چگونه صداهای عامیانه آرژانتین سیاست و غرور ملی یک نسل را شکل می دهد

سولداد پاستوروتی خواننده آرژانتینی هرگز پیش بینی نمی کرد که اولین حضورش در جشنواره ملی فولکلور Cosquín در سال 1996 تاریخی باشد. تنها در 15 سالگی، او به صحنه مقدس در پروسپرو مولینا گرند پلازا رفت، جایی که تروبادورهای نمادینی مانند لوس چالچالروس و مرسدس سوسا از دهه 1960 به شهرت رسیده بودند - برخی به عنوان حافظان خرد روستایی و برخی دیگر به عنوان بازجوی قدرتمندان.

این نوجوان سه آهنگ از جمله زامبای رمانتیک "Salteñita de los Valles" و chacarera هیجان‌انگیز "A Don Ata" را اجرا کرد که دومی ادای احترامی به یکی از پدرخوانده‌های فولکلور آمریکای جنوبی، Atahualpa Yupanqui بود.

ویبراتوی با اعتماد به نفس سولداد با تشویق ها مورد استقبال قرار گرفت و او با چرخاندن پانچو خود در حرکتی پیروزمندانه جشن گرفت که تا امروز امضای او باقی مانده است. در سال‌های بعد، او با فیلم Yo Si Quiero A Mi País به تهیه‌کنندگی امیلیو استفان در سال 1998 به اوج پاپ رسید و تجسم تجدید این ژانر در هزاره جدید بود.

نزدیک به 30 سال بعد، سولداد در La Vida Era Más Corta از Milo J ظاهر شد. ستاره 18 ساله تله این آلبوم را در سپتامبر 2025 رها کرد و به سرعت تبدیل به بلاک باستر قطعی یک فصل جدید پر جنب و جوش و بین نسلی برای جنبش موسیقی سنتی آرژانتین شد. LP افشاگر به درون نگری فرهنگی متمایل شد، گنجینه های ملی مانند کوتی و روبرتو کاراباجال را به خدمت گرفت و از شورشیان شهرنشین آکریلا و ترونو و همچنین استاد تروا سیلویو رودریگز دعوت کرد.

این پروژه به یک ریشه‌های هیجان‌انگیز که توسط Bad Bunny و Karol G نیز حمایت می‌شد، و همچنین آثاری از هنرمندان آرژانتینی مانند Cazzu، Broke Carrey و Feli Colina، که فرهنگ‌های فولکلور را به مخاطبان جوان غیرمشخصی منتقل کرده‌اند، تشکیل می‌دهد.

اندکی پس از La Vida Era Más Corta، Milo J با بازیگر و مجری تلویزیونی، Mex Urtizberea، خالق نمایش موزیکال واریته ¡FA!، برای مجموعه ای از جلسات زنده در فضای باز با عنوان غیرعادی ¡Falklore! که افسانه ها و خون های جوان را گرد هم آورد تا این کلاسیک ها را جشن بگیرند. سولداد برای اجرای آهنگ «Cuando Ya Nadie Te Nombre»، آهنگ مورد علاقه غمگینی که توسط هوراسیو گارانی نوشته شده بود، همراه با سازهای بومی مانند bandoneon و bombo legüero که جادوی جاودانه کتاب سرود قلب آرژانتین را برجسته می کرد، به Milo J پیوست.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

سولداد از زادگاهش آرکیتو در استان سانتافه به رولینگ استون ای می گوید: «من از این لحظه در فولکلور هیجان زده هستم. آرژانتین بی‌ثباتی اقتصادی زیادی دارد، اما جنبه فرهنگی همیشه زنده می‌ماند و اغلب دوباره متولد می‌شود. دیدگاه من این است که فولکلور همیشه زنده بود، سنت پایدار است، خود را درمان می‌کند، و ما را به گذشته پیوند می‌دهد، مانند حلقه‌هایی در زنجیره‌ای که همه چیز را به هم متصل می‌کند.»

سولداد به عنوان یک فرد خارجی به شهرت رسید: نوجوانی در زمینه ای که به بلوغ امتیاز می دهد. نوادگان مهاجران ایتالیایی به جای یک خانواده بومی در قلمرو. خواننده ای با لباس گائوچو از آرژانتین مرکزی که لقب «لا گرینگا» را به خود اختصاص داد، که با مناطق شمالی که این آهنگ ها و ریتم های میراثی را شکل داده اند، بیگانه است. اما محبوبیت غیرقابل انکار او غرور ملی را در زمانی که زخم‌های جنگ مالویناس در سال 1982 هنوز تازه بود و بازگشت کشور به دموکراسی پایه‌های آن را محکم کرد، افزایش داد.

او می افزاید: «و با این حال، دید سایر ژانرهای موسیقی را دریافت نمی کند. خوشحالم که حضور هنرمندانی مانند Milo J و Cazzu بالاخره مورد توجه پلتفرم‌های رسانه‌ای بزرگ قرار گرفت و مخاطبان جدیدی را جذب کرد.»

در واقع، LP پیروزمندانه کازو در سال 2025، لاتیناژ، هم شخصی و هم پاپ بود و جسارت تله او را با کامبیا، چاکاررا و لباس رنگارنگ جوجوی بومی اش غنی می کرد. اوایل این ماه، او اولین نمایش استادیوم خود را در استان شمالی، که هم مرز با بولیوی است، تیتر کرد و این ضرب المثل طعنه آمیز را سرزنش کرد که «خدا همه جا هست، اما در بوئنوس آیرس تجارت می کند». مطالب مرتبط ادگار باررا، کارول جی، روزالیا پیشتاز نامزدهای گرمی لاتین Dillom Into Into Sex، Drugs, and Rock & Roll on "La Nueva Violencia" Shoves and Shouting: فینال جام جهانی در نزاع بین آرژانتین و اسپانیا به پایان می رسد.

استریم آنلاین بازی فوتبال آرژانتین و اردن امشب در جام جهانی

این بیانیه همچنین در کار آلکوی خواننده رپ، که در واله چاکال کی از آلبوم‌های بی‌نظیر سالتا نمونه‌برداری کرد، درام‌های دست ساز و گیتارهای نمایشی را که در هر میدانی پررونق هستند، پیش‌زمینه می‌کرد. برای Odiseas del Litoral اثر گوازونچو، تهیه‌کننده الکترونیکی از کورینتس، شامامه و تانگوی شمال شرقی آرژانتین باتلاقی را از دریچه‌ای از محیط و روان‌پریشی منکسر می‌کند، که گاهی شبیه عضو گمشده Animal Collective به نظر می‌رسد.

غرور منطقه‌ای به زیبایی‌شناسی نیز نفوذ می‌کند، مانند فیلم Pajuerana EP Chocolate Remix (عنوان بازسازی شهر تحقیرآمیز)، که در آن هنرمند رگیتون با لباس رقص ساتن از توکومان، از روی جلد بیرون می‌رود. مقاله‌ای اخیر از روزنامه‌نگار و وقایع نگار فولکلور گابریل پلازا، این عبارات را «بازتابی از آرژانتین در دیگر آرژانتین‌ها» فرض کرده است.

بروک کری، خواننده رپ بوئنوس آیرس، که آلبوم 2026 Hijo del País او در مورد معنای آرژانتینی بودن در حالی که در افسانه ها، سیاست و آنچه که او به عنوان "صدای فدرال" توصیف می کند، به چه معنا است، می گوید: "ما همه فرزندان این سرزمین هستیم، بنابراین همه ما برادر و همسایه هستیم، حتی با ایدئولوژی های مخالف." کوکو، گیتاریست Usted Señalemelo، یک tonada cuyana از مندوزا به "Monumento"، قصیده‌ی بی‌احترامی کری برای محله‌های عقبی یک جاه‌باز، رد می‌کند و وقار کهنه‌ای که به اشتباه به فولکلور نسبت داده می‌شود را رد می‌کند.

بعدا، در Chacarera تحریف شده "Zupay"، یک دو نفر از سانتیاگو دل استرو به نام Trouve Feraud، اسطوره یک شیطان آند را به مراقبه ای در مورد شبح واقعی بحرانی که کشورشان را فرا گرفته است، تبدیل می کند.

در واقع، موسیقی سنتی به عنوان رسانه ای برای مخالفت و نقد اجتماعی اهمیت تازه ای یافته است. «میگلیتو» کری یک مزرعه‌دار (یا گاتو) پر سر و صدا است که رئیس‌جمهور لیبرتارین خاویر مایلی را به باد انتقاد می‌گیرد، در حالی که در ماه اوت، گروه Duratierra La Patria Viva – El Folklórico Vol. 2، رکوردی که وزن عاطفی شدیدترین آشفتگی سیاسی آرژانتین از زمان فروپاشی اقتصادی سال 2001 را از بین برد.

والن بونتو، خواننده و ترانه سرای عجیب و غریب در آهنگ فریبنده "Qué le Pasa a Mi Patria؟" می پرسد: "چه اتفاقی برای وطن من می افتد / که آزادی را با روستای تنهایی اشتباه می گیرد."

کری می‌افزاید: «این یکی از نامطمئن‌ترین زمان‌ها در تاریخ ما است، و وقتی مردم به دنبال جهت‌گیری هستند، به فولکلور بازمی‌گردند». "اتصال به زمین باعث می شود احساس کنید بخشی از چیزی هستید، و مردم آن را در موسیقی، فوتبال و غذا می یابند. بوینس آیرس در حال احیای بودگون ها و غذاخوری های سنتی است، بنابراین قدردانی جدیدی از هویت ما وجود دارد."

شور ملی آرژانتین در تابستان امسال در یکی از بحث برانگیزترین تورنمنت های تاریخ جام جهانی فوتبال موضوع بحث و جدل شد. در میان شور و شوق معمول و طعنه های پژمرده، یک کمپین آنلاین گسترده با ادعای طرفداری سازمانی برای تیم آرژانتین و اتهام نژادپرستی از سوی بازیکنان و هواداران، منجر به موجی از بحث و بیگانه هراسی شد که حتی افراد مشهوری مانند ساموئل ال. جکسون و روزالیا را در آب داغ فرو برد. با این حال، برخی درس ها را در تضاد می بینند.

فلی کولینا، خواننده و ترانه‌سرا می‌گوید: «شاید افراد بیشتری باید به چیزی که مال آنهاست افتخار کنند. ما تحمل ناپذیریم، من این را می‌دانم، اما چیزی در عشق به خود و عشقی که به سرزمینمان داریم وجود دارد که واقعا مردم را آزار می‌دهد.»