یک محقق مسیحیت اولیه توضیح می دهد که چرا مردم به دنبال کشتی نوح در یک صخره طبیعی در ترکیه می گردند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تیمی از محققان دانشگاه سیواس جمهوریت ترکیه در حال بررسی یک ادعای دیرینه هستند: اینکه یک سازند زمین‌شناسی قایق‌شکل در شرق این کشور بقایای کشتی نوح را در خود جای داده است.

در کتاب مقدس پیدایش، خدا تصمیم می گیرد که جهان را با سیل نابود کند. نوح با پیروی از دستورات خدا یک کشتی – یک ظرف چوبی بزرگ – برای نجات خود، خانواده و حیوانات از هر نوع می‌سازد.

سازند مورد بحث که به نام دوروپینار شناخته می شود، نزدیک به 70 سال است که با کشتی نوح مرتبط بوده است. این تیم تحقیقاتی جدید از طریق مشارکت با یک سازمان مسیحی جداگانه مستقر در ایالات متحده به نام اسکن کشتی نوح توجه رسانه های اجتماعی را به خود جلب کرده است. این گروه حداقل از سال 2021 سایت دوروپینار را به عنوان محل استراحت کشتی نوح تبلیغ کرده است.

Durupınar یک سازند زمین شناسی طبیعی است که از مواد رسوبی غنی از اکسیدهای آهن تشکیل شده است. این شهر در نزدیکی شهر دوغوبایازیت، تنها چند مایلی از مرز ایران قرار دارد.

اظهارات رسمی محققان درگیر در این پروژه می گوید که آنالیز آزمایشگاهی هنوز در حال انجام است. با این حال، محققان برخی از یافته‌های اولیه را به‌طور بالقوه با ساختاری شبیه کشتی توصیف کرده‌اند، در حالی که ادعاهای منتشر شده در رسانه‌های اجتماعی قطعی‌تر بوده و می‌گویند که اسکن‌ها تایید کرده‌اند که این سازند ساخته دست بشر است و «100 درصد زمین‌شناسی نیست».

ادعاهایی مبنی بر اینکه این سازند ساخته دست بشر است در پوشش رسانه های بریتانیا و آمریکا نیز ظاهر شده است.

من به عنوان یک محقق مسیحیت اولیه، متون کتاب مقدس و تفسیر آنها را مطالعه می کنم. ادعاهای خاصی در مورد سازند دوروپینار ده ها سال است که در جریان بوده است و فرصتی را برای بررسی نحوه خواندن و تفسیر مردم داستان سیل کتاب مقدس ارائه می دهد.

برای درک ادعاهای کنونی، بهتر است بپرسیم که چگونه این سازند در وهله اول با کشتی نوح مرتبط شد.

سازند دوروپینار نام خود را از کاپیتان ارتش ترکیه ایلهان دوروپینار گرفته است، که در سال 1959 هنگام بررسی عکس های هوایی از منطقه متوجه شکل قایق مانند این سازند شد. به دلیل نزدیکی آن به قله ای که از قرون وسطی به نام کوه آرارات شناخته می شد، جایی که طبق گزارش طوفان پیدایش، مکانی است که ممکن است کشتی نوح به این منطقه رسیده باشد یا خیر. بقایای سنگ‌شده کشتی که در طول زمان در منظره حفظ شده‌اند.

سال بعد، دوروپینار به تیمی ملحق شد که توسط بنیاد تحقیقات باستان‌شناسی در ایالات متحده حمایت می‌شد و در یک سفر به این مکان بود. این تیم به رهبری جورج واندمن، مبشر تلویزیونی، و آرتور براندنبرگر، متخصصی که از عکس‌های هوایی برای اندازه‌گیری و نقشه‌برداری مناظر استفاده می‌کرد، با هدف صریح تأیید اینکه آیا واقعا بقایای سنگ‌شده کشتی افسانه‌ای نوح است یا خیر، به محل سفر کردند.

این اکسپدیشن موضوع مقاله ای کوتاه در شماره 5 سپتامبر 1960 مجله Life بود. این مقاله خاطرنشان کرد که در حالی که یکی از اعضای اکسپدیشن در مورد اینکه آیا طبیعت به تنهایی می تواند مسئول شکلی مانند این باشد تردید داشت، بررسی های انجام شده در نهایت "هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه این شی ساخته دست بشر است را نشان نداد." بنابراین اکسپدیشن به این نتیجه رسید که این یک سازند زمین شناسی طبیعی است. به عبارت دیگر، این بقایای متحجر کشتی نوح کتاب مقدسی نبود.

در پی اکسپدیشن 1960، علاقه به دوروپینار کاهش یافت و پرونده برای مدتی بسته شد. این سایت در اواخر دهه 1970 مورد توجه عموم قرار گرفت، زمانی که ران ویات، یک پرستار بیهوش کننده و باستان شناس آماتور با الهام از مقاله Life، به Durupınar سفر کرد تا خودش تحقیق کند.

ویات در حالی که در محل بود، یک سری آزمایش انجام داد و در نهایت ادعا کرد که این سازند در واقع بقایای کشتی نوح است. او استدلال کرد که رادار و سایر اسکن‌ها شواهدی از دیوارها، عرشه‌ها، چوب‌های سنگ‌شده، اتصالات فلزی و مواد دیگری را نشان می‌دهند که ممکن است انتظار داشته باشیم که در خرابه‌های یک کشتی چوبی پیدا شوند. وایات همچنین مجذوب سنگ های بزرگ نزدیک محل بود که به ادعای او از قایق آویزان می شد و در حالی که شناور بود آن را ثابت می کرد.

وایات در ابتدا توانست باستان شناس آماتور دیگری از ایالات متحده به نام دیوید فاسولد را متقاعد کند که ادعاهای او درست است. در واقع، در سال 1988، فاسولد کتابی منتشر کرد که در آن استدلال کرد که سازند دوروپینار کشتی نوح است.

با این حال، اشتیاق فاسولد برای این سایت نسبتا کوتاه بود و حتی 10 سال پس از انتشار کتاب خود در این زمینه، او با همکاری زمین‌شناس لورنس کالینز مقاله‌ای در مجله نوشت که نتیجه‌گیری‌های قبلی او را باطل کرد. پس از ارزیابی کامل شواهد موجود، فاسولد به این نتیجه رسید که "کشتی فرضی در نزدیکی [دوغوبایازیت] یک صخره کاملا طبیعی است. نمی‌توانست کشتی نوح یا حتی یک مدل ساخته دست بشر باشد."

زمین شناسان آموزش دیده تمایل دارند با ارزیابی Fasold و Collins موافق باشند: Durupınar یک سازند زمین شناسی طبیعی است تا بقایای یک کشتی چوبی. به عنوان مثال، مورات آوجی، زمین شناس، ویژگی قایق شکل را به عنوان یک بلوک بزرگ از سنگ آهک شناسایی می کند که در یک زمین لغزش به سمت پایین شیب حرکت کرده و متعاقبا توسط جریان زمین و سایر فرآیندهای زمین شناسی شکل گرفته است.

تجزیه و تحلیل‌های زمین‌شناسی، موادی را که وایت به عنوان چوب سنگ‌شده توصیف می‌کند، به عنوان سنگ معمولی، و اجسامی که به عنوان براکت‌های آهنی توصیف می‌شوند، به عنوان مواد آتشفشانی هوازده معرفی می‌کنند. الگوهایی که به عنوان محفظه های کشتی تفسیر می شدند با ساختار طبیعی سازند و شکستگی مطابقت دارند، در حالی که "سنگ های لنگر" پیشنهادی در واقع از سنگ های آتشفشانی محلی ساخته شده اند.

تمام نتایج حاصل از جدیدترین پروژه تحقیقاتی، در حال حاضر، هنوز مقدماتی و غیرقطعی هستند. نمونه ها منتظر تجزیه و تحلیل در آزمایشگاه هستند و ارتباطات رسمی دانشگاه می گوید که ارزیابی شواهد تا سال 2027 ادامه خواهد داشت.

با این حال، به عنوان یک محقق کتاب مقدس، بیشتر به شیفتگی مداوم ما به داستان های سیل علاقه مند هستم.

اکثر محققان کتاب مقدس داستان سیل را در پیدایش به عنوان بخشی از سنت بسیار قدیمی تر اساطیر سیل از خاور نزدیک باستان می خوانند. نویسندگان در بین‌النهرین باستان چندین نسخه از داستانی را نقل کردند که در آن خدایان سیل فاجعه‌باری می‌فرستند اما به مردی هشدار می‌دهند که سپس قایق بزرگی برای نجات خانواده و حیواناتش می‌سازد.

به عنوان مثال، در حماسه آتراهاسیس، که از نسخه های خطی مربوط به هزاره دوم قبل از میلاد شناخته شده است، آن بازمانده آتراهاسیس است. نسخه دیگری از همین داستان نیز در حماسه گیلگمش ظاهر می شود، جایی که اوتناپیشتیم بازمانده سیل یک قایق بزرگ می سازد تا طوفان را تحمل کند.

پیدایش به سادگی این داستان های قدیمی را کپی نمی کند. آنها را دوباره شکل می دهد. در آتراهاسیس، انسان های پر سر و صدا برای خدایان آزاردهنده می شوند، بنابراین خدایان آنها را غرق می کنند. از سوی دیگر، پیدایش، خشونت و فساد را به عنوان مشکل اصلی معرفی می کند.

پایان پیدایش نیز در جهت دیگری حرکت می کند. به‌جای تحمیل محدودیت‌های جدید بر تولید مثل انسان، همانطور که حماسه آتراهاسیس انجام می‌دهد، خداوند در پیدایش خانواده نوح را برکت می‌دهد، به آن‌ها می‌گوید که «بارور و تکثیر شوند» و با همه نوع بشر و هر موجود زنده‌ای عهد می‌بندد.

یکی از جالب‌ترین چیزهای داستان سیل در پیدایش این است که سیل در وهله اول مشکلی را که باعث آن شده است را حل نمی‌کند. قبل از سیل، نوع بشر به شر تمایل دارد. بعد از سیل مشکل همچنان پابرجاست. اما داستان در نهایت در مورد از بین بردن شرارت انسان نیست. این در مورد چگونگی ادامه زندگی با وجود نقص های پایدار نوع بشر است.

جستجوی کنونی در Durupınar، مانند جستجوهایی که پیش از آن انجام شد، فرض می‌کند که در پشت داستان کتاب مقدس شواهد ملموسی وجود دارد که منتظر یافتن هستند. برای نزدیک به 70 سال، این سازند قایق شکل این احتمال را زنده نگه داشته است.

داستان‌های باستانی سیل و چگونگی تغییر آن‌ها در فرهنگ‌ها می‌تواند نشان دهد که مردم چگونه فاجعه، خشونت انسانی و امکان شروع دوباره را درک کردند. تشکیل قایق شکل در شرق ترکیه احتمالا نمی تواند.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.