یهودستیزی در روسیه پوتین، جایی که اسطوره‌های تزاری و ضد صهیونیسم شوروی با هم تلاقی می‌کنند - تجزیه و تحلیل

در 17 ژوئن 2023، ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه با قایق به تماشای برافراشته شدن سه پرچم بر فراز خلیج فنلاند رسید: پرچم های امپراتوری روسیه، اتحاد جماهیر شوروی و فدراسیون روسیه. گازپروم سه میله پرچم با ارتفاع نزدیک به 180 متر نصب کرده بود. امپراتوری که توسط بلشویک ها سرنگون شد و دولتی که آنها متعاقبا ساختند به راحتی در روسیه پوتین همزیستی دارند. آنها حتی در همان ارتفاع ایستاده اند. در روستوف-آن-دون، اعتراف به قتل یهودیان در یک مکان بزرگ کشتار هولوکاست دشوارتر بود.

در سال 2011، مقامات شهرداری کتیبه یادبود در Zmiyovskaya Balka، محل اعدام های دسته جمعی را جایگزین کردند. کلمات "یهودیان" و "هولوکاست" ناپدید شدند. آنچه باقی مانده بود اشاره ای به "غیر نظامیان شوروی و اسیران جنگی" بود. پس از دو سال اختلاف و اعتراض سازمان های یهودی، این پلاک دوباره جایگزین شد. اشاره به یهودیان بازسازی شد. کلمه "هولوکاست" نبود. در روسیه معاصر، ضد صهیونیسم شوروی با اساطیر سلطنتی ارتدوکس همزیستی دارد.

این ایالت رسما هولوکاست را گرامی می دارد، در حالی که تاریخ آن به عنوان مهمات در منازعات سیاسی نیز عمل می کند. یهودی ستیزی در روسیه تزاری و اتحاد جماهیر شوروی در امپراتوری روسیه، یهودیان محدود به شهرک پریدگی بودند - سرزمینی که اکثر یهودیان از نظر قانونی باید در آن اقامت داشته باشند - متهم به قتل های آیینی و کشته شدن در قتل عام. «پروتکل‌های بزرگان صهیون» نیز در آنجا انتشار گسترده‌ای پیدا کرد. افترا خون - ادعای نادرست که یهودیان از خون مسیحیان در مراسم مذهبی استفاده می‌کردند - یک خرافات گسترده بود.

چنین اتهاماتی پیش از ناسیونالیسم مدرن بود، از عصر روشنگری جان سالم به در برد و در امپراتوری روسیه حتی پس از رد آن توسط مقامات رسمی ادامه یافت. در اواخر قرن نوزدهم، خصومت مذهبی به طور فزاینده ای با یهودی ستیزی نژادی در هم آمیخت. یهودیان نه تنها به عنوان اعضای یک مذهب دیگر، بلکه به عنوان عنصری بیگانه در داخل ملت به تصویر کشیده شدند.

حتی گرویدن به مسیحیت لزوما سوء ظن را از بین نمی برد. کلاوس هولز، جامعه شناس، یکی از ویژگی های یهودی ستیزی ملی را از طریق شخصیت یهودی به عنوان «شخص ثالث» توصیف می کند. در دنیایی که به ملت‌ها تقسیم شده بود تصور می‌شد که یهودیان می‌توانند در فراسوی مرزهای ملی عمل کنند، به جوامع دیگر نفوذ کنند و آنها را از درون کنترل کنند. آنها نه صرفا به عنوان مردمی دیگر، بلکه به عنوان یک تهدید فرضی برای خود نظم ملی به تصویر کشیده شدند. «پروتکل های بزرگان صهیون» به این ایده ها شکل یک توطئه جهانی داد.

انقلاب ها، سرمایه داری، لیبرالیسم و ​​بحران های سیاسی ظاهرا کار یک نیروی واحد بود. یهودیان را می‌توان همزمان به‌عنوان انقلابیانی که دولت را نابود می‌کنند و سرمایه‌دارانی که آن را کنترل می‌کنند، نشان داد. بلشویک‌ها محدودیت‌های تزاری را لغو کردند و یهودی‌ستیزی را غیرقابل قبول اعلام کردند. با این حال، در زمان استالین، مقامات مبارزاتی را علیه «جهان وطنان بی ریشه» به راه انداختند، نامی که برای هدف قرار دادن روشنفکران یهودی استفاده می شد. رهبری کمیته ضد فاشیست یهودی، یک سازمان شوروی در زمان جنگ که حمایت بین المللی را علیه آلمان نازی بسیج کرده بود، اعدام کرد.

و توطئه پزشکان را تنظیم کرد، یک پرونده توطئه ساختگی که پزشکان عمدتا یهودی را هدف قرار می داد. سرکوب توده ای ضد یهودی پس از مرگ استالین پایان یافت. با این حال، تبلیغات شوروی همچنان به تصویر کردن صهیونیسم بین‌المللی به عنوان یک نیروی متخاصم مرتبط با آژانس‌های اطلاعاتی غرب ادامه داد. تبعیض در پذیرش در دانشگاه ها و مؤسسات تحقیقاتی و در انتصاب در سمت های ارشد ادامه داشت. برخی از یهودیان نام خود را "روسیه" کردند. توماس هاوری، مورخ و پژوهشگر یهودی ستیزی، این مکانیسم را در ضد صهیونیسم استالینیستی و چپ گرا بررسی کرده است.

اگرچه ایدئولوژی رسمی انترناسیونالیسم را اعلام می کرد و تبعیض قومی را محکوم می کرد، تبلیغات شوروی مفاهیم قدیمی توطئه یهودیان را در زمینه مبارزه با امپریالیسم دوباره تفسیر کرد. خصوصیات قومی آزار و شکنجه به رسمیت شناخته نشد. در یادآوری رسمی شوروی، یهودیان کشته شده در جریان هولوکاست به «غیر نظامیان شوروی» تبدیل شدند. نازی ها آنها را دقیقا به این دلیل کشتند که آنها یهودی بودند، بدون توجه به شهروندی، زبان یا درجه جذب.

سیاست یادبود اتحاد جماهیر شوروی، بدون به رسمیت شناختن هولوکاست به عنوان یک فاجعه متمایز، سرنوشت آنها را در تاریخ گسترده تر تلفات دوران جنگ قرار داد. پس از سال 1991، جوامع یهودی آزادی زندگی مذهبی و فرهنگی را به دست آوردند. مرکز تحقیقات و آموزش هولوکاست در سال 1992 تأسیس شد. موزه یهودی مسکو و مرکز مدارا در سال 2012 افتتاح شد. مورخان، موزه ها و سازمان های یهودی برای بازگرداندن خاطره هولوکاست تلاش کردند. در همین حال، دولت نمادهای شوروی و امپراتوری را در روایت تاریخی خود گنجاند.

این حزب از برخی ابتکارات فرهنگی یهودیان حمایت کرد، اما احیای گذشته امپراتوری نیز افسانه های قدیمی سلطنت طلب را به بحث عمومی بازگرداند. در نوامبر 2017، اسقف ارتدکس روسی تیخون شوکونوف گفت که بخش قابل توجهی از یک کمیسیون کلیسا معتقد است که قتل آخرین تزار روسیه، نیکلاس دوم، و خانواده اش به جنایت بوده است. او گفت: «ما نظریه قتل آیینی را بسیار جدی می‌گیریم. نماینده کمیته تحقیق مارینا مولودتسوا اعلام کرد که قصد دارد این نظریه را بررسی کند. بلشویک ها خانواده امپراتوری را در سال 1918 اعدام کردند.

رهبری این اعدام را یاکوف یوروفسکی برعهده داشت که پیشینه او مدت‌ها در تفاسیر یهودی‌ستیزانه از قتل رومانوف‌ها نمایان شده است. الکساندر بورودا، رئیس فدراسیون جوامع یهودی روسیه، به یاد می‌آورد که اتهامات مربوط به قتل آیینی علیه یهودیان برای قرن‌ها به آزار و اذیت و قتل عام منجر شده است. تیخون ادعاهای یهودستیزی را رد کرد.

او گفت که اشاره او به انتقام آیینی است که توسط بلشویک‌های بی‌خدایی انجام می‌شود. این نظریه که رومانوف‌ها به صورت آیینی به قتل رسیده‌اند، قبلا یک قرن پیش در میان بخش‌هایی از جامعه سلطنتی مهاجر سفید منتشر شده بود. برخلاف ضد صهیونیسم شوروی، این روایت بر ضد یهودیت مذهبی و افترای خونی استوار است. RIAS، یک شبکه آلمانی که حوادث یهودستیزی را مستند و تحلیل می‌کند، بین اشکال یهودی‌ستیزی مذهبی، توطئه‌آمیز مدرن، پس از هولوکاست و اشکال مرتبط با اسرائیل تمایز قائل می‌شود.

در روش‌شناسی، این اشکال متقابل نیستند. یهودی‌ستیزی در تلویزیون روسیه: چه کسی مقصر هولوکاست بود؟ در 22 مارس 2014، الکساندر پروخانوف، نویسنده ملی‌گرای روسی، در کانال تلویزیونی دولتی روسیه 24 ظاهر شد تا درباره سازمان‌های یهودی که از اعتراضات میدان اوکراین حمایت کرده‌اند، صحبت کند. اولینا زاکامسکایا مجری پاسخ داد: «اولین را به همین ترتیب نزدیک‌تر می‌کردند.» اظهارات زاکامسکایا یک انگیزه یهودی‌ستیزانه از سرزنش قربانیان برای تخریب خود را بازتولید کرد.

بورسیه آلمانی زبان چنین وارونگی را به عنوان Täter-Opfer-Umkehr (بازگشت قربانی-مجرم) توصیف می کند. در ماه مه 2022، سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، در پاسخ به سوالی در مورد پیشینه یهودی رئیس جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی، ادعا کرد که هیتلر خود برخی از اجداد یهودی و ضد یهودیان هستند. این اظهارات باعث رسوایی دیپلماتیک با اسرائیل شد. دفتر نفتالی بنت، نخست وزیر وقت، بعدا اعلام کرد پوتین به خاطر اظهارات وزیر خارجه عذرخواهی کرده است.

پوتین در مجمع بین‌المللی اقتصادی پترزبورگ در 16 ژوئن 2023 گفت: "من دوستان یهودی زیادی دارم که به دوران کودکی بازمی‌گردند. آنها می‌گویند زلنسکی یهودی نیست، او مایه شرمساری مردم یهود است." پوتین در مصاحبه‌ای در سپتامبر 2023 با روسیه 24، قبلا زلنسکی را یک "یهودی قومی" توصیف کرده بود که به ادعای او در حال سرپوش گذاشتن بر g1lorism است. در سال 2023، در مجمع اقتصادی شرق، پوتین درباره آناتولی چوبایس، مقام ارشد سابق روسیه که به اسرائیل نقل مکان کرده بود، صحبت کرد.

پوتین از او به‌عنوان «نوعی موشه ایزرایلویچ» یاد کرد و گفت که چوبیس از پیگرد کیفری احتمالی در مورد مشکلات مالی در روسنانو، شرکت فناوری نانو که توسط دولت حمایت می‌شد، می‌ترسید. سوء ظن به وفاداری دوگانه، مدت‌ها قبل از تأسیس اسرائیل، یهودیان را دنبال می‌کرد. در قرن نوزدهم، یهودی ستیزان این سوال را مطرح کردند که آیا یهودیان می توانند اعضای کامل یک دولت ملت باشند یا خیر.

پس از استقرار اسرائیل، تبلیغات شوروی روابط یهودیان با این کشور را به عنوان شواهد بالقوه بی وفایی سیاسی به تصویر می‌کشد. پوتین با اطلاق نام یهودی به چوبیس، خروج خود را به اسرائیل نشان داد که هویتی که قبلا پنهان شده بود را آشکار کرد. محققان یهودستیزی این نوع طرد نمادین از جامعه «ما» را از طریق مفهوم «دیگری» توصیف می‌کنند. یهودی‌ستیزی در شورای امنیت روسیه و لوباویچ حسیدیم در اکتبر 2022، الکسی پاولوف، دستیار دبیر شورای امنیت روسیه، مقاله‌ای در روزنامه «آرگومنتی فکتی» منتشر کرد.

e دیگ جادوگران اوکراین را «دیگ جادوگران» نامید. از جمله جنبش‌های مذهبی که او خطرناک توصیف کرد، لوباویچ حسیدیم، پیروان چاباد بودند. پاولوف مدعی شد که اصل اصلی جنبش «برتری بر همه ملت‌ها و مردم» است. برل لازار، خاخام اعظم روسیه به این جنبش تعلق دارد. لازار علنا با این ادعا مخالفت کرد و این ادعاها را "بیهوده یهودستیزی مبتذل" خواند. نیکلای پاتروشف، دبیر شورای امنیت، عذرخواهی کرد و گفت که موضوع با نویسنده مورد بررسی قرار گرفته است.

به گفته پاتروشف، موضع پاولوف "به هیچ وجه بیانگر موضع رسمی شورای امنیت فدراسیون روسیه نیست." پاولوف در ژانویه 2023 برکنار شد. یهود ستیزی در روسیه: نگرش های عمومی و قفقاز شمالی نظرسنجی که توسط اتحادیه ضد افترا (ADL) در سال 2022 انجام شد و در سال 2023 منتشر شد، نشان داد که 26 درصد از پاسخ دهندگان روسی حداقل 6 درصد از 11 درصد کلیشه های یهودی ستیزی را با کلیشه های یهودی موافق بودند. به کشورهایی که در آن زندگی می کردند.

هفده درصد هولوکاست را انکار کردند یا معتقد بودند که تعداد یهودیان کشته شده بسیار اغراق شده است. یکی از جملاتی که ADL برای سنجش نگرش های یهودی ستیزانه استفاده می کند این است که یهودیان بیش از حد در مورد هولوکاست صحبت می کنند. در نمونه روسی، 42 درصد از پاسخ دهندگان موافق بودند. یک نظرسنجی دیگر، که به سفارش کنگره یهودیان اروپایی-آسیایی در سال 2018 انجام شد، نشان داد که باورها در مورد نفوذ بیش از حد یهودیان بر اقتصاد، سیاست و رسانه ها گسترده است.

حملات یهودستیزانه در روسیه نسبتا نادر باقی ماند. با این حال، پس از حمله حماس در 7 اکتبر به اسرائیل و شروع جنگ در غزه، یک سری حوادث یهودی ستیزانه در قفقاز شمالی رخ داد. در 28 اکتبر 2023، جمعیتی در خارج از هتل فلامینگو در خساویورت، پس از اینکه شایعه ای از اسراییل در رسانه های اجتماعی منتشر شد، در خارج از هتل فلامینگو جمع شدند. مردم به پنجره ها سنگ پرتاب کردند و خواستار کنترل مهمانان شدند. پلیس به نمایندگان جمعیت اجازه ورود داد.

متعاقبا اعلامیه‌ای در ورودی ظاهر شد که شهروندان اسرائیلی را که در داخل پرانتز به‌عنوان یهودی معرفی می‌کردند، منع می‌کرد. در همان روز، تظاهرکنندگان در چرکسک، کراچای-چرکسیا، خواستار خروج پناهندگان اسرائیلی و اخراج یهودیان از منطقه شدند. روز بعد، یک مرکز فرهنگی یهودی در حال ساخت در نالچیک، کاباردینو-بالکاریا، به آتش کشیده شد و یک کتیبه ضد یهود بر دیوار آن ظاهر شد. در 29 اکتبر، گروهی از مردم به باند فرودگاه ماخاچکالا هجوم بردند و به دنبال مسافرانی بودند که با پروازی از تل آویو می رسیدند.

مردم ماشین‌ها را بازرسی کردند، مدارک شناسایی خواستند و یهودیان را شکار کردند. یکی از شرکت‌کنندگان در شورش حتی به موتور هواپیما نگاه کرد. چهار روز بعد، سرگئی ملیکوف، رهبر داغستان، درباره این فیلم اظهار داشت: "وقتی برای اولین بار آن را دیدم، من هم لبخند زدم. اما بعد ترسیدم. او به درون خود نگاه می‌کند تا ببیند که آیا آنجاست یا نه." تا حدودی از خاک اوکراین توسط سازمان های اطلاعاتی غربی تحریک شده بود.

او هیچ مدرکی برای این ادعا ارائه نکرد. تحقیقات موسسه گفتگوی استراتژیک، سازمانی که به مطالعه افراط گرایی و اطلاعات نادرست آنلاین می پردازد، نشان داد که شایعات یهودی ستیزانه و فراخوان برای اقدام از طریق حساب های رسانه های اجتماعی محلی و کانال های تلگرامی منتشر شده است. به دنبال شورش ها، شورای امنیت ملی اسرائیل هشدار سفر خود را برای بالاترین رده تهدید در قفقاز شمالی و rg خود در قفقاز شمالی اعلام کرد. مناطق آسیب دیده را ترک کنند.

سه سال بعد، منطقه در سطح 4 باقی می ماند، در حالی که بقیه روسیه در سطح 2 ذکر شده است. یادبود هولوکاست در روسیه: مدارس و یاد وشم 27 ژانویه 2025، هشتادمین سالگرد آزادی آشویتس را جشن گرفت. در آن روز، موضوع گفتگو درباره چیزهای مهم - مجموعه ای از درس های هفتگی مدرسه با موضوعات میهن پرستانه در سراسر روسیه در سراسر روسیه، "سال مدافع میهن" بود. این درس بر خدمت سربازی و میهن‌پرستی متمرکز بود. کرملین در بیانیه‌های بین‌المللی خود بر اهمیت سالگرد آزادی کاخ تأکید کرد.

اردوگاه نازی ها در همین حال، در مدارس روسیه، موضوع اصلی روز، دستور کار سیاسی دولت بود که بر حرمت جنگ علیه اوکراین متمرکز بود. در فوریه 2024، ولادیمیر سولویوف، مجری تلویزیونی روسی و مفسر برجسته طرفدار کرملین، ادعایی را منتشر کرد مبنی بر اینکه یاد واشم اسرائیلی مطالبی را درباره مشارکت ملی‌گرایان اوکراینی در قتل یهودیان حذف کرده است. ماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت خارجه روسیه این ادعا را تایید کرد. یاد وشم گفت که چنین حذفی صورت نگرفته است.

آرون شنیر، مورخ، به مطالبی درباره همکاران اوکراینی اشاره کرد که در موزه به نمایش گذاشته شد. رویکرد دولت روسیه در قبال هولوکاست با رویکرد شریک نزدیک خود، ایران، که محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور سابق آن هولوکاست را "افسانه" خواند و دولتش میزبان کنفرانس انکار هولوکاست بود، متفاوت است. روسیه رسما هولوکاست را به رسمیت می شناسد، اما تاریخ آن بارها برای تهمت زدن مخالفان سیاسی مورد استفاده قرار می گیرد. مقامات آن همچنین بر هویت یهودی قربانیان هولوکاست تنها زمانی تاکید کرده اند که این هویت در خدمت منافع آنها باشد.