کیک جیمی: "برای کنسرت بعدی ما قرار بود خودمان را فرانسوی بنامیم." "و سپس کیف میکی"

جیمی کیک جالب ترین گروه موسیقی ایرلندی در اوایل دهه 2000 بود.

آنها با ساز و برگ ترکیبی از پانک، هارمونی نئوکلاسیک مینیمالیستی و جنون عمومی آوانگارد، گیتار، درام، آکاردئون، ترومپت، پیانو، ساکسیفون، کلارینت و بانجو می نواختند و لحظات زیادی از زیبایی پیچیده و شادی بی‌نظیر را به دست آوردند.

شش تا 10 نفر بودند، بنابراین گاهی اوقات آنها بیشتر شبیه یک کمون وحشی بودند تا یک گروه.

آنها اولین آلبوم از پنج آلبوم خود، Brains را در سال 2001 ضبط و منتشر کردند. ترکیب اصلی (کم و بیش) برای یک کنسرت بیست و پنجمین سالگرد این ماه در سالن کنسرت ملی که در آن همه Brains و منتخبی از کارهای دیگرشان را اجرا خواهند کرد، دوباره گرد هم آمدند.

چهار عضو The Jimmy Cake در بار Hut در Phibsborough در دوبلین، نزدیک اتاق تمرینی هستند که با گروه تجاری Lankum مشترک هستند. (جان درمودی، درامر جیمی کیک، نوازنده سازهای کوبه ای تور Lankum و برادر نوازنده کمانچه آنها Cormac MacDiarmada است.) آنها خوشحال هستند که با من صحنه ای را به یاد می آورند که من نیز با محبت از آن یاد می کنم.

کیک جیمی از پروژه ای به نام Das Madman بیرون آمد که گیتاریست Simon O’Connor آن را گرد هم آورد تا در نبرد گروه ها در کالج ترینیتی دوبلین شرکت کنند.

گیتاریست دیگر، وینی درمودی (برادر جان و کورمک) می‌گوید: «Das Madman مانند فصل یک یا دو سیمپسون‌های ما یا فصل یک و فصل دوم Seinfeld بود. "مثلا، خوب نبود. اما من با محبت فراوان به آن نگاه می کنم، برای زمانی که بخشی از آن بود."

داشتن کیک: اد پاور با کیک جیمی ملاقات می کند

جان درمودی می‌گوید: «فقط افراد زیادی از مراجع کاملا متفاوت دور هم جمع شده‌اند و فقط با مفاهیمی سر و کار داشتند.

لیزا کری، نوازنده کلارینت و نوازنده کیبورد آنها (که خواهر شوهر من نیز هست) می گوید: «زمان بسیار خوش بینانه ای در دوبلین بود. ناگهان فضاها و مکان‌های فرهنگی به وجود آمد.»

جان می گوید: "شما می توانید بسیار ارزان زندگی کنید."

در دهه 1990، مروجین مستقلی مانند Hope Collective و U:mack گروه های کالت را از سراسر جهان به دوبلین می آوردند.

وینی می‌گوید: «ما باید برخی از برجسته‌ترین گروه‌های هاردکور و پانک-راک را ببینیم که تا به حال با قیمتی حدود 2 یا 3 پوند وجود داشته‌اند.

جان می گوید: «روز سبز در اتاق زیر شیروانی.

وینی می‌گوید: «بیسکویت گوریلا و NOFX در Charlies برای سه دلار.

سیمون می گوید: «X در روباه و قرقاول».

صحنه بومی به‌سرعت به مجموعه‌ای از فعالیت‌های ضدفرهنگی با شب‌های باشگاهی که توسط U:Mack و دیگران در بار فونل برگزار می‌شد، متنوع شد.

جان می گوید: «ریچی [ایگان، از مانیفست ردنک] «زینت» خودش را داشت. "ویلی [استوارت] از [گروه هاردکور] بامبی "زینت" خود را داشت. این زینت با افرادی که روی پانک راک مستقیم بزرگ شده بودند و به چیزهای کمی متنوع‌تر می‌رفتند، بسیار مرتبط بود.

مانیفست ردنک

داس مادمن از هم جدا شد و از آنها خواسته شد برای یک کنسرت در محل برگزاری Eamonn Doran با هم بیایند. به جای انجام این کار، آنها یک مجموعه کاملا جدید نوشتند، ترکیب خود را گسترش دادند و یک نام جدید انتخاب کردند. جان می گوید، برنامه این بود که با هر کنسرت نامشان را عوض کنند.

برای کنسرت بعدی قرار بود خودمان را The French بنامیم.

لیزا می‌گوید: «و سپس کیف میکی‌ها».

متأسفانه، آنها به نام کوچک خود چسبیدند، تا حدی به این دلیل که خیلی سریع بسیار محبوب شدند. به زودی گروه بخشی از صحنه موسیقی فوق‌العاده سازنده و متنوع در سمت چپ دوبلین شد که شامل نمایش‌هایی مانند The Redneck Manifesto، Rollers/Sparkers، Decal، The Connect Four Orchestra، David Kitt، Si Schroeder و The Chalets بود. برای جوانان با پول بسیار کم مقرون به صرفه است.

"چطور می شود که همه این گروه ها در یک مکان به صورت قارچ گونه رشد می کنند و سپس همه آنها در حال تعویض نوازندگان با یکدیگر هستند؟" سیمون می گوید. "و همه این چیزها در اطراف آن منفجر می شوند و سپس برای مدتی رخ می دهد و سپس از بین می رود."

وینی می‌گوید این تا حدی واکنشی بود به گروه‌های تجاری صریح‌تر که در پی U2 به دنبال شهرت بودند.

"ما تقریبا خودمان را به عنوان یک ضد آن معرفی می‌کردیم. یادم می‌آید که در سایه U2 و در سایه آن سنت ادبی بزرگ شدم. یکی از دلایلی که از شعر متنفرم این است که هر یک از این گروه‌ها یک مرجع ادبی انجام می‌دهند. ساموئل بکت بود که خرید می‌کرد یا جورج برنارد شاو بود که یک فنجان چای درست می‌کرد. می‌خواستم آن را بنوشم.

و چرا موسیقی دستگاهی؟

وینی می‌گوید: «من به طور کلی به شعر علاقه‌مند نیستم. «من کلمات را عجیب می‌دانم، مخصوصا وقتی مجبور می‌شوم بارها و بارها بارها و بارها آنها را بارها و بارها بشنوم.»

لیزا می‌گوید: «ما در شعر هم خیلی بد بودیم.

دوبلین در آن زمان لباس‌های ساز زیادی داشت، اما این لباس‌ها عمدتا تحت رهبری گیتار بودند. کیک جیمی یک پالت موسیقی بسیار گسترده‌تر داشت که از جوی موسیقی-بتنی به نویزهای خروشان و ضدهارمونی‌های زیبا منتقل شد.

من کاملا Apes را دوست دارم: خیلی طولانی است و بابت همه آهنگ ها متشکرم

لیزا می‌گوید: «ما چیزی را نواختیم که [ترانه‌سرا] Nev Clay از آن به عنوان «آکوردهای گران قیمت» یاد می‌کند.

کاری که آنها انجام می دادند چه بود که جمعیت را به خود جلب کرد؟

وینی می‌گوید: «به هیچ چیز دیگری شبیه نبود. و من فکر می کنم عناصر سنتی و عناصر عامیانه در آن وجود دارد که آن را در دسترس قرار داده است.

لیزا می گوید: «خیلی آهنگین بود. "من یک دیو برای هارمونی و یک ملودی طولانی هستم."

سیمون می‌گوید: «ما از نظر اندازه، ساز، طول آهنگ‌هایمان، نحوه صحبت‌مان در مصاحبه‌ها متمایز بودیم. "انرژی بسیار خوبی وجود داشت. وقتی Brains را می نوشتیم، همیشه در حال نوشتن بودیم... Brains ملودیک بود، اما بعد سنگین و سریع شدیم، و من تصور می کنم مردم از این موضوع بسیار هیجان زده می شوند."

آنها همچنین منحصر به فرد بودن گروه را به ترکیبی از نوازندگان خودآموخته، مانند وینی، جان و سایمون، و نوازندگان آموزش دیده تر، مانند لیزا، پیانیست پل جی اسمیت و نوازنده آکاردئون یورگن سیمپسون نسبت دادند. بسیاری از اعضای جیمی کیک در مقطع کارشناسی ارشد در رشته موسیقی و فناوری رسانه در کالج ترینیتی ثبت نام کردند، جایی که به تجهیزات استودیو دسترسی داشتند و توسط افرادی مانند Donnacha Dennehy - بنیانگذار Crash Ensemble - و Roger Doyle به آنها آموزش آهنگسازی داده شد.

این به تمایلات اکتشافی آنها دامن زد.

سایمون می‌گوید: «این امر زندگی ما را سالم‌تر کرد، زیرا می‌توانستیم با داشتن تخصص داخلی هزینه‌ها را به طرق مختلف کاهش دهیم.

در مقاطع مختلف، علاقه‌ای به جریان اصلی وجود داشت، اما گروه هرگز آن را جدی نگرفت.

سیمون می‌گوید: «برخی از دوستان ما برای انجام این کار رفته بودند. "بعضی از اعضای گروه ما رفته بودند و این کار را انجام داده بودند. اما من فکر می کنم از نظر لجستیکی می دانستیم که واقعا این اتفاق نخواهد افتاد."

لیزا می گوید: «ما خیلی زیاد بودیم.

انرژی آنها قبلا به پروژه های جانبی متنوعی مانند گروه Luc & the Platelets و شرکت ضبط Front End Synthetics تبدیل شده بود.

ممکن است برای لحظه‌ای بحث در مورد این پروژه‌های جانبی حسی از صحنه عمومی موسیقی آن زمان را القا کند. لوک و پلاکت‌ها یک بار یک مسابقه کشتی کاملا تولید شده را با همکارهای خود Warlords of Pez در یک رینگ در گینس استورهوس داشتند.

وینی می‌گوید: «همه ما لباس‌هایی درست کردیم. "همه ما موسیقی ورودی خودمان را داشتیم. همه ما پیشینه های خود را داشتیم."

سیمون می‌گوید: «شریک‌های ما مربیان کت خز پوش ما بودند. من یک قطعه [جعلی] بین لوسی [کلارک، همسر فعلی‌اش و سپس درامر با جوجه‌ها] و کائویمه [دروین] از The Chalets، که یکی از خال‌های کنار رینگ بود، تنظیم کردم.»

لیزا با علاقه می‌گوید: «بهترین نام کشتی، El Casei Immunitas بود.

سیمون و وینی همچنین در یک گروه آزمایشی به نام Thinker Org بودند. سیمون ادعا می کند که آنها به دلیل اختلاف نظر در مورد یک قطعه ویدیویی توسط یک همکار که قرار بود صدها و صدها آلت تناسلی در حال انزال را که توسط نرم افزار اینترنت تهیه شده بود به نمایش بگذارد، از هم جدا شدند.

جان با تعجب (فکر می‌کنم) می‌گوید: «این‌ها کام‌شات‌های زیادی هستند».

کیک جیمی در طول سال ها شکل گرفت. در حوالی زمان Spectre & Crown، سومین آلبوم آنها، سایمون آنجا را ترک کرد تا موسیقی خود را تولید کند. در آن زمان صحنه ای که آنها بخشی از آن بودند تا حدودی از بین رفته بود. آنها دو آلبوم دیگر تولید کردند که هر کدام با آلبوم قبلی بسیار متفاوت بود.

وینی می‌گوید: «ما در آن نقطه به نوعی تنها بودیم. Rollers/Sparkers همراهان همیشگی ما و چند توپ عجیب و غریب دیگر بودند.

جان می گوید: «فکر می کنم ما کمی منزوی شدیم.

امروزه آنها بسیار به صحنه موسیقی سنتی و به طور کلی صحنه موسیقی گسترده تر متصل شده اند. وینی به عنوان خواجه مشتاق کنسرت هایی برگزار می کند. شریک او، الی مایلر، درامر Øxn است. و جان البته با لانکوم طبل می زند. بیشتر اعضای گروه هنوز به شکلی موسیقی می نوازند.

صحنه سنتی نیز دارای اخلاقیات پانک DIY است، اگرچه وینی خاطرنشان می کند که تجاری سازی برهنه بیشتری در اطراف لبه ها با برخی از گروه های جدیدتر نفوذ می کند. او با آه می‌گوید: «با هنر ممکن شروع می‌شود و بعد تبدیل به چیزی می‌شود که پول ممکن است».

چرا برای اجرای Brains دور هم جمع می شویم؟ وینی می‌گوید: «ما در ژانویه با هم ملاقات کردیم و بدون هیچ ایده‌ای درباره اینکه چه کاری انجام خواهیم داد، ایده برگزاری مجدد را مطرح کردیم. و سپس 25 سال عاشقانه بزرگ [دیوید کیت] بود.

چند نفر از The Jimmy Cake در آن روز با گروه کیت در حال نواختن بودند. (سایمون درباره کنسرت‌های اولیه کیت می‌گوید: «من در حال نواختن یک کیبورد DX27 و لیوان‌های شراب بودم.)

This Used to Be the Future، آهنگ آغازین Brains، به نظر عنوانی مناسب برای آنچه در حال رخ دادن است است.

لیزا می‌گوید: «این بهترین آهنگی است که در خیابان تالبوت درباره لنهانس نوشته شده است.

جان می گوید: «ما در استودیو اپل راک بودیم و [لنهانس] این تابلوی بزرگ را بیرون داشت.

سایمون می‌گوید: «این شبیه یک چیز به سبک جتسون‌ها بود.

لیزا می‌گوید: «و نمی‌توانم به خاطر بیاورم که کدام یک از ما آن را گفت. "اما یکی از ما گفت: "این قبلا آینده بود."

نواختن این موسیقی که در 20 سالگی در 50 سالگی خود نوشته اند، چه حسی دارد؟

وینی می‌گوید: «در ابتدا در مورد عنصر نوستالژی بسیار بدبین بودم، اما دوباره پایان جهان است، یا حداقل یک تغییر بزرگ نگهبان، پس لعنتی هر کاری می‌خواهی بکن.

سایمون می‌گوید: «به یکی از دوستانم گفتم که دارم [آهنگ‌ها] را دوباره یاد می‌گیرم و او گفت: «عالی است: تو فقط یک نت نواختی». "من چهار نت زدم."

لیزا می‌گوید: «من مجبور شدم نواختن کلارینت را دوباره یاد بگیرم. صورتم درد می‌کرد. در قسمت آخر گروه، من در حال نواختن کیبورد بودم، بنابراین مجبور شدم کل امبولایوم را برگردانم. جان تیلور [از دوران دوران] باس ریو را «خط بیس مرد جوان» می‌نامد، و من فکر می‌کردم، «این خط کلارینت یک زن جوان است».

سایمون می‌گوید: «آنچه در واقع جالب است این است که پس از مدتی اجرای چند خط، فقط آن چیز را به خاطر نمی‌آورید». "یادت میاد چرا بازی کردی."

لیزا می‌گوید: «هنوز یادم می‌آید که در آپارتمان جان براون در خیابان توماس (نوازنده ترومپت و بانجو) آهنگ Haunted Candle را ساختم و با خوشحالی از آن شروع به ساختن مارگاریتا کردیم.

سایمون می‌گوید: «فراموش کردن این که یک گروه خوب بود، بسیار آسان است. "همانطور که در حال نواختن هستید، بگویید "چرا این گروه را ترک کردم؟"

وینی که به طور مرتب موسیقی نوازندگان مبهم و اصلی را تبلیغ می کند و نظرات قوی در مورد ارزش آن دارد، می گوید: اکنون همه چیز متفاوت به نظر می رسد.

"شما به این نقطه از زندگی خود می رسید و متوجه می شوید که هر هنری که بر اساس شرایط خودش، با عشق، توسط افرادی که با هم دوست هستند ساخته شود، یک موفقیت است."

کیک جیمی، بازی Brains در سالن کنسرت ملی، در دوبلین، در روز شنبه، 28 نوامبر، به عنوان بخشی از مجموعه Landmarks