65 سالگی مبارک: مرکز فضایی جانسون ناسا در آن زمان و اکنون

6 دقیقه خواندن

65 سالگی مبارک: مرکز فضایی جانسون ناسا در آن زمان و اکنون

نمایی از مرکز فضاپیمای سرنشین دار در حین ساخت در سال 1963.

شصت و پنج سال پیش، یک چشم انداز جسورانه در هیوستون ریشه دوانید: یک مرکز ناسا که به پروازهای فضایی انسان اختصاص یافته بود. از زمان تأسیس، مرکز فضایی جانسون ناسا به رهبری برنامه پروازهای فضایی انسان در این کشور کمک کرده و از مأموریت‌های پروژه مرکوری از طریق آرتمیس پشتیبانی می‌کند.

امروزه، جانسون به عنوان مرکز تعالی ناسا برای پروازهای فضایی انسانی عمل می کند و نیروی کار آن به آغاز عصر طلایی نوآوری و اکتشاف کمک می کند. جانسون محل استقرار سپاه فضانوردان آمریکا، مرکز کنترل ماموریت، و تیم‌هایی است که در پشت برخی از بزرگترین دستاوردهای بشریت در فضا قرار دارند. با تکامل برنامه‌های پرواز فضایی انسانی ناسا، جانسون در خط مقدم این تلاش‌ها باقی می‌ماند.

هوستون محل برنامه مدار پایین زمین ناسا است که شامل عملیات ایستگاه فضایی بین المللی و مشارکت های تجاری و مقاصد در مدار پایین زمین است. برای مأموریت‌های فراتر از مدار پایین زمین، جانسون برنامه پایگاه ماه و برنامه Orion را در اختیار دارد، در حالی که اداره سلامت و عملکرد انسان ناسا و برنامه تحقیقات انسانی برای محافظت از سلامت و عملکرد خدمه تلاش می‌کنند زیرا ماموریت‌ها از زمین دورتر می‌شوند.

در 25 مه 1961، داستان مرکز زمانی آغاز شد که رئیس جمهور جان اف کندی در جلسه مشترک کنگره سخنرانی کرد و ملت را متعهد کرد که به هدف فرود یک انسان بر ماه و بازگرداندن سالم او به زمین قبل از پایان دهه برسد.

گروه وظیفه فضایی ناسا، مسئول برنامه پروازهای فضایی انسان در آمریکا، قبلا روی پروژه عطارد کار می کرد تا فضانوردان را در مدار زمین قرار دهد، اما با وظیفه اضافی فرود انسان روی ماه، به زودی از امکانات خود در مرکز تحقیقات لانگلی ناسا در همپتون ویرجینیا پیشی گرفت. آژانس تصمیم گرفت که به یک مرکز میدانی اختصاصی برای پروازهای فضایی انسان نیاز دارد و در 19 سپتامبر 1961، پس از ارزیابی مکان‌های متعدد در سراسر کشور، ناسا اعلام کرد که مرکز جدید فضاپیمای سرنشین دار در نزدیکی هیوستون، تگزاس ساخته خواهد شد. آژانس این مرکز را در نوامبر تاسیس کرد.

1، 1961، و ساخت و ساز در سال 1962 آغاز شد. در سال 1973، به افتخار پرزیدنت جانسون به دلیل حمایت پرشور از برنامه فضایی آمریکا از زمان تأسیس، رسما به مرکز فضایی لیندون بی. جانسون ناسا تبدیل شد.

مرکز فضاپیمای سرنشین دار به مرکز فضایی جانسون

مرکز فضاپیمای سرنشین دار به طور رسمی در 1 نوامبر 1961 افتتاح شد و در حالی که ساخت و ساز در سایت Clear Lake ادامه داشت، کارکنان در 13 ساختمان اجاره ای در جنوب شرقی هیوستون مشغول به کار شدند. مرحله طراحی شش ماه و ساخت اولین ساختمان ها 18 ماه به طول انجامید و اولین کارمندان در اواخر سال 1963 به سایت جدید رفتند.

در طول دهه‌ها، تعداد ساختمان‌ها افزایش یافت و همچنان در حال رشد است تا خواسته‌های برنامه‌های جدید پرواز فضایی را برآورده کند.

نمایی از مرکز فضاپیمای سرنشین دار در حین ساخت در سال 1963.

نمای هوایی از مرکز فضایی جانسون ناسا و مرکز فضایی هیوستون در سال 2025.

ناسا / جیمز بلر

ساختمان مدیریت پروژه

ساخت ساختمان 9 طبقه مدیریت پروژه در 5 دسامبر 1962 آغاز شد و در 15 مارس 1964 به پایان رسید. رابرت گیلروت، اولین مدیر مرکز، در 5 مارس 1964 به دفتر خود در طبقه بالای عمارت، که در آن زمان به عنوان ساختمان اصلی به نام امور عمومی با شماره Building شناخته می شد، نقل مکان کرد. ساختمان 1 در 30 ژوئن 1974.

ساختمان اصلی اداری که تا سال 1974 ساختمان 2 نام داشت، در جریان بازدید رئیس جمهور ریچارد نیکسون در سال 1974.

کارمندان در سال 2024 در مقابل ساختمان 1 عکس دسته جمعی می گیرند.

ناسا/رابرت مارکوویتز

عکس در سال 1964 از ساختمان اداری اصلی به سمت شهر خلیج ناسائو گرفته شده است.

همان منظره تقریبا از همان نقطه دید در سال 2026، که درختان بلوط بالغ و توسعه گسترده خارج از دروازه های مرکز را نشان می دهد.

آموزش راهپیمایی فضایی شناور خنثی

استفاده از شناور خنثی برای آموزش راهپیمایی فضایی با ماموریت Gemini XII در سال 1966 آغاز شد. در سال 1967، کارگران یک استخر مدور بالای زمینی به نام تاسیسات غوطه ور شدن در آب برای آموزش فضانوردان نصب کردند که از آپولو و آموزش پیاده روی فضایی قبل از شاتل پشتیبانی می کرد. تسهیلات در سال 1980.

فضانوردان تا سال 1997 از آن برای تقریبا تمام آموزش های راهپیمایی فضایی شاتل استفاده کردند، زمانی که آزمایشگاه شناوری خنثی در مرکز آموزشی سانی کارتر برای آموزش شاتل و ایستگاه فضایی و همچنین آزمایش لباس های فضایی آینده و فعالیت های سطح ماه وارد عملیات شد.

آنا ال فیشر، کاندیدای فضانوردی، در سال 1979 در تاسیسات غوطه وری در آب در هیوستون تمرین می کند.

زمین شناسان اکتشافی و افسران علمی آرتمیس، تروور گراف، سمت چپ، و آنجلا گارسیا، در آزمایشگاه شناوری خنثی ناسا (NBL) در هیوستون، یک دوره آموزشی توسعه ماه را اجرا می کنند. این آزمایش اولین بار در برنامه Artemis بود که دو زمین شناس به طور همزمان برای آموزش زمین شناسی ماه در NBL مناسب شدند.

آزمایشگاه دریافت قمری (ساختمان 37)

ناسا برای جلوگیری از هرگونه آلودگی پشتی ناشی از هر گونه میکروارگانیسم احتمالی ماه، آزمایشگاه دریافت ماه را در ساختمان 37 طراحی کرد. ساخت و ساز در اوت 1966 آغاز شد و اولین کارمندان در ژوئن 1967 به دفاتر خود رفتند. فضانوردان آپولو 11، 12 و 14 آزمایشگاه پس از نور، سه آزمایشگاه خود را تکمیل کردند. آزمایشگاه‌های مختلف نمونه‌های ماه را که تمام مأموریت‌های آپولو بازگردانده شده بود، مطالعه کردند.

پس از برنامه آپولو، بخش علوم زیستی و آزمایشگاه‌ها به داخل ساختمان نقل مکان کردند تا اینکه در سال 2017 جابه‌جا شدند. پس از تخریب ساختمان 37، پارک دریافت قمری که در سال 2026 اختصاص داده شد، تاریخچه آزمایشگاه را گرامی می‌دارد.

ساختمان 37 که در ماه می 1969، دو ماه قبل از اولین فرود بر ماه، آزمایشگاه دریافت ماه را در خود جای داده بود.

نمای هوایی از پارک دریافت قمری که در محل ساختمان 37 در سال 2026 ساخته شده است.

ناسا/رابرت مارکوویتز

دانشمندی یک صخره ماه آپولو 11 را در آزمایشگاه دریافت ماه در سال 1969 مشاهده می کند.

امکانات آموزشی ماکت فضاپیما (ساختمان 9)

ساخت ساختمان 9 در دسامبر 1965 آغاز شد و در مارس 1967 به پایان رسید. این ساختمان در ابتدا محل تأسیسات خدمات فنی بود. در آوریل 1969، کارگران بخشی از ساختمان را به یک صحنه ساختگی سطح ماه تبدیل کردند که با یک ماکت از یک ماژول قمری، که توسط فضانوردان آپولو 11 استفاده می‌شد، تکمیل شد. برای حمایت از برنامه شاتل فضایی، کارگران در سپتامبر 1974، یک طرح اضافی را تکمیل کردند که آزمایشگاه ماکاپ و یکپارچه سازی را در خود جای داده بود. فضانوردان برای تمام 135 ماموریت شاتل از این مدل ها برای آموزش استفاده کردند.

توسعه در ضلع شمال غربی ساختمان در سال 1986 آغاز شد و در سال 1988 تکمیل شد. ماکت‌هایی از ایستگاه فضایی آزادی و بعدا ایستگاه فضایی بین‌المللی دریافت کرد و ساختمان به تأسیسات ماکت وسایل نقلیه فضایی تغییر نام داد. امروزه، این مرکز همچنین دارای ماکت‌های آموزشی از فضاپیمای Orion ناسا، مدل‌های تجاری و سیستم تخلیه واکنش گرانشی فعال (Active Response Gravity Offload System) معروف به ARGOS است.

فضانوردان آپولو 11، نیل آرمسترانگ، سمت چپ، و ادوین «باز» آلدرین برای راهپیمایی فضایی قمری خود در ساختمان 9 در آوریل 1969 آموزش می بینند.

تأسیسات ماکت وسایل نقلیه فضایی در ساختمان 9 در سال 2026

ناسا/رابرت مارکوویتز

فضانورد آپولو 13 فرد هیز برای پیاده روی فضایی قمری خود در ساختمان 29 با استفاده از شبیه ساز شش درجه آزادی در ژانویه 1970 تمرین می کند.

نیکول مان، فضانورد ناسا، در تأسیسات ماکت خودروهای فضایی در ساختمان 9 در سال 2026، طرح جدیدی از لباس فضایی را با استفاده از سیستم تخلیه گرانشی پاسخ فعال یا ARGOS ارزیابی می‌کند.

ناسا/ دیوید دی هویوس

مرکز شبیه سازی و آموزش ماموریت (ساختمان 5)

ساخت ساختمان 5، مرکز شبیه سازی و آموزش ماموریت در آوریل 1965 به پایان رسید و مأموریت های پشتیبانی را با جمینی IV در ژوئن 1965 آغاز کرد. ساختمان در ابتدا حاوی شبیه ساز فضاپیمای جمینی و یک شبیه ساز ترجمه و اتصال جمینی بود. شبیه‌سازهای برنامه آپولو، از جمله یک ماژول فرمان و شبیه‌ساز ماژول ماه، در دسامبر 1965 وارد شدند. از سال 1967 و 1978، فضانوردان از تأسیسات غوطه‌وری در آب برای آموزش پیاده‌روی فضایی استفاده کردند.

در اوایل دهه 1970، این ساختمان همچنین دارای مربی‌ها و شبیه‌سازهای اجزای Skylab بود که تمام 9 فضانورد Skylab از آنها برای آموزش ماموریت استفاده می‌کردند. در اواخر دهه 1970، این تاسیسات برای پشتیبانی از برنامه شاتل فضایی با اضافه شدن پایه ثابت و شبیه سازهای پایه حرکت، تحت بازسازی های اساسی قرار گرفت. علاوه بر این مرکز آموزشی ایستگاه فضایی، که در سال 1991 تکمیل شد، اولین ایستگاه فضایی Freedom و اکنون آموزش خدمه ایستگاه فضایی بین‌المللی را پشتیبانی می‌کند و همچنین شامل شبیه‌سازهای Orion و Starliner است.

شبیه‌ساز ترجمه و اتصال جمینی در ساختمان 5 در مارس 1965 برای فضانوردان برای آموزش لنگر انداختن با وسایل نقلیه هدف Agena مورد استفاده قرار گرفت.

فضانوردان ناسا استفانی ویلسون در سمت چپ، جانی کیم و رندی برسنیک شبیه ساز فضاپیمای Orion را در ساختمان 5 در سال 2022 بازرسی می کنند.

ناسا/رادیسلاو سینیاک

مرکز کنترل ماموریت

ساخت ساختمان 30 که مرکز کنترل ماموریت را در خود جای داده بود، در ژوئن 1963 آغاز شد و در نوامبر 1964 به پایان رسید، تکنسین ها کامپیوتر را در آوریل 1964 نصب کردند و اولین کارمندان دو ماه بعد جابجا شدند. این مرکز در ابتدا دارای دو اتاق کنترل عملیات ماموریت برای پشتیبانی از ماموریت ها و شبیه سازی های Gemini و Apollo بود. تا ژانویه 1965، این مرکز ماموریت بدون خدمه جمینی 2 و ماموریت جمینی 3 خدمه را در حالت تعقیب پرواز زیر نظر داشت.

در ژوئن 1965، هوستون کنترل کامل Gemini IV را در دست داشت و از آن زمان تاکنون هر یک از مأموریت های پرواز فضایی انسانی ناسا را ​​کنترل می کند. مرکز کنترل در اواسط دهه 1970 ارتقای عمده ای در سیستم های کامپیوتری خود دریافت کرد تا از پروازهای شاتل فضایی آینده پشتیبانی کند. در 4 آوریل 2011، این ساختمان به افتخار مردی که مفاهیمی را ایجاد کرد که هنوز در کنترل پروازهای فضایی انسان مورد استفاده قرار می گیرد، به کریستوفر سی کرافت جونیور، مرکز کنترل ماموریت تغییر نام داد. مرکز کنترل به پشتیبانی شبانه روزی از ایستگاه فضایی و همچنین ماموریت های آرتمیس که انسان ها را به ماه باز می گرداند، ادامه می دهد.

نمای بیرونی ساختمان 30 که مرکز کنترل ماموریت را در طی مراحل نهایی ساخت در سپتامبر 1964 در خود جای داده است.

ساختمان 30 در سال 2026، گسترش ساختمان ایستگاه فضایی را در سمت چپ نشان می دهد و پلاکی را به نام کریستوفر کرافت نشان می دهد.

ناسا/سامر لاگینز

اتاق کنترل پرواز 1 در مرکز کنترل ماموریت در طول ماموریت جمینی IV در ژوئن 1965، اولین کنترل ماموریت از هیوستون.

تیم کنترل پرواز آرتمیس II ناسا در اتاق کنترل پرواز سفید در مرکز کنترل ماموریت در طول پرواز ماه آوریل در 6 آوریل 2026 روی کنسول کار می کند.

ناسا/رابرت مارکوویتز

درباره نویسنده

جان اوری

مرکز فضایی جانسون

به اشتراک بگذارید

جزئیات

آخرین به روز رسانی

02 نوامبر 2026

شرایط مرتبط

مرکز فضایی جانسون

ژنرال

کاوش بیشتر

1 دقیقه مطالعه

هالووین در ایستگاه فضایی بین المللی

مقاله 4 روز پیش

5 دقیقه مطالعه

جزئیات مطالعه با بودجه ناسا یکی از قدیمی ترین شهاب سنگ های مریخ که تا به حال پیدا شده است

مقاله 4 روز پیش

2 دقیقه مطالعه

چالش NIH–NASA QuSAFE

مقاله 4 روز پیش

به کاوش ادامه دهید

موضوعات بیشتر از ناسا را کشف کنید

ماموریت ها

انسان ها در فضا

تغییر اقلیم

منظومه شمسی