چرا تلاش های واشنگتن برای تضعیف نفوذ ایران در عراق ممکن است محکوم به شکست باشد

تام باراک، فرستاده آمریکا در خاورمیانه این هفته با فایق زیدان، رئیس شورای عالی قضایی عراق در لندن دیدار کرد. این دیدار پنج روز پس از دیدار دو مرد در بغداد انجام شد. این سومین دیدار میان پادگان و زیدان در ماه گذشته بود که اولین دیدار آن در 12 اکتبر در بغداد انجام شد. باراک در پستی در X پس از نشست سه‌شنبه نوشت که "نهادهای قوی و مستقل قضایی و همکاری عمیق‌تر بین سیستم‌های حقوقی ما برای ایجاد اعتماد، پیشبرد پیشرفت بیشتر برای حاکمیت قانون در آینده، ضروری است." قضاوت

با وجود این، سه جلسه در طول یک ماه بین فرستاده ویژه آمریکا در امور سوریه و عراق و رئیس قوه قضائیه عراق کمی زیاده‌روی به نظر می‌رسد. باراک با زیدان برای بحث در مورد نکات دقیق‌تر فقهی ملاقات نکرد. زیدان در واقع یک قاضی است و یک مقام عالی قضایی دارد.

اما ممکن است فرض شود که باراک با او ملاقات نکرده است تا در مورد نکات فقهی صحبت کند. در عوض، نماینده آمریکا در ماه گذشته در سه نوبت در جستجوی شرکت زیدان بود زیرا فایق زیدان یک بازیگر کلیدی و شاید بازیگر کلیدی در ساختار طرفدار ایران است که نماینده واقعی قدرت در عراق است. نفوذ شبه نظامیان در نهادهای عراق جایی ندارد. باراک نوشت: اطمینان از این امر حیاتی است، زیرا «آینده عراق متعلق به مردم آن است، نه جناح‌های مسلح که در خارج از آن فعالیت می‌کنند.

یک ناظر معمولی ممکن است عجیب و یا حتی متناقض بیابد که به نظر می رسد ایالات متحده به دنبال شراکت با ابزارهای شناخته شده قدرت ایران در عراق برای پایان دادن به نفوذ و قدرت جناح های مسلح طرفدار ایران در کشور است. یک ناظر معمولی حق دارد. از پشت پرده.» امید به جذب چنین شخصیتی در تلاش برای مهار یا معکوس کردن قدرت ایران در عراق، کاری است که با شکست مواجه شده است

از قبل تضمین شده است زیدان (مانند مهندس قبل از او که در سال 2015 وقتی با او مصاحبه کردم این واقعیت را پنهان نکرد) دستورات خود را از ایران دریافت می کند. بعید است که حمایت از یک عنصر نفوذ ایران در عراق در مقابل عنصر دیگر به کاهش کلی قدرت تهران در کشور ختم شود. اما ممکن است این هدف نباشد. به نظر می رسد که ایالات متحده در ازای تصدیق ضمنی موقعیت صعودی ایران در عراق، به دنبال سکوت کوتاه مدت است.

از این رو، از عنصری در گروه گسترده‌تر طرفدار ایران در عراق حمایت می‌کند که به نظر می‌رسد آماده انجام حداقل تلاش‌ها برای ایجاد این تصور است که با یا برای تهران همکاری نمی‌کند – در برابر جناح دیگری که حتی این سطح از ابهام را کاهش می‌دهد.

جناحی که شامل نخست وزیر علی الزیدی و همچنین لیث الخزعلی معاون نخست وزیر، از مقامات ارشد شبه نظامیان قاتل عصائب اهل الحق است، در حال نمایش همکاری آشکار با ایالات متحده برای اجتناب از تحریم های مالی است. زیدی متعهد شد تا شبه‌نظامیان را تا 30 سپتامبر 2026 خلع سلاح کند. این تاریخ اکنون با ژوئن 2027 به عنوان زمانی که نوکران ایران از سلاح‌های خود خلع سلاح می‌کنند، جایگزین شده است. عده کمی معتقدند که در آن صورت اتفاق خاصی بیفتد. عصائب اهل الحق در ژوئن اعلام کرد که قصد خلع سلاح را دارد.

هیچ نشانه ای وجود ندارد که در واقع خلع سلاح شده است. اما توهم انطباق مفید است. این امر مانع از آن می شود که آمریکایی ها مسائل را به نتیجه برسانند. دیدارهای زیدی و زیدان با باراک به منظور چرب کردن چرخ‌های این فرآیند است و آمریکایی‌ها را از اینکه اتفاقی در حال رخ دادن است راضی نگه دارد. سازمان حزب الله، الف

به نظر می رسد در مسیری متفاوت قدم گذاشته شود، که در آن حتی ظاهر خلع سلاح نیز مورد تحقیر قرار می گیرد. اخیرا یک پالایشگاه نفت بدون مجوز که توسط این سازمان نگهداری می شود در منطقه ای به نام جرف الصخار در جنوب غربی بغداد فاش شد. شاید بتوان حدس زد که حداقل بخشی از درآمدهای این پالایشگاه به حامیان شبه نظامیان در ایران راه یافته است. این پالایشگاه از نفت خامی استفاده می کرد که از خطوط لوله دولت فدرال شکسته شده بود.

وجود این پالایشگاه در یک گزارش فاش شده توسط اطلاعات فدرال عراق فاش شد. به نظر می رسد کتائب حزب الله با انجام حمله پهپادی به میدان گازی خور مور در شمال عراق تحت کنترل کردها به افشاگری این پالایشگاه پاسخ داده است. این سازمان مسئولیت این اعتصاب را بر عهده نگرفته است، اما کمتر از 24 ساعت قبل از وقوع آن، و به دنبال افشاگری در مورد پالایشگاه، ابومجاهد العساف، رئیس امنیت KH با صدور بیانیه‌ای عمومی نسبت به «باز کردن پرونده‌های خور مور» هشدار داد.

اما در این مرحله، به نظر می‌رسد که رقابت و اختلافات تاکتیکی بین جناح‌های طرفدار ایران واقعی است که منعکس‌کننده ترجیحات فوری متفاوت و احتمالا منافع اقتصادی رقیب است. در همین راستا، یک منبع عراقی این هفته به روزنامه جروزالم پست اطلاع داد که نخست‌وزیر زیدی در تاریخ 6 نوامبر یک سفر مخفیانه به ایران انجام داده است تا از فشارهای ایران بر مقامات وزارت دفاع عراق جلوگیری کند. خط لوله نفت بصره - بانیاس که نفت خام عراق را به سواحل مدیترانه سوریه می رساند و مسیر کنارگذر را امکان پذیر می کند.

g از تنگه هرمز. ایران به دلایل واضح با این پروژه مخالف است. ایالات متحده به شدت از آن حمایت می کند. این وزارتخانه افراد زیادی را استخدام می کند که نزدیک به ایران هستند، که ظاهرا تمام تلاش خود را برای کاهش سرعت و خرابکاری در پیشرفت انجام می دهند. طبق معمول پول را دنبال کنید. مقاماتی که از این خط لوله حمایت می‌کنند می‌خواهند از دخالت در آن پولدار شوند (عراقی‌های مختلف به‌طور تاریک ادعا می‌کنند که مقامات بسیار ارشد ایالات متحده نیز در صورت احداث خط لوله پول زیادی به دست خواهند آورد).

مخالفان آن از دخالت در روش‌های جایگزین ایرانی‌ها و شبه‌نظامیان ثروت به دست می‌آورند. اما هیچ یک از این دو جناح خارج از چینش قدرت با محوریت ایران که در حال حاضر عراق را کنترل می‌کند، وجود ندارد. تفاوت های آنها، مانند آنها، فقط تاکتیکی است. هرکدام که راهشان را بگیرد، دولت عمیق تحت کنترل ایران در عراق به تسلط خود ادامه خواهد داد. یک دهه پیش، در مقر سازمان در بغداد، یک افسر (حتی اکنون به طور نامشخصی) سازمان بدر، از قدرتمندترین شبه نظامیان شیعه، این چشم انداز را به زبان ساده برای من بیان کرد: همانطور که شما h

او به من گفت که از ارتش و سپاه پاسداران در ایران - پس در عراق هم همینطور خواهد بود. حق با او بود. این کاملا واقعیتی را که در دهه بعد ظهور کرده است، توصیف می کند. و همانطور که در ایران، در عراق نیز، این سپاه پاسداران است که شریک ارشد است. معما این است که چرا سیاست غرب هنوز به این واقعیت نرسیده است.