چگونه دیوار جدایی اسرائیل با دیوار برلین مقایسه می شود؟

در کرانه باختری اشغالی، یک دیوار بتنی و حصار، فلسطینی‌ها را از سرزمین‌هایشان، خانواده‌هایشان و شهرهای اطراف جدا می‌کند.

اسرائیل ساخت دیوار جدایی خود را در سال 2002 آغاز کرد. این دیوار با برنامه ریزی به طول 712 کیلومتر (442 مایل) در اعماق خاک فلسطین قرار دارد و نه در امتداد مرز با اسرائیل. در سال 2004، دیوان بین المللی دادگستری آن را غیرقانونی اعلام کرد.

تاریخ امروز وزن اضافی دارد. سی و هفت سال پیش در 9 نوامبر 1989 دیوار برلین فرو ریخت.

در سال 1961 توسط آلمان شرقی برای جلوگیری از فرار شهروندانش به غرب ساخته شد، برلین غربی را به مدت 155 کیلومتر (96 مایل) محاصره کرد و شهر و مردم آن را به مدت 28 سال تقسیم کرد.

از سال 2003، فلسطینیان این روز را به عنوان روز جهانی اقدام علیه دیوار اسرائیل که بیش از چهار برابر طولانی‌تر است و هنوز در حال ساخت است، نامگذاری کرده‌اند. در مناطق شهری، بتن آن تا حدود 9 متر (30 فوت) افزایش می یابد که بیش از دو برابر ارتفاع برلین است.

اما دیوار چیزی فراتر از یک ساختار فیزیکی است. این سازمان در کنار شبکه گسترده‌تری از پست‌های بازرسی، موانع جاده‌ها، دروازه‌ها و مجوزها عمل می‌کند که حرکت فلسطینیان را در سرتاسر سرزمین‌های اشغالی محدود می‌کند.

به گفته دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA)، حدود 456 کیلومتر (283 مایل) یا 64 درصد از مسیر برنامه ریزی شده تا آوریل ساخته شده بود.

حدود 85 درصد از آن در داخل کرانه باختری رود اردن قرار دارد نه در امتداد خط سبز، خط آتش بس سال 1949 که اسرائیل را از کرانه باختری جدا می کند. این مسیر تعیین می‌کند که کدام جوامع، جاده‌ها و زمین‌های کشاورزی با محیط اطراف خود قطع شده‌اند.

در برخی از مناطق شهری، مانع یک دیوار بتنی است. در جاهای دیگر، از نرده ها، جاده های گشتی، خندق ها و دیگر زیرساخت های امنیتی تشکیل شده است.

برای فلسطینی ها، مقایسه با برلین حامل پیامی است. یک فعال فلسطینی در بیر نباله به الجزیره گفت: «مهم نیست که موانع چقدر بلند باشند، سقوط خواهند کرد. همانطور که دیوار برلین سقوط کرد، دیوار فلسطین نیز فرو ریخت.

تاثیر دیوار بسیار فراتر از خود سازه است. مسیر آن جوامع فلسطینی را از شهرهای مجاور، محل های کار و زمین های کشاورزی قطع می کند و معیشت و زندگی روزمره را مختل می کند.

بیش از 14000 فلسطینی بین دیوار و خط سبز در منطقه ای به نام منطقه درز زندگی می کنند. برای رسیدن به خدمات اولیه، بازارها و اقوام آن طرف، باید از پست های بازرسی عبور کنند.

کشاورزان از جمله آسیب‌دیدگان هستند. به گزارش OCHA، حدود 150 جامعه فلسطینی در این منطقه زمین دارند. رسیدن به آن به مجوزها، هماهنگی قبلی با مقامات اسرائیلی و دسترسی از طریق دروازه های کشاورزی مشخص شده بستگی دارد.

حدود 62 دروازه از این قبیل در امتداد دیوار وجود دارد و اکثر آنها در بیشتر سال بسته می مانند. در طول برداشت زیتون در سال 2025، 74 درصد فقط در تعداد محدودی روز باز شد.

در قلقیلیه، دیوار بیشتر شهر را می‌پیچد و ارتباط آن را با جوامع فلسطینی و زمین‌های اطراف آن قطع می‌کند. سفر به شهرهای مجاور که زمانی کوتاه بودند، اکنون می تواند به معنای عبور از ایست های بازرسی یا انحراف طولانی باشد.

دیوار بیشتر از حرکت محدود می کند. نحوه ارتباط جوامع با سرزمین و مکان هایی که بخشی از زندگی روزمره آنهاست را تغییر می دهد.

این دیوار تنها بخشی از شبکه بسیار گسترده‌تری است که حرکت فلسطینی‌ها را در کرانه باختری محدود می‌کند.

از ماه دسامبر، OCHA 925 ایست بازرسی، دروازه‌های جاده‌ای، تپه‌های خاکی و دیگر موانع را در سراسر کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی اشغال کرده است. آنها رفت و آمد حدود 3.4 میلیون فلسطینی را محدود می کنند و اغلب مسیرهای انحرافی طولانی را برای رسیدن به محل کار، مدرسه، بیمارستان ها و سایر خدمات مجبور می کنند.

این شبکه شامل 89 ایست بازرسی دائمی، 218 ایست بازرسی جزئی، 232 دروازه جاده، 167 تپه خاکی، 114 بسته خطی و 105 سد معبر است.

ایست‌های بازرسی و دروازه‌های جاده‌ای در حال حاضر نزدیک به 60 درصد از این موانع را تشکیل می‌دهند، در حالی که 15 درصد در دو دهه پیش که انسداد موقت مانند تپه‌های خاکی و سدهای جاده‌ها بسیار رایج‌تر بود، افزایش یافته است.

عبور از دیوار خود نیاز به مجوز دارد. از 13 ایست بازرسی آن، فلسطینیانی که دارای شناسنامه های کرانه باختری و مجوزهای صادر شده توسط اسرائیل برای ورود به بیت المقدس شرقی و اسرائیل هستند، تنها سه ایست را می توانند مورد استفاده قرار دهند. OCHA گفت این مجوزها سخت است و بسیاری از آنها پس از حملات حماس به جنوب اسرائیل و شروع جنگ نسل کشی اسرائیل در غزه در اکتبر 2023 لغو یا تعلیق شده اند.

این دیوار صدها کیلومتر امتداد دارد، اما تاثیر آن را نمی توان تنها با فاصله اندازه گیری کرد. این در تلاش کشاورزان برای رسیدن به زمین‌های کشاورزی، قطع ارتباط جوامع با شهرهای مجاور و ایست‌های بازرسی بین مردم و مکان‌هایی است که باید بروند.