پاسخی به اندی برنهام: ما به عذرخواهی و غرامت نیاز داریم

نایب رئیس کمیسیون جبران خسارت CARICOM.

من با علاقه اخبار اخیر را خواندم که اندی برنهام، نخست‌وزیر بریتانیا، اکنون آماده است تا درخواست عذرخواهی رسمی برای نقش بریتانیا در قاچاق آفریقایی‌های برده‌دار ماوراء اقیانوس اطلس و بردگی خانه‌ها را بپذیرد.

در ظاهر، این یک خبر خوب است. فقط یک عذرخواهی کامل و رسمی می‌تواند اجازه دهد که التیام زخم‌ها و نابودی فرهنگ‌های ناشی از استعمار، بردگی خانه‌نشینی و دیگر اشکال ستم بر مردم آغاز شود.

کمیسیون غرامت جامعه کارائیب (CRC of CARICOM) مدتی است که بدون موفقیت درخواست گفتگو در مورد عذرخواهی و غرامت کرده است. در واقع، چنین خواسته‌های قبلی با ابراز تأسف و تأسف عمیق مواجه شده است، اما هرگز عذرخواهی یا حتی وعده‌ای برای آن‌ها نبوده است.

برای یادآوری، در سال 2015، دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا، درخواست ها برای غرامت برده داری را رد کرد. در عوض، او یک پروژه 25 میلیون پوندی توسط بریتانیا برای کمک به ساخت یک زندان جدید در جامائیکا با هدف تسهیل اخراج اتباع جامائیکا که محکومیت های طولانی در زندان های بریتانیا را سپری می کنند، اعلام کرد. این پیشنهاد جنجال زیادی به همراه داشت.

من گمان می کنم که اکنون که پادشاه چارلز سوم در جلسه سران دولت های مشترک المنافع (CHOGM) در آنتیگوا در روز سه شنبه در بحبوحه اعتراضات جامعه مدنی و درخواست برای عذرخواهی و غرامت سخنرانی خواهد کرد، این وعده قبل از این رویداد از نخست وزیر بریتانیا خارج شده است.

بارها از من پرسیده شده است که چرا عذرخواهی رسمی برای قاچاق آفریقایی های برده شده از طریق اقیانوس اطلس و برده داری در دریای کارائیب اینقدر برای فرآیند غرامت مهم است و عذرخواهی چه تفاوتی می تواند از نظر قدردانی، پاسخگویی، شفا و ترمیم ایجاد کند.

همانطور که برنامه ده ماده ای CARICOM برای عدالت جبرانی تأکید می کند، عذرخواهی یک ژست رسمی حسن نیت است و باعث تقویت روابط بهتر بین کشورهای اروپا و کارائیب می شود. این یک تاریخ مشترک و پیوند متقابل برای بسیج به سمت عدالت و احترام متقابل را تصدیق می کند.

مسئولیت این جنایات را می پذیرد، به عدم تکرار متعهد می شود و متعهد می شود که آسیب های وارده به قربانیان و فرزندان آنها را ترمیم کند. این نشان دهنده یک تصدیق اخلاقی و قانونی است که چگونه نابرابری های امروزی و بی عدالتی های نژادی ریشه در تاریخ چنین رفتارهای جنایتکارانه دارند. اقداماتی مانند همدستی در نسل کشی بومی، معرفی و تداوم برده داری کلبه و استعمار ظالمانه خشونت آمیز.

پس از آن عذرخواهی باید با اقدامات غرامت معنادار دنبال شود. با این حال، این اقدامات را نمی توان به آنچه برنهام پیشنهاد می کند تقلیل داد: بهبود شرایط بازپرداخت بدهی.

در اینجا، مهم است که به خود یادآوری کنیم که بریتانیا و سایر کشورهای درگیر در بردگی باید بدهی را بپردازند.

سر آرتور لوئیس که پدر جنبش غرامت مدرن کارائیب به حساب می آید، فراخوان غرامت را در چارچوب توسعه اجتماعی و اقتصادی مفهوم سازی کرد.

لوئیس در کتاب خود "کار در غرب هند: تولد یک جنبش کارگری" که در سال 1939 منتشر شد، تاکید کرد: "این بریتانیایی ها هستند که با اقدامات خود در قرن های گذشته مسئول حضور اکثریت ساکنان خود در این جزایر هستند که اجدادشان به عنوان افراد برده میلیون ها نفر به ثروت بریتانیا کمک کرده اند." او همچنین به بیش از 200 سال کار بدون دستمزدی که بریتانیا از میلیون‌ها انسان برده در دریای کارائیب استخراج کرده است، به عنوان "بدهی که باید بازپرداخت شود - و بریتانیا هنوز مجبور به بازپرداخت آن" اشاره کرد.

بریتانیایی ها هنوز اعتراف نکرده اند یا تلاشی برای بازپرداخت «بدهی سیاه» خود نکرده اند. در واقع، آنها مسئولیت غرامت را انکار کرده‌اند، حتی با وجود شواهد کمی و کیفی که نشان می‌دهد چگونه از برده‌داری کلبه سود برده‌اند.

تئوری های توسعه اقتصادی لوئیس بر این باور استوار بود که دگرگونی اقتصادی مستعمرات بریتانیا در قرن بیستم بدون اذعان و احترام استعمارگر به «بدهی سیاه» خود امکان پذیر نیست.

بیانیه های طرح ده نقطه ای، قطعنامه مارس 2026 غنا سازمان ملل و توصیه عمومی شماره 40 کمیته سازمان ملل متحد در مورد حذف همه اشکال تبعیض نژادی، همگی به روش های مختلف بیان می کنند که قاچاق فراآتلانتیک آفریقایی های برده شده و برده داری خانه های مسکونی واقعا جهان را شکست.

آنها با هم یک رژیم نژادپرستانه بی سابقه از خشونت و حکومت را ایجاد کردند که آفریقایی ها و فرزندان آنها را به دارایی دائمی و غیرانسانی کاهش داد، آنها را از زندگی مدنی منع کرد، و طرح اولیه قدرت جهانی مدرن، اقتصاد، و سلسله مراتب پایدار نژادی و جنسیتی را ترسیم کرد.

آنچه ما، نوادگانی که اکنون با میراث بردگی و ترور استعماری زندگی می کنیم، می خواهیم گفتگو در مورد غرامت واقعی است: لغو بدهی که ریشه در واقعیت میراث ماندگار استعمار دارد.

مواجهه با «تاریخ پیچیده‌ای» که نخست‌وزیر بریتانیا از آن سخن می‌گوید، شامل پرداخت هزینه‌های اشتباه برده‌داری است. در واقع، به هیچ وجه پیچیده نیست.

این گفتگو همچنین باید در مورد درست کردن کارنامه در مورد الغاء باشد: افراد برده شده مانند رئیس تاکی در جامائیکا و انقلابیون سیاه پوست در آیتی و جاهای دیگر، نه بریتانیا، مبارزه برای الغاء را رهبری کردند.

به نظر می رسد که استعمارگران سابق موافق نیستند که رویه قضایی آفریقا همیشه قاچاق و برده داری را به عنوان اقدامات نادرست می دانست. اما تا آنجا که به مستعمرات سابق و آفریقایی ها مربوط می شود، جنایت نمی پوسد. تا تحقق عدالت پیش می رود.

نخست وزیر بریتانیا ممکن است قصد داشته باشد «محرک بدهی» جدیدی را برای کشورهای فقیر راه اندازی کند که به آنها امکان می دهد در شرایط بهتری بازپرداخت کنند. اما ما این تصور را رد می کنیم که ملتی که از برده داری مال سود می برد، اکنون نباید مسئول اعمال خود باشد. ما خواهان رد بدهی و غرامت پولی هستیم. وقت آن است که بریتانیا عذرخواهی کند و بدهی خود را بپردازد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.