چگونه کمک 5000 دلاری یک معلم آمریکایی به تبدیل صحرای چین به جنگلی سرسبز کمک کرد

هنگ کنگ - رونالد ساکولسکی هرگز فکر نمی کرد پولش تا این حد پیش برود. جایی که زمانی یک بیابان وسیع و خشک در شمال چین بود، تا حدی به لطف اهدای 5000 دلاری او بیش از ربع قرن پیش به یک کشاورز محلی و «کارگر کنترل شن و ماسه» به نام یین یوژن، به جنگلی سرسبز و سرسبز با 50000 درخت کامل تبدیل شده است. ساکولسکی، 69 ساله، معلم بازنشسته ای از پنسیلوانیا، ماه گذشته هنگامی که برای اولین بار در 26 سال گذشته به این منطقه رفت، از دیدن تحولات در منطقه مغولستان داخلی چین شگفت زده شد. او به رسانه های دولتی چین گفت: «این را با چشمان خودم دیدم، این بزرگترین شگفتی بود.

من عکس‌ها را دیدم، همه چیز را به من گفتند، اما تا زمانی که آن را نبینی، متوجه می‌شوی که واقعی است.» دیدار مجدد ساکولسکی و یین در ماه گذشته توسط مقامات چینی به عنوان نمونه ای از چگونگی همکاری چین و ایالات متحده، دو بزرگ ترین تولیدکننده گازهای گلخانه ای جهان، در مورد مسائل جهانی مانند تغییرات آب و هوایی مورد توجه قرار گرفت.

شی جین پینگ، رهبر چین، این هفته در واشنگتن برای دیدار با رئیس جمهور دونالد ترامپ، در نان تست خود در یک شام دولتی در روز پنجشنبه به داستان ساکولسکی اشاره کرد و گفت: "قلب بسیاری از مردم چین را لمس می کند و به عنوان نمونه ای درخشان از مبادلات دوستانه بین دو ملت ما است." ساکولسکی در سال 1999 در استان مرکزی هنان چین در حال تدریس زبان انگلیسی بود که یک گزارش خبری تلویزیونی درباره یین دید.

بیش از یک دهه قبل از آن، یین تازه ازدواج کرده کاشتن درختان را آغاز کرده بود تا در خانه جدیدش در صحرای مو اوس کمتر احساس انزوا کند، که به آن صحرای مائووسو (در مغولی «آب بد» نیز می‌گویند). ساکولسکی که از داستان خود متاثر شده بود، 5000 دلار جمع آوری کرد که چندین برابر درآمد سالانه یین بود، بنابراین او می توانست حتی بیشتر بکارد. آنها شخصا در سال 2000 ملاقات کردند، زمانی که یین به ساکولسکی قول داد که او و خانواده اش به خوبی از نهال ها مراقبت کنند.

اوایل امسال، یین یک کمپین آنلاین برای ردیابی ساکولسکی راه‌اندازی کرد و ماه گذشته او یک سفر 10 روزه به چین داشت که شامل دیداری احساسی با یین در جنگل او بود، جایی که درخت‌ها اکنون بیش از 30 فوت ارتفاع دارند و دولت بیشه‌ای را به نام او نامگذاری کرده است. هر دوی آنها یک درخت دوستی کاشتند و ساکولسکی یک شیشه شن جمع کرد تا به خانه خود به پنسیلوانیا ببرد. یین همچنین یک بخیه ضربدری به او داد که روی آن نوشته شده بود «یک زمین، یک رویا». او گفت: «می‌خواهم او بداند که من به قولم عمل کردم و چینی‌ها به وعده‌های ما پایبند هستند.»

یین ساکولسکی را "برادر" خود نامید و گفت نهالی که با هم کاشتند تا 26 سال دیگر قد خواهد کشید. گزارش‌های مربوط به دیدار ساکولسکی به شدت توسط مقامات چینی تبلیغ شده و به طور گسترده در رسانه‌های اجتماعی چین مشاهده شده است، جایی که نظر دهندگان او را "دوست واقعی مردم چین" توصیف کردند. تلاش‌های درختکاری بخشی از یک کمپین چند دهه‌ای دولتی است که گاهی به آن «دیوار سبز بزرگ» چین می‌گویند، که در سال 1978 به عنوان تلاشی 73 ساله با هدف کاهش طوفان‌های شن و کمک به جلوگیری از بیابان‌زایی مرتبط با تغییرات آب و هوایی جهانی راه‌اندازی شد.

به دور از داستان های احساسی مانند یین، این کمپین موفقیت های متفاوتی داشته است. جودیت شاپیرو که در دانشگاه آمریکایی در دپارتمان محیط زیست، توسعه و بهداشت تدریس می‌کند، گفت: در حالی که دیوار سبز در اصل یک «ابتکار عالی» است، دولت چین تمایل دارد بر «راه‌حل‌های تکنوکراتیک از بالا به پایین برای مشکلات زیست‌محیطی» تأکید کند و بر اهداف بیشتر از کیفیت تمرکز کند. او گفت که از دست دادن زمین های آزاد برای گله داری عشایر در نتیجه این ابتکار "همانا ضربه ای جدی به برخی از ملیت های اقلیت قومی است."

در سال‌های اولیه این برنامه، بیابان‌ها مملو از درختان «سریع رشد اما تشنه آب» مانند صنوبر بودند که سطح آب را کاهش می‌دادند، اگرچه اکنون گونه‌های مناسب‌تر و متنوع‌تری در حال کاشت هستند. شاپیرو گفت: «به طور کلی، دولت چین در القای این ایده که درختان فواید بزرگی برای جامعه هستند، کار خوبی انجام داده است. ارتباط آب و هوایی چند روز پس از دیدار ساکولسکی با یین در شمال خشک چین، تأثیر احتمالی تغییر آب و هوا زمانی که سیل ویرانگر در 2000 مایلی در امتداد مرز نپال و چین رخ داد، احساس شد.

پس از فاجعه 26 اوت که کارشناسان می گویند با گرم شدن دما در هیمالیا مرتبط است، بیش از 1400 نفر کشته شده اند و هزاران نفر در سراسر نپال و منطقه تبت چین مفقود شده اند. ساکولسکی در یک کنفرانس خبری در پکن در 31 اوت گفت: "من برای مردم نپال و مردم چین بسیار بسیار ناراحت هستم."

من می دانم که اکنون دنیا زنده است و اگر به پرتاب کاغذ بر روی زمین ادامه دهم یا اجازه دهم درختان بمیرند، زندگی دنیا را می کشم، یعنی در واقع دارم بشر را می کشم. سیل تبت یکی از چندین فاجعه تابستان امسال در چین بود، جایی که سیل ناشی از طوفان استوایی مایساک در اوایل ژوئیه باعث کشته شدن حداقل 159 نفر در منطقه جنوبی گوانگشی شد. حداقل 16 نفر در استان جیانگشی در رانش گل و لای در 5 سپتامبر بر اثر باران سیل آسا مرتبط با طوفان Saudel کشته شدند.

محققان سال گذشته گفتند که تغییرات آب و هوایی باعث مکرر و شدیدتر شدن چنین طوفان هایی در آسیا می شود. چین می گوید که قصد دارد تا قبل از سال 2030 به اوج انتشار کربن برسد و تا سال 2060 به بی طرفی کربن برسد. بر اساس تحلیلی که مرکز تحقیقات هوای انرژی و Cle در این ماه برای Carbon Brief انجام داد، انتشار کربن این کشور از سال 2024 "مصطف یا در حال کاهش" بوده است و در مسیر کاهش در سال 2026 برای دومین سال متوالی است.

در حالی که انتشار زغال سنگ آن هنوز در حال افزایش است، چین به دنبال پر کردن خلأ در رهبری جهانی آب و هوا است که توسط ایالات متحده، بزرگترین تولیدکننده کربن در جهان در طول تاریخ، که در اولین روزهای بازگشت ترامپ به قدرت در سال گذشته از توافقنامه آب و هوایی پاریس خارج شد، پر کند. منتقدان می گویند که اهداف چین بسیار محتاطانه است و باعث می شود که این کشور نتواند به تعهداتش در توافق پاریس برای کاهش 65 درصدی انتشار گازهای گلخانه ای از سال 2005 تا 2030 عمل کند. انتظار نمی رفت ترامپ و شی در نشست این هفته خود در مورد تغییرات آب و هوایی هیچ بحث معناداری داشته باشند.

ساکولسکی ماه گذشته گفت که هر دو کشور منافع مشترکی از جمله مبارزه با تغییرات آب و هوایی دارند. او گفت: "شما بهترین ها را برای فرزندان خود می خواهید زیرا می دانید که فردا هستند." "شما بهترین ها را برای کشور خود می خواهید، اما به این معنا نیست که باید فرزندان خود را قربانی کنید." ساکولسکی از هر کسی که از دوستی او با یین الهام گرفته شده است، می خواهد "برود و یک درخت بکارد." او گفت: «اگر هر کسی پس از تماشای این موضوع، یک درخت در حیاط خانه یا پارک خود بکارد، می‌توانید تصور کنید چند درخت در دنیا خواهیم داشت؟» جنیفر جت از هنگ کنگ و ارین تان و فرد دوفو گزارش دادند

r از پکن.