پرشات چایی سارا: قدرت شفابخش گفتار

قسمت تورات چایی ساره انتقال از نسل بنیانگذاران قوم یهود، ابراهیم و سارا، به نسل بعدی، اسحاق و ربکا را توصیف می کند. در آغاز پاراشا، از درگذشت سارا در سنین پیری و خرید غار مکپله برای او در محلی با خبر می شویم.

با گذشت زمان، این مکان به آرامگاه پدرسالاران و مادران قوم، در کنار آدم و حوا، که طبق سنت میدراش و یهودیان قبلا در آنجا دفن شده بودند، تبدیل می‌شود. بلافاصله پس از آن، تورات بر مأموریت ابراهیم برای اطمینان از تداوم زنجیره تمرکز می‌کند. ابراهیم به دنبال یافتن همسری مناسب برای اسحاق است تا بتواند خانه ای را بسازد که قوم اسرائیل از آن بیرون بیایند. تورات این مأموریت را با چند کلمه توصیف می کند که شرایط ابراهیم را در این مرحله از زندگی اش شرح می دهد: «ابراهیم پیر بود و سال های بالایی داشت و خداوند ابره را برکت داده بود.

ژامبون با همه چیز» (پیدایش 24: 1). بر اساس میدراشیم حکیمان ما و مفسران تورات، کلمه «همه چیز» بیانگر کاملی است که ابراهیم در زندگی خود به آن دست یافت. او دارای طول عمر، ثروت، افتخار و فرزندان بود و هیچ یک از چیزهایی که یک شخص در این دنیا آرزو می کند نداشت.

اکنون، تنها چیزی که باقی مانده بود اطمینان از آینده پسرش و ایجاد تداوم معنوی خانواده ای بود که او ساخته بود. در تلمود، تفسیرهای اضافی از معنای کلمه "همه چیز" را می یابیم. یک تعبیر به این کلمه معنای عمیق و شگفت‌انگیزی می‌دهد: «خاخام شیمون بر یوچای می‌گوید: سنگی گرانبها به گردن جد ما ابراهیم آویخته شد و هر مریضی که به آن نگاه می‌کرد فورا شفا می‌یابد.

هنگامی که جد ما ابراهیم از این جهان رفت، خداوند تبارک و تعالی آن را از گوی خورشید آویزان کرد.» (باوا باترا 16b). ابراهیم سخاوت و مهربانی نسبت به دیگران را تجسم کرد. چرا پس از درگذشت ابراهیم به پسرش اسحاق منتقل نشد، بلکه از گوی خورشید معلق شد؟ پاسخ عمیقی به این سؤالات از سخنان مفسر اولیه Rabbeinu Bachya Ben-Asher بیرون می‌آید.

طبق توضیحات او، تلمود یک قدرت معنوی منحصر به فرد را توصیف می کند که ابراهیم از آن برخوردار بود - قدرت بیان. مروارید دور گردن ابراهیم، ​​نماد توانایی خارق‌العاده او در شفای روح از طریق گفتار است. پدر ما ابراهیم، ​​سخاوت و مهربانی نسبت به دیگران را تجسم می‌بخشد. او هیچ چیز را برای خود نگرفت و از اعمال محبت آمیز که انجام داد هیچ منفعتی شخصی به دست نیاورد.

ابراهیم درباره خود شهادت داد (پیدایش 18:27): "من خاک و خاکستر نیستم." به عبارت دیگر، او در برابر دیگران دارای احساسی مطلق از خودکشی بود. در واقع، هنگامی که ابراهیم با کسی صحبت می کرد، شنونده احساس می کرد که سخنان او کاملا برای آنها و از جانب آنهاست. ابراهیم واقعا درک کرد که شخصی که در مقابل او ایستاده بود چه احساسی دارد. در نتیجه، سخنان او در قلب شنونده نفوذ کرد و آنها را متقاعد کرد که به آفریدگاری که شکستگان دل را شفا می دهد، ایمان بیاورند. شفای ابراهیم این گونه بود.

سنگ دور گردنش که نشان دهنده قدرت گفتاری است که از گلویش بیرون می آید، مسیر را برای هر کسی که با او روبرو می شد روشن می کرد. روح شنونده را التیام می بخشید، اعماق عواطف او را لمس می کرد و روح باطن را روشن می کرد. از طریق این نیرو، حتی علائم ظاهری - بیماری یا درد - ناپدید شد. این کیفیت و نحوه رفتار توسط خورشید تجسم می یابد که ماهیت آن نور دادن و انتشار است. از زمان خلقت جهان، خورشید به ماه حسادت نکرده است.

برعکس، پس از کم شدن ماه، خورشید همچنان به آن نور خود را می‌داد و چیزی برای خود نمی‌گرفت، به همین دلیل بود که بزرگان آن نسل اعلام کردند (باوا بترا، 75a): «چهره موسی مانند صورت خورشید بود». زیرا موسی نیز در رهبری خود از همه مردم فروتن تر بود. او بدون منفعت شخصی دست به اعمال خالص بخشش می‌زد و در سختی‌های هر فردی شریک بود.

«ترس از اسحاق» نشان دهنده صفت قضاوت است. قامت روحانی آن بسیار زیاد است، اما قدرت شفا دادن از طریق نور و سخاوتی که توسط ابراهیم تجسم یافته است را ندارد. بنابراین، سنگ قیمتی از خورشید آویزان شد، که نمادی از همین رویکرد است. از آن نقطه به بعد، قدرت شفا در خورشید بود، همانطور که در آیه مربوط به یعقوب پس از مبارزه با فرشته عیسو بیان شده است (پیدایش 32:32): "و خورشید بر او طلوع کرد." راشی با استناد به میدراش آگادا توضیح می‌دهد: «به نفع او برخاست، تا ران زخمی او را شفا دهد، چنانکه گفته می‌شود (مالکی 3:20):

"اما برای شما که به نام من احترام می گذارید، خورشید عدالت با شفا در بال هایش طلوع خواهد کرد." "هر فردی می تواند مانند خورشید رفتار کند، گرما و نور را گسترش دهد و برای اطرافیان خود شفا بیاورد. چهره ای خوش آمد، لبخندی کوچک، و همدلی واقعی با مشکلات یک دوست - نشان دهنده قدرت شفابخشی عظیمی از ملت ما است. ابراهیم. از این طریق، ما شایسته است که میراث او را ادامه دهیم. ■ نویسنده خاخام دیوار غربی و اماکن مقدس است. PARASHAT Chayei SARAHRABBI SHMUEL RABINOWITZ