را بشنوید. راهروهای آسمان تاریک و حیوانات وحشی، شهرهای ارواح و جنگل‌های ساگوارو وجود دارد.

برخی از مردم محلی می گویند که همه اینها می تواند به نفع صنعتی قربانی شود که تهدیدی وجودی برای بشریت نیز به شمار می رود. سوالات اخلاقی و محیط زیستی، بحث بر سر منطقه بندی و مالیات و مهمتر از همه درباره آب وجود دارد. با این حال، شهرها و حومه‌های اطراف همچنان در حال رشد هستند و در همه جهات گسترش می‌یابند تا زمانی که توسط جغرافیا یا بوروکراسی یا حاکمیت بومی محدود شوند. و صنعت، به نحوی، تشنه‌تر از همیشه وارد می‌شود.

در تمام طول سال، اما به خصوص در تابستان، آریزوناها برنامه های روزمره خود را با عناصر مختلف تنظیم می کنند. رانندگان مراقب باشند در طوفان گرد و غبار یا بادهای موسمی گیر نکنند. دونده ها از بیرون رفتن در اواخر صبح و اوایل بعد از ظهر، زمانی که گرما در شدیدترین حالت خود است، اجتناب می کنند. و در اول آگوست، در اوج فصل باران‌های موسمی، اعتراض ائتلاف No Desert Data Center در اوایل شب، زمانی که اشعه‌های تنبیه‌کننده خورشید شروع به تسلیم شدن به غروب خاموش صحرا کردند، آغاز شد.

حدود 12 نفر در حومه توسان، در مقابل سایت 290 هکتاری که در آن Beale Infrastructure در حال ساخت یک مرکز داده 600 مگاواتی است، شرکت کردند. هر چند دقیقه یکبار، ویوک بهاراتان، یکی از برگزارکنندگان، به معترضان یادآوری می‌کرد که هیدراته بمانند. بچه‌ها با تفنگ آب به یکدیگر اسپری می‌کردند و با وظیفه‌شناسی از والدین خود نوشیدنی می‌پذیرفتند. مایرا دورون، یکی از حاضران، یک خنک کننده از آگوا د جامائیکا آورد تا با گروه به اشتراک بگذارد. او گفت که نوشیدنی سرخابی پر از الکترولیت بود.

آب - فقدان آن، نیاز به آن، مقدار مورد نیاز برای ساخت یک مرکز داده عظیم در وسط بیابان - مهم ترین نکته بود. یک بنر نقاشی شده با دست بیانگر این احساس عمومی بود: مرکز داده BEALE ما را خشک خواهد کرد.

بهاراتان به جمعیت کوچک گفت: «اگر گرما را احساس کردید، لطفا به خانه بروید. "این یک روز گرم است و اگر آنها موفق به ساخت یک مرکز داده در اینجا شوند، حتی گرمتر می شود. ما می دانیم که این چیزها جزایر گرمایی ایجاد می کنند که می توانند مناطق اطراف را با بیش از 10 درجه فارنهایت تحت تأثیر قرار دهند." دورون، هنرمند محلی ماکرامه که از خارهای کاکتوس در بافت خود استفاده می کند، گفت که نگران این است که چگونه افزایش دما بر ساگواروهای منطقه تأثیر می گذارد. او می‌گوید: «در فونیکس، صنعت فوق‌العاده‌ای است، و آن‌ها شاهد مردن ساگواروها به چپ و راست بوده‌اند.»

ماشین ها به نشانه حمایت بوق زدند. برخی از رانندگان در حین عبور از شیشه مشت های خود را بیرون می کردند. مردم آریزونا در سال 2019، زمانی که پروژه TSMC اعلام شد، در مورد هوش مصنوعی عصبانی نشدند، و همچنین توجه زیادی به مراکز داده قبلی که بی سر و صدا در سراسر ایالت ساخته شده بودند، نداشتند. اوضاع تغییر کرده است. به نظر می رسد توسان در مخالفت خود با مجتمع مرکز داده موسوم به Project Blue متحد است. اما به هر حال ساختمان ها بالا می روند.

ما آن را عادی می دانیم زیرا مدت زیادی است که همینطور بوده است. اما طبیعی نیست. این یک فاجعه است.»

اطلاعات در مورد Project Blue به آرامی در بهار 2025 منتشر شد. ابتدا نام آن و برخی سرنخ ها آمد: توسعه، هر چه که بود، در یک قطعه زمین متعلق به شهرستان خواهد بود. 3000 شغل ساختمانی موقت و 200 موقعیت پردرآمد در جاده ایجاد می کند. در یک دهه آینده 152 میلیون دلار درآمد مالیاتی ایجاد خواهد کرد. بزرگ می شد و تشنه می شد و خطوط آبی جدید برای سیر نگه داشتن آن ساخته می شد.

این تنها چیزی بود که هر کسی می‌دانست می‌گفت، زیرا دولت منطقه، که مالک زمین بود، با توسعه‌دهنده احتمالی قرارداد عدم افشای اطلاعات امضا کرد.

این اخبار به روشی پیش پا افتاده و بوروکراتیک منتشر شد، همانطور که اطلاعات مربوط به فروش احتمالی زمین در شهرهای متوسط ​​اغلب انجام می شود. در ژوئن 2025، یان لشر، مدیر کانتی پیما، یادداشتی 44 صفحه ای را به هیئت نظارت ارائه کرد. کلمات "مرکز داده" تا صفحه چهارم ظاهر نشدند. این مرکز داده فرصتی "بی سابقه" 3.6 میلیارد دلاری برای توسان و این شهرستان فراهم می کند. جزئیات دیگری هم بود و چاپلوسی و وعده هایی.

پروژه بلو از "منابع آب تجدیدپذیر 100٪" استفاده خواهد کرد. توسعه‌دهنده آن، Beale Infrastructure، زیرساخت‌های حیاتی را با هزینه خود ایجاد خواهد کرد، از جمله یک توسعه لوله 18 مایلی و یک تاسیسات شارژ آبخوان.

رکس اسکات، یکی از پنج عضو هیئت نظارت کانتی، در آن زمان گفت: «افزایشی که می‌تواند به اقتصاد محلی ما بدهد ممکن است دگرگون‌کننده باشد». همکارانش از هم جدا شدند. آنها با 3-2 رای دادند تا منطقه 290 هکتاری را تغییر دهند و دوباره به فروش آن به بیل به قیمت حدود 20 میلیون دلار رأی دادند. اما هنوز تضمینی نبود. یکی از شروط این معامله، توسان را ملزم می‌کرد که زمین را ضمیمه کند و فروش را تأیید کند، زیرا شهر برای خدمات آب زمین درگیر بود.

ماه عسل، حتی اگر هم بود، دوام نیاورد. تنها چند ساعت پس از رای هیئت مدیره، Tucson Electric Power اعلام کرد که به دنبال افزایش نرخ است که صورتحساب های مشتریان را به طور متوسط ​​14 درصد افزایش می دهد. این شرکت ادعا کرد که این تصمیم با مرکز داده آینده ارتباطی ندارد. حتی هنوز، یکی از کمیسیون‌ها که به منطقه‌بندی زمین و فروش آن به بیل رای داده بود، رسما خواستار تجدید نظر در منطقه‌بندی مجدد شد.

شاید این واقعیت بود که توسانان از مرکز داده و افزایش نرخ به‌طور متوالی مطلع شدند، همراه با اخبار اجتناب‌ناپذیر مراکز داده که صورت‌حساب‌های آب و برق محلی را افزایش می‌دهند، مخالفت توده‌ای آنها را تسریع کرد. شاید این گزارش آریزونا میرور بود که Project Blue، همراه با یک مرکز داده پیشنهادی دیگر، نه تنها بزرگترین مشتری TEP خواهد بود، بلکه هر سال بیش از چهار زمین گلف آب مصرف می کند.

این واقعیت که بنا بر گزارش‌ها، سرویس‌های وب آمازون مشتری نهایی بوده است - و مقامات شهرستان از سال 2023 در مورد این پروژه بحث می‌کردند، و طبق سوابق عمومی به دست آمده توسط آریزونا لومیناریا، NDAهایی را امضا کردند که آنها را از نام‌گذاری شرکت‌های درگیر منع می‌کرد - مطمئنا کمکی نکرد. به هر دلیلی، مدیران بیل احتمالا برای خشم مردم آماده نبودند.

حدود 200 نفر در یک جلسه اطلاع رسانی عمومی که Beale در سالن یک دبیرستان محلی در ژوئیه 2025 میزبانی کرد، حاضر شدند. بیشتر آنها از مرکز داده خشمگین بودند، یا نگران بودند، یا ترسیده بودند. در جلسه بعدی که در مرکز کنوانسیون توسان برگزار شد، تنش ها حتی بیشتر شد. بیش از هزار نفر حاضر شدند. هیاهوها قبل از اینکه نمایندگان بیل به معرفی خود بپردازند شروع شد و در طول شب ادامه یافت.

کری سیلوین، یکی از وکلای بیل، سعی کرد جمعیت را گرم کند. او گفت: "همه ما تلفن همراه داریم، کامپیوتر داریم، تعدادی از ما چندین عدد از آنها را در خانه داریم." بسیاری از علائم مختلفی که من دیده‌ام دارای کدهای QR هستند که اگر روی آن کلیک کنید، شما را از طریق یک مرکز داده هدایت می‌کنند تا به سایت‌های مختلف برسید. اینترنت در مراکز داده قرار دارد. این همان چیزی است که هستند. تیم Beale توضیح داد که آنها این سایت را به دلیل دور بودن از مناطق مسکونی انتخاب کردند و سپس آن‌ها را تکرار کردند که توسعه‌دهندگان مرکز داده در حال حاضر آشنا هستند و به جوامع محتاط می‌دهند.

بیل گفت که هزینه یک خط لوله را پرداخت خواهد کرد و پس از ساخت خط لوله، مرکز داده روی آب بازیافتی کار خواهد کرد. (اما تا آن زمان به آب آشامیدنی متکی بود.) این شرکت برای پاکسازی آب آلوده هزینه پرداخت می کرد. هر گونه آب اضافی را به سفره های آب محلی تزریق می کند و در نهایت همه چیز را «آب مثبت» می کند. هیچ کدام از این ها هزاران نفر از تماشاگران را که هر چند دقیقه یک بار هو می کردند، آرام نمی کرد.

در تعجب هیچ کس، مخالفان بیشتر به آب آمدند. مردم محلی نگران بودند که اگر مرکز داده به شهر بیاید، منبعی که قبلا بسیار کمیاب و گرانبها بود، ناپدید می‌شود. آنها به این واقعیت اشاره کردند که آریزونا احتمالا سهم بیشتری از رودخانه کلرادو خود را از دست خواهد داد. آنها تصاویری از تابستان‌های گرمتر و خشک‌تر را ترسیم کردند.

آیا می توانید برای نسل های آینده آب ما را تضمین کنید؟

وقتی نوبت صحبت کردنش رسید، ملانی کولی، متخصص آموزش در گروه مدیریت آبخیز، یک سازمان غیرانتفاعی محلی بازسازی زیستگاه، گذشته ای آشنا برای معدودی از ساکنان توسان را به یاد آورد. او گفت: «جایی که الان نشسته‌ایم، 125 سال پیش جنگلی بود که به رودخانه‌ای روان که در تمام طول سال جریان داشت، می‌پیوندد. امروزه افرادی زنده هستند که در رودخانه سانتا کروز شنا کرده اند.

کولی گفت که میانگین دما در توسان اکنون 11 درجه فارنهایت بیشتر از یک قرن پیش است. حدود شش درجه از این افزایش را می توان به گرمایش جهانی نسبت داد. کولی توضیح داد که پنج مورد دیگر به دلیل تغییرات در اکوسیستم محلی از جمله قطع جنگل ها و خشک شدن رودخانه هایی مانند سانتا کروز است. "آنچه را که امروز می بینیم وقتی از رودخانه ای که به نظر می رسد یک خندق بزرگ و خشک است می بینیم، آن را عادی می دانیم زیرا مدت زیادی است که همینطور بوده است. اما طبیعی نیست. این یک فاجعه است.

این یک فاجعه است که با پمپاژ بیش از حد آب های زیرزمینی و تصمیمات بد توسعه ما به وجود آمده است، و پروژه آبی یکی دیگر از تصمیمات بد توسعه است.

سخنران دیگری Project Blue را با پروژه های صنعتی دهه های گذشته مقایسه کرد. او با فهرست کردن پروژه‌های توسعه اقتصادی که قرار بود اوضاع را برای شهر تغییر دهد، گفت: «این برای من مانند دژاوو است. هیوز، پیمانکار نظامی که پیش از آن بود. گارد ملی هوایی "آنها چه کردند؟ آنها آب ما را آلوده کردند. تا امروز، ما باید با آن مقابله کنیم." توسانان برای حفظ آب خود تلاش زیادی کرده بودند. ما محوطه سازی خود را بیرون آوردیم، استخرهای خود را بیرون آوردیم. او برای یکی از بستگانش که نوزادی را در بند نگه داشته بود دست تکان داد.

آیا می توانید برای نسل های آینده آب ما را تضمین کنید؟ او از نمایندگان بیل پرسید. «آیا می‌توانید برای نسل او، نسل بچه‌های من، نسل نوه‌های من و نسل این بچه کوچک تضمین آب بدهید؟»

دو روز پس از این جلسه بحث برانگیز، رای متفق القول شورای شهر توسان، الحاق زمین را تعطیل کرد. در جلسه بعدی، شهر قوانین جدیدی را برای مراکز داده و سایر کاربران بزرگ آب به تصویب رساند. ساکنان آسوده شدند، اما نه برای مدت طولانی. سه هفته پس از اینکه شهر الحاق را متوقف کرد و عملا توسعه را از بین برد، خبرنگاران محلی تأیید کردند که Beale به هر حال با مرکز داده پیش می رود. مقامات شهرستان و نمایندگان بیل قبلا گفته بودند که این معامله مشروط به الحاق زمین توسط توسان است.

ناگهان این دیگر مسئله ای نبود. (بیل از اظهار نظر در مورد اینکه چرا الحاق دیگر برای معامله ضروری نیست، خودداری کرد.)

با گذشت زمان، تنظیمات دیگری در این طرح انجام شد: مرکز داده دیگر با آب خنک نمی‌شود و در عوض به خنک‌کننده هوای حلقه بسته متکی است. اگر هدف این تغییر برای جلب نظر منتقدان بیل بود، کارساز نبود. اعضای ائتلاف No Desert Data Center ادعا می‌کنند که تاسیسات خنک‌کننده با هوا از الکتریسیته بیشتری استفاده می‌کنند، و از آنجایی که نیروگاه‌ها نیز از آب برای خنک کردن سیستم‌های خود استفاده می‌کنند، مراکز داده با هوا خنک‌کننده ممکن است در واقع به‌طور غیرمستقیم آب فشرده‌تر باشند، ادعایی که Beale آن را رد می‌کند.

تونی بورکارت، سخنگوی Beale، سخنگوی Beale، به The Verge گفت: «استفاده از فناوری هوا خنک برای این پروژه مصرف کلی انرژی را افزایش نمی دهد؛ در حالی که تخصیص انرژی متفاوت است، مصرف انرژی یکسان است. (تولید انرژی به آب نیاز دارد، اگرچه اطلاعات کمی در مورد میزان مصرف آب نیروگاه‌های آریزونا وجود دارد.) این تغییر همچنین به قیمت یک مستاجر بیل تمام شد: طبق گزارش‌ها، آمازون از پروژه خارج شد و گفت که تاسیسات خنک‌کننده هوا نیازهای آن را برآورده نمی‌کند. بیل از افشای اینکه آیا از آن زمان مستاجر جدیدی برای Project Blue پیدا کرده است خودداری کرد.

بورکارت گفت: «این به مستاجران ما بستگی دارد که چه زمانی سرمایه گذاری خود را در یک پروژه اعلام کنند.