ورود نابهنگام: "تا یک ثانیه قبل از تولد نمی دانستم"

کارلی کالینز سه ماه از موعد زایمان خود در سپتامبر 2025 فاصله داشت که در نیمه های شب احساس ناخوشی کرد.

این مرد 33 ساله می گوید: «این زایمان خود به خود بود. من هیچ علامت هشدار دهنده سنتی نداشتم که مرا به بیمارستان برساند. چند درد داشتم اما شش ماهه باردار بودم، بنابراین تصور کردم درد همین است.

«همه در ساعت 3 صبح فعال شد. دختر بچه ما بلاتنید در عرض 20 دقیقه که حالم خوب نیست آمد.

کالینز می‌گوید دوره بعد از آن کمی مبهم است، اما شوهرش، سایمون، در همان نزدیکی بود و برای آمبولانس تماس گرفت و او را تشویق کرد تا نوزادشان را بردارد.

"خیلی ناگهانی بود. من تا یک ثانیه قبل نمی دانستم که او به دنیا می آید. من در شوک بودم زیرا او فقط روی یک حوله بود. بچه را برداشتم و به او نگاه کردم و می دانستم که او درست نفس نمی کشد."

کالینز می‌گوید: «بلاتنید سه نفس نفس می‌کشد، اما «سپس متوقف شد»، و افزود که «غریزه کامل و کامل» سپس شروع به انجام CPR کرد.

"او بسیار ریز بود، بدنش در کف دست من قرار گرفت، با اندام هایش آویزان بود. من از دو انگشتم برای احیای قلبی ریوی استفاده کردم... او هیچ نشانه ای از زندگی نداشت. ما فکر می کردیم او یک نوزاد مرده به دنیا آمده است. من برای او CPR انجام دادم زیرا فکر می کردم شاید فرصتی وجود داشته باشد." نیروهای اورژانس وارد شدند، بند ناف را قطع کردند و مادر و نوزاد را به بیمارستان کومب در دوبلین آوردند.

کالینز می‌گوید: «مدیر پرستار او را با ماشین جوجه‌کشی حمل و نقل از در برد و آن‌ها با عجله رفتند تا ما نبینیم چه اتفاقی افتاده است. ما شکست خوردیم؛ 90 درصد احتمال داشتیم که او موفق نشده باشد. فکر نمی‌کردیم او بتواند زنده بماند.»

خوشبختانه پدر و مادر اشتباه کردند. بلاتنید 100 روز را در بخش مراقبت های ویژه نوزادان کومبه گذراند، در ابتدا روی یک دستگاه تنفس مصنوعی. کالینز در سخنانی به مناسبت روز جهانی نارس در یکشنبه (15 نوامبر)، می گوید که خانواده نمی توانستند در طول مدتی که در مراقبت های ویژه بودند، مراقبت و حمایت بهتری دریافت کنند.

"ما هر روز ملاقات می کردیم و عجیب بود. شما آنجا هستید و خیلی خسته هستید و می روید و غمگین هستید و می خواهید برگردید. ما تبدیل به گوشه نشین شدیم. من مردم را نداشتم زیرا اگر مریض شوید نمی توانید کودک خود را ببینید."

پروفسور آن دولان، متخصص نوزادان و مدیر اطفال و پزشکی نوزادان، گفت که تعداد نوزادان نارس زنده مانده در دهه های اخیر به میزان قابل توجهی افزایش یافته است.

او گفت که حدود 6 درصد از نوزادان در ایرلند نارس به دنیا می آیند که قبل از 37 هفته بارداری تعریف می شود.

کوچکترین دختر نارس زنده که در ایرلند به دنیا آمد تا کریسمس را در خانه بگذراند

کومبه هر سال حدود 120 نوزاد را در کمتر از 30 هفته یا با وزن کمتر از 1500 گرم می بیند.

زمانی که 20 سال پیش شروع به انجام کارهای نوزادی کرد، دولان می‌گوید نوزادانی که در 24 هفتگی به دنیا می‌آیند «واقعا مرزهای زنده ماندن در نظر گرفته می‌شوند».

در حالی که اکنون شاهد زنده ماندن نوزادانی هستیم که در سن 22 هفته متولد شده اند.

او می‌افزاید که تولد زودرس بر تک تک سیستم‌های اندام تأثیر می‌گذارد زیرا رشد آن مختل می‌شود.

او می‌گوید: «چیزی که اولا والدین متوجه می‌شوند این است که پوست کودک کاملا صورتی و رشد نکرده است. "آنها برای تنفس خود به کمک نیاز دارند زیرا ریه های آنها آنطور که باید توسعه نیافته و مغز آنها توسعه نیافته است."

بلاتنید اکنون 13 ماهه است و حالش خوب است، اما به دلیل ورود زودهنگام با او مانند یک کودک 10 ماهه رفتار می شود. کالینز می گوید که رشد او در بیمارستان کودکان کراملین تحت نظارت است و "نمرات او در حال بهبود است".

"آنها به من گفتند که اگر این CPR را انجام نمی دادم، او ممکن بود از پس آن بر نمی آمد. این به این معنا نیست که بگوییم همه چیز عالی خواهد بود. اما ما بسیار خوش شانس هستیم که او را داریم."