کانادا می تواند زیرساخت ها را توسعه دهد و از تنوع زیستی محافظت کند

توسط اندرو نیکلاس کادیکالو، الیزابت آن نایبور، استیون جی کوک، گفتگو

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

نزدیک به 200 کشور اخیرا در ارمنستان برای کنفرانس تنوع زیستی سازمان ملل متحد در سال 2026 گرد هم آمدند تا پیشرفت در جهت توقف و معکوس کردن از دست دادن تنوع زیستی را بررسی کنند. بسیاری از این دولت ها به زودی دوباره در ترکیه تشکیل جلسه خواهند داد تا در مورد تلاش ها برای مقابله با تغییرات آب و هوایی در COP31 بحث کنند.

در سال 2022، اعضای کنوانسیون ملل متحد در مورد تنوع زیستی چارچوب جهانی تنوع زیستی کونمینگ-مونترال را با هدف معکوس کردن از دست دادن تنوع زیستی تا سال 2030 و قرار دادن طبیعت در مسیر بهبودی تا سال 2050 به تصویب رساندند. بررسی اولیه 36 طرح ملی اول نشان داد که هیچ یک از طرح‌های ملی دو درصد را ایجاد نکرده است. اکوسیستم های تخریب شده و حفظ 30 درصد از زمین ها و آب ها تا سال 2030.

تا پایان سال 2025، کانادا تنها 14 درصد از زمین و آب شیرین و 15 درصد از اقیانوس های خود را حفظ کرده بود. در سال 2025، کمیسر محیط زیست فدرال دریافت که دولت در مسیر دستیابی به هدف موقت 25 درصدی خود تا سال 2025 نیست، هدفی که از دست رفت. ممیزی همراه به همین نتیجه برای اقیانوس ها رسید.

کانادا به عنوان یکی از طرفین کنوانسیون تنوع زیستی، مسئولیت حفظ طبیعت وحشی، کربن غیرقابل بازیافت، جنگل ها و دریاچه های دست نخورده خود را دارد.

با این حال، دولت کانادا نیز به دنبال توسعه زیرساخت‌ها و منابع است و برنامه‌هایی برای پیگیری سریع تصویب‌ها برای پروژه‌های بزرگ و ساخت "با سرعتی که در نسل‌ها دیده نشده است" را دنبال می‌کند. همچنین کاهش قابل توجهی در علم عمومی ایجاد کرده و به دلیل کاهش مشارکت و مشاوره عمومی و همچنین دسترسی به اطلاعات با انتقاداتی مواجه شده است.

ما اخیرا مطالعه‌ای را در مورد اینکه چگونه تحقیقات زیست‌محیطی از طریق تولید مشترک دانش، سیاست‌گذاری و عمل را تعیین می‌کند، منتشر کردیم. ما با 84 متخصص ارشد محیط زیست که در رابط علم-سیاست در سراسر کانادا، از جمله دولت‌های فدرال، استانی و منطقه‌ای و سازمان‌های غیرانتفاعی زیست‌محیطی کار می‌کردند، مصاحبه کردیم. ما پرسیدیم که شواهد مرتبط با محیط چگونه تصمیمات را تعیین می کند و چه چیزی تولید مشترک دانش با طیف وسیعی از شرکا را قادر می سازد یا مانع آن می شود.

کانادا با لحظه ای حساس روبرو است تا نشان دهد که رشد سریع زیرساخت ها نباید به قیمت اهداف طبیعت و تنوع زیستی تمام شود. انجام این کار مستلزم استفاده عمدی از بهترین شواهد موجود برای تصمیم گیری است.

این امر همچنین مستلزم حکمرانی فراگیر و مشارکتی است که ریشه در اعتماد، ایجاد روابط اولیه و همکاری پایدار میان دولت‌ها، دانشگاه‌ها، سازمان‌های غیردولتی و جوامع بومی و محلی دارد.

چارچوب تنوع زیستی کشورها را متعهد می کند که تنوع زیستی را در تصمیم گیری در همه سطوح ادغام کنند، اطمینان حاصل کنند که دسترسی به بهترین داده ها و دانش موجود، اقدامات را هدایت می کند و مشارکت و نمایندگی عادلانه و فراگیر در حکومت را تضمین می کند.

مصاحبه‌هایی که ما انجام دادیم مربوط به فشار فعلی برای تسریع پروژه‌های بزرگ است، اما موانعی که افراد توصیف کردند همان موانعی هستند که تلاش‌ها برای تسریع تصویب و توسعه پروژه‌ها می‌تواند بدتر شود. این تحقیق که اخیرا منتشر شده است، به ویژه با توجه به تلاش‌های کانادا برای تسریع توسعه زیرساخت‌ها و در عین حال انجام تعهدات زیست‌محیطی‌اش مرتبط است.

مصاحبه شوندگان به ما گفتند که شمارش اطلاعات در سیاست زیست محیطی موثر به چیزی بیش از گرد هم آوردن مردم بستگی دارد. آنها به ایجاد اعتماد، تعریف مشترک سؤالات پژوهشی، درگیر کردن تصمیم گیرندگان و دارندگان دانش (از جمله شاغلین و افراد بومی) و شفاف بودن در مورد نحوه تولید و تفسیر شواهد اشاره کردند.

همانطور که یکی از مصاحبه شوندگان توضیح داد، وقتی مردم از ابتدا درگیر هستند، "حتی اگر نتایج غیرمنتظره باشد، می توانند بگویند، "آنچه شما انجام دادید منطقی بود." مصاحبه شونده دیگری به طور مشابه خاطرنشان کرد که تولید مشترک دانش با مشارکت دادن کسانی که از همان ابتدا به دانش در تولید آن نیاز دارند یا می توانند از آن بهره ببرند، "مسیر استفاده را کوتاه می کند".

اعتماد، احترام و به رسمیت شناختن مضامین مکرر ذکر شده مرتبط با تولید مشترک دانش موفق و حفاظت مبتنی بر شواهد در مطالعه ما بود و پس از آن بودجه و منابع.

یک بررسی جهانی جدید از تحقیقات در مورد استفاده از شواهد در حفاظت، الگوی مشابهی را نشان داد، که در آن روابط بین دانشمندان و تصمیم‌گیرندگان، مرتبط بودن شواهد، و ظرفیت و منابع سازمان‌ها بیشترین تأثیر را بر استفاده از شواهد گزارش شده است.

این یافته‌ها اهمیت ایجاد روابط اولیه، اهداف مشترک، ارتباطات روشن و همکاری بین بخشی پایدار را نشان می‌دهد - که همه اینها نیازمند زمان و حمایت نهادی است. موانعی که افرادی که ما با آنها مصاحبه کردیم اغلب برعکس بودند، از جمله بودجه محدود و زمان محدود کارکنان.

با این حال، این دقیقا شرایطی است که می‌تواند تضعیف شود وقتی دولت‌ها پروژه‌ها را سریع دنبال می‌کنند و در عین حال ظرفیت علمی، مشارکت عمومی و مشاوره را کاهش می‌دهند.

در یک مقاله همراه بر اساس همان مجموعه مصاحبه‌ها، ما توضیح دادیم که چگونه ترکیب شواهد - تحقیقاتی که به طور انتقادی دانش موجود را بررسی، گردآوری و خلاصه می‌کند - می‌تواند اعتماد به شواهد و تصمیم‌های حاصل را افزایش دهد.

ما همچنین دریافتیم که درک آنچه به عنوان شواهد به حساب می آید در حال تغییر است. تصمیم گیرندگان به طور فزاینده ای به دنبال استفاده از اشکال متنوع شواهد هستند، اما ابهام قابل توجهی در مورد بهترین روش برای گرد هم آوردن آنها به شیوه ای محترمانه و معنادار وجود دارد.

با این حال، به رسمیت شناختن فزاینده ای وجود دارد که شواهد متنوع همیشه به استفاده از آن ترجمه نمی شود. اکثر متخصصان محیط زیستی که با آنها مصاحبه کردیم، هنوز علوم طبیعی را به عنوان استاندارد طلایی می‌دانستند. دانش بومی، محلی و جامعه، و علوم اجتماعی، اغلب مورد بحث قرار می‌گرفت، اما معمولا مورد غفلت قرار می‌گرفت.

دانش بومی شکل شواهدی بود که مصاحبه شوندگان اغلب می گفتند که از آنها استفاده نمی کنند. بسیاری می خواستند از آن استفاده کنند اما فاقد دانش، ظرفیت یا زمان لازم برای انجام این کار بودند. دیگران خاطرنشان کردند که دستورات برای گنجاندن دانش بومی اغلب بدون راهنمایی عملی انجام می شود.

این موضوع زمانی اهمیت پیدا می کند که تصمیم گیری ها سریع باشد. مصاحبه‌شوندگان به ما گفتند که جدول‌های زمانی کوتاه، اشکال شواهدی که دسترسی به آن‌ها سخت‌تر است را از تصمیم‌ها دور نگه می‌دارد.

در بازه‌های زمانی سخت‌تر، شواهد محیطی ممکن است کاملا نادیده گرفته شوند، یا تصمیم‌گیرندگان ممکن است به آنچه در دسترس‌تر است تکیه کنند: علم داخلی و کارشناسان آشنا. این می‌تواند دیدگاه‌هایی را که قبلا ارائه شده‌اند، در حالی که سایر شواهد و دانش مربوطه را که بیشتر تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، از جمله دارندگان حقوق بومی و جوامع محلی، کنار بگذارد.

تولید مشترک دانش یک راه برای رفع این عدم تعادل ارائه می دهد. تولید مشترک دانش به معنای توسعه دانش در کنار کسانی است که از آن استفاده خواهند کرد. به جای کار در انزوا و به اشتراک گذاشتن یافته‌ها در پایان، محققان از ابتدا با دولت‌ها، سازمان‌های بومی، جوامع، صنعت و سایر شرکا برای شکل‌دهی به پرسش‌های پژوهشی، تفسیر شواهد و اعمال یافته‌ها در چالش‌های دنیای واقعی همکاری می‌کنند.

با مشارکت دادن شرکا از ابتدا، تصمیم گیرندگان و دارندگان دانش می توانند به طور مشترک سؤالات مهم را شناسایی کنند، تعیین کنند که کدام اشکال شواهد مورد نیاز است، و در مورد اینکه چگونه سیستم های دانش مختلف می توانند تصمیمات را تعیین کنند، بحث کنند. به جای تقویت دانش بومی و/یا محلی برای حمایت از تصمیمات از پیش تعیین شده، تولید مشترک دانش فضایی را ایجاد می کند تا آنها را از ابتدا به طور معناداری در نظر بگیرد.

کانادا می‌تواند همزمان با رعایت تعهدات زیست‌محیطی خود، اهداف اجتماعی و اقتصادی بلندپروازانه‌ای را دنبال کند. موفقیت مستلزم تصمیمات مبتنی بر شواهد است که به حقوق بومیان احترام می‌گذارد، از نظر قانونی معتبر است و در عمل کار می‌کند.

تحقیقات ما نشان می‌دهد که اعتماد، ایجاد روابط اولیه و همکاری پایدار به ارائه تصمیم‌های بادوام بدون موانع غیرضروری برای توسعه کمک می‌کند. تلاش برای تسریع در تصمیم گیری نباید به قیمت این پایه ها تمام شود.

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.