یک زن مایا برای قرن ها پس از مرگش 226 دندان را دریافت کرد

مایاها دوست داشتند مردگان خود را نزدیک نگه دارند. این گونه بود که آنها معتقد بودند که می توانند با اجداد خود که برای تبدیل شدن به خدایان به آسمان صعود کرده بودند، تعامل داشته باشند. و به نظر می رسد که آنها یک تعبیر بسیار تحت اللفظی از "نزدیک" داشتند - یعنی قرار دادن اعضای بدن بستگان خود در نزدیکی اجدادی که مدت ها مرده بودند.

یک تیم بین المللی از محققان یک تجزیه و تحلیل ژنتیکی از 430 نمونه اسکلت و دندان انسان را که از مقبره ها و غارهای شناخته شده مایا با بقایای انسان بازیابی شده بودند، انجام دادند. این شامل یک زن نخبه مایا می‌شود که بین سال‌های 250 تا 400 پس از میلاد مرد و در غاری دفن شد. چیزی که این محل دفن را به چشم محققان جلب کرد، 226 دندان انسان پراکنده در اطراف لگن و ستون فقرات فوقانی او بود - دندان‌هایی که، همانطور که تجزیه و تحلیل تیم نشان داد، متعلق به نسل‌هایی از اجداد دور او بود که در مقبره‌هایی در فاصله بیش از 16 مایلی (26 کیلومتری) دفن شده بودند.

البته، برای حدس زدن اینکه همه آن دندان‌ها متعلق به زن نبوده، نیازی نیست که یک متخصص ژنتیک باشد. با این حال، بر اساس مطالعه این تیم، ارتباط ژنتیکی بینش‌های شگفت‌انگیزی را در مورد شیوه‌های دفن مایا و ساختارهای اجتماعی نشان می‌دهد که هنوز مورد بازبینی قرار نگرفته است و در حال حاضر به عنوان پیش‌چاپ در bioRxiv در دسترس است. کیت پروفر، باستان شناس در دانشگاه نیومکزیکو که این مطالعه را رهبری می کرد، این کار را در نشست سالانه انجمن باستان شناسی آمریکا (SAA) در اوایل سال جاری ارائه کرد.

مانند بسیاری از معاصران خود، مایا عمیقا به زندگی پس از مرگ اهمیت می داد. آنها ایده های بسیار خاصی در مورد آنچه پس از مرگ اتفاق افتاد و اینکه چگونه مردم را برای صعود به آسمان آماده کنند، داشتند. بر اساس این مقاله، این موضوع همچنین به چگونگی مشروعیت نخبگان سیاسی و اقتصادی مربوط می‌شود، یعنی اینکه اجدادشان پس از گذشتن به خدا تبدیل می‌شوند.

شواهد باستان شناسی اهمیت آداب و رسوم تدفین و سایر شیوه های مربوط به مرگ را در جوامع گذشته نشان می دهد. به‌طور خاص، غارها «نقاط دسترسی» برای ارتباط با اجداد در نظر گرفته می‌شوند و باستان‌شناسان این نظریه را مطرح کرده‌اند که تدفین‌های غار، در مقایسه با تدفین در مقبره‌های مسکونی، نشان‌دهنده «دفن‌های احترام‌آمیز یا مرگ‌های قربانی» است.

اما همانطور که خود محققین در مقاله نوشتند، تفاسیر باستان شناسی "تا حد زیادی به زمینه بستگی دارد". یعنی بدون داده‌های ژنتیکی، استنباط اینکه چگونه و چرا بقایای انسان‌های خاصی به این شکل چیده شده‌اند دشوار است - از این رو، آخرین کار.

الکساندر توکووینین، باستان شناس دانشگاه آلاباما که در کار جدید نقشی نداشت، پس از ارائه SAA به Science گفت: «DNA یک گلوله جادویی نیست، اما داشتن یک مجموعه داده اضافی خوب است.

این تیم در ابتدا 487 نمونه دندان و استخوان انسان را غربالگری کردند و داده‌های کل ژنوم را برای بقایای آن‌ها تولید کردند. این شامل 341 نمونه بود که حداقل 107 نفر را از مقبره های نخبگان و غیرنخبگان مایا در بلیز نشان می دادند. و دوباره، از این مجموعه، محققان دریافتند که 24 نفر از افراد دارای عناصر اسکلتی پراکنده در مقبره های نخبگان و یک کش دندان آیینی در مکان های دور بودند.

تیم در این مقاله توضیح داد: «با این‌ها، ما سه دودمان را که شامل چهار، شش و هشت نسل از بقایای غیرقابل تفکیک و کاموا هستند، بازسازی کردیم. حتی شگفت‌انگیزتر این بود که چگونه اغلب عناصر یک فرد از مکان‌های مختلف جغرافیایی دوردست بازیابی می‌شوند.»

با توجه به سایت‌های متعدد کشف‌نشده یا نمونه‌برداری نشده در مناطق مجاور، تیم اضافه کرد که احتمالا بخش‌هایی از این افراد در جای دیگری زندگی می‌کنند - دوباره به معنای واقعی کلمه. طبق گزارش ساینس، طبق گزارش ها، تیم از صحبت با رسانه ها تا زمانی که مقاله مورد بررسی قرار نگرفت، خودداری کرد. با این حال، در طول ارائه SAA، Prufer گفت که ارتباطات ژنتیکی در سراسر سایت‌ها "بسیار بیشتر از آنچه که تصادفا انتظار می‌رود همپوشانی دارند."

در مورد خانمی که با دندان های (بیش از حد) دفن شده بود، تجزیه و تحلیل ژنتیکی نشان داد که 226 دندان حداقل به 39 فرد منحصر به فرد تعلق دارند. سر او برداشته شد و با یک ظرف بدون تزئین جایگزین شد. این تیم توضیح داد که همراه با کالاهای قبر با وضعیت بالا، ترتیب تدفین ممکن است بازآفرینی صحنه ای از دنیای اموات از داستان خلقت مایا باشد. هیچ یک از این افراد از افراد غیر نخبه جامعه نبودند. به عبارت دیگر، به نظر می رسد رسم دفن استخوان های شما در مکان های مختلف مختص صاحبان قدرت بوده است.

محققان نوشتند: «داده‌های ما راهبردی عمدی را برای لنگر انداختن این دودمان به طور همزمان در خانه‌های نخبگان و در غاری که به یک مکان تشییع جنازه عالم اموات تبدیل شده است، نشان می‌دهد.» غارها مدت‌های مدیدی به‌عنوان آستانه‌ها عمل می‌کردند و مکان ظهور انسان‌ها را از زمان و فضای اسطوره‌ای که برای اولین بار تشکیل شده بودند، نشان می‌دادند، و بنابراین به مکان‌هایی تبدیل شدند که نخبگان با آن نیروهای اجدادی ارتباط برقرار می‌کردند.»