COP17: نتایج کلیدی در کنفرانس تنوع زیستی سازمان ملل متحد در ایروان مورد توافق قرار گرفت

چاپ مقاله

به اشتراک بگذارید

کشورها اولین "بررسی جهانی" پیشرفت خود را در جهت معکوس کردن از دست دادن طبیعت تا سال 2030 در گفتگوهای تنوع زیستی COP17 در ایروان، ارمنستان تکمیل کردند.

این بررسی "با نگرانی عمیق" اشاره می کند که، تا زمانی که اقدام "به سرعت تسریع نشود"، هدف برای معکوس کردن از دست دادن طبیعت و دستیابی به مجموعه ای از 23 هدف تا سال 2030 "به دست نخواهد آمد".

از کشورها می‌خواهد اقدامات را تسریع کنند، از جمله با «افزایش جاه‌طلبی در رسیدگی به شکاف‌ها».

بیشتر بحث ها در ایروان بر چگونگی جمع آوری بودجه لازم برای کمک به کشورهای در حال توسعه برای حفاظت از طبیعت متمرکز بود.

برخی از اقتصادهای بزرگ برای گسترش دامنه کشورهایی که انتظار می‌رود تامین مالی کنند، با کشورهایی موافقت کردند که در پایان مذاکرات دو هفته‌ای توافق کردند که غیر اهداکنندگانی که می‌خواهند مشارکت کنند، می‌توانند قبل از COP18 "علائم علاقه" را نشان دهند.

این امر پس از آن اتفاق افتاد که کشورهای توسعه یافته در چند سال گذشته نتوانستند به هدفی برای افزایش چشمگیر منابع مالی طبیعت دست یابند.

همچنین در حالی صورت گرفت که یک صندوق مهم در COP16 در کلمبیا برای پرداخت به جوامع برای منابع ژنتیکی مشتق شده از طبیعت تقریبا دو سال بعد خالی مانده است.

مذاکرات ایروان نقطه نیمه راه «چارچوب جهانی تنوع زیستی کونمینگ-مونترال» (GBF)، «توافقنامه پاریس برای طبیعت» است که اولین بار در سال 2022 انجام شد و قرار است تا سال 2030 محقق شود.

در جلسه نهایی نزدیک به 12 ساعت، کشورها به کیتو، اکوادور، به عنوان میزبان مذاکرات طبیعت COP18 که در سال 2028 برگزار خواهد شد، رأی دادند.

کشورها موفق شدند تمام متون اصلی مذاکره را امضا کنند، که تضاد کامل با COP16 را نشان می دهد، که در طول زمان آنقدر پیش رفت که ریاست جمهوری کلمبیا «نصاب» را از دست داد و مجبور شد ماه ها بعد مذاکرات در رم از سر گرفته شود.

در زیر، Carbon Brief تجزیه و تحلیل دقیقی از تمام نتایج کلیدی COP17 دارد.

مذاکرات رسمی

امور مالی

بررسی جهانی

گزارش جهانی

اطلاعات توالی دیجیتال

پول در مقابل پول بیرون

ابتکارات تحت رهبری صنعت

یارانه های مضر

تنوع زیستی دریایی

برنامه ریزی، نظارت، گزارش و بررسی

اجرای بند 8 ماده 8

تنوع زیستی و تغییرات آب و هوایی

پیوند با سایر ارگان ها

در اطراف پلیس

ریاست جمهوری ارمنستان

اعتراضات

لابی و نفوذ

بازارهای کربن و تنوع زیستی

محتویات مقاله

بزرگ کردن منو

بستن

مذاکرات رسمی

امور مالی

بررسی جهانی

گزارش جهانی

اطلاعات توالی دیجیتال

یارانه های مضر

تنوع زیستی دریایی

برنامه ریزی، نظارت، گزارش و بررسی

اجرای بند 8 ماده 8

تنوع زیستی و تغییرات آب و هوایی

پیوند با سایر ارگان ها

در اطراف پلیس

ریاست جمهوری ارمنستان

اعتراضات

لابی و نفوذ

بازارهای کربن و تنوع زیستی

مذاکرات رسمی

امور مالی

به طور قابل پیش بینی، امور مالی در قلب اختلاف و بن بست مذاکرات ایروان قرار داشت.

در COP17، بحث در مورد امور مالی باید به چندین نتیجه می رسید.

بخش اول - بررسی منابع مالی تنوع زیستی که تاکنون برای دستیابی به اهداف قرارداد طبیعت بسیج شده است - تحت بررسی جهانی قرار گرفت.

همانطور که گزارش جهانی اشاره کرد، کشورهای توسعه یافته به تعهدات خود مبنی بر جمع آوری حداقل 20 میلیارد دلار در سال تا سال 2025 برای طبیعت ناکام ماندند. نمایندگان به کاهش سطح کمک ها و کاهش شدید 27 درصدی بودجه زیست محیطی برای دوره 30-2026 اشاره کردند.

بخش دوم توافق بر سر چگونگی بسیج منابع برای چهار سال آینده، برای دستیابی به اهداف و اهداف GBF بود.

درخواست ها برای "گسترش پایگاه مشارکت کنندگان" در مورد اینکه چه کسی برای محافظت از طبیعت هزینه می کند - و اینکه آیا این باید شامل اقتصادهای نوظهور شود یا خیر - به مهمترین عنصر گفتگو تبدیل شد. در نهایت، کشورها در مورد آنچه سوئیس به عنوان یک متن "فوق العاده، فوق العاده ظریف" توصیف کرد، توافق کردند. به گفته کنیا، این امر به "مصالحه های سیاسی" بزرگ بستگی دارد، بدون اینکه "برنده یا بازنده اصلی" وجود نداشته باشد.

بر اساس این تصمیم، کشورهایی که می‌خواهند در فهرست کمک‌کنندگان کشورهای توسعه‌یافته قرار گیرند، می‌توانند از طریق مشاوره‌های محرمانه دوجانبه قبل از COP18 و هر COP جایگزین پس از آن، «علائق خود را نشان دهند».

در نهایت، کشورها همچنین بر روی معیارهایی برای شکل دادن و تامین منابع یک مکانیسم مالی دائمی برای حفاظت از طبیعت پس از سال 2030 توافق کردند.

با این حال، این بلافاصله به شکل یک صندوق جدید تحت COP که کشورهای تنوع زیستی از سال 2022 درخواست کرده‌اند، نشد و ساختار نهادی مکانیسم را به COP18 موکول کرد.

قرار بود بحث‌های بسیج منابع در نیمه راه GBF در مورد چگونگی پر کردن «شکاف مالی تنوع زیستی» و «افزایش منابع از همه منابع» به «حداقل» 200 میلیارد دلار در سال تا سال 2030، همانطور که در هدف 19 GBF تعیین شده است، به توافق برسد.

مذاکرات عمدتا تحت سلطه فشارهایی بود که توسط بلوک کشورهای توسعه یافته JUSCANZ برای "گسترش پایگاه مشارکت کنندگان" رهبری می شد. این امر می تواند منجر به اضافه شدن اقتصادهای نوظهور مانند قطر، چین، عربستان سعودی و هند به فهرست کشورهایی شود که برای حفاظت از طبیعت هزینه می کنند.

ماده 20 کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تنوع زیستی (CBD) بیان می کند که کشورهای توسعه یافته «منابع مالی جدید و اضافی» را در اختیار کشورهای در حال توسعه قرار می دهند تا هزینه های اجرای اقدامات حفاظت از طبیعت را تامین کنند.

بند دوم ماده 20 کنوانسیون تنوع زیستی سازمان ملل متحد. منبع: UN CBD

متن بیان می‌کند که سایر کشورها - از جمله اقتصادهای نوظهور - ممکن است "داوطلبانه" این تعهدات را برای پرداخت بپذیرند. با این حال، می‌افزاید که این فهرست کشورهای توسعه‌یافته «باید» به‌طور دوره‌ای بررسی و «در صورت لزوم» اصلاح شود.

این فهرست آخرین بار در سال 2006 اصلاح شد.

(نگاه کنید به این "Jargon Buster" که معنای خاص و وزن قانونی اصطلاحات و افعال مختلف مورد استفاده در اسناد رسمی سازمان ملل را توضیح می دهد.)

بحث‌ها پیرامون این موضوع پرتنش در مذاکرات بین‌الملل امسال به بن‌بست رسیده بود، اما دوباره در ایروان مطرح شد.

اولین "غیر کاغذی" چهار گزینه مختلف برای گسترش پایگاه مشارکت داشت. این موارد از استفاده از گروه‌های درآمدی کشوری بانک جهانی «به‌عنوان نماینده» برای شناسایی کشورهای با درآمد بالا گرفته تا سفارش مطالعه در مورد تأثیرات قرار گرفتن در فهرست را شامل می‌شد.

تا 21 اکتبر، تعداد گزینه ها به 8 مورد افزایش یافت، از جمله دو گزینه از عربستان سعودی و یک گزینه از پرو.

Earth Negotiations Bulletin گزارش داد که برخی کشورها «نگرانی خود را ابراز کردند» که گزینه‌های خاصی بر اساس مطالعه دبیرخانه CBD در مورد «کشور توسعه‌یافته چیست».

در پایان هفته اول، مشخص بود که بن بست مالی باید وارد رایزنی های غیررسمی وزیران شود تا هر گونه اجماع حاصل شود.

در یک کنفرانس مطبوعاتی در 28 اکتبر، کریستوفر اوسالیوان، وزیر طبیعت ایرلند و نماینده هیئت اتحادیه اروپا، به Carbon Brief گفت:

موضع ما این نیست که بخواهیم از لحاظ مشارکت عقب نشینی کنیم... اما از اضافه شدن آن لیست 20 سال می گذرد، زمانه تغییر کرده است و واقعیت های جدیدی وجود دارد. ما فقط می خواهیم آن واقعیت های جدید منعکس شود.

اتحادیه اروپا تصمیم گرفت در مورد کشورهایی که مایل است در آن لیست ببیند، اظهار نظر نکند.

در همین حال، لیم لی چینگ از شبکه جهانی سوم، فشار به دیگران برای "تعهد به تعهدات" کشورهای توسعه یافته را "نفاق محض" خواند و افزود که هر کشوری می تواند داوطلبانه مشارکت کند. او به Carbon Brief گفت:

"در انجمنی مانند CBD، این پیوند وضعیت درآمد با امور مالی، مسئولیت‌های تاریخی و فعلی را در نظر نمی‌گیرد. اگر می‌خواهید بودجه بیشتری برای تنوع زیستی ایجاد کنید، بیایید به بار بدهی‌های دولتی و قوانینی که برای کشورهای در حال توسعه ناعادلانه هستند نگاهی بیندازیم. اما اگر می‌توانید جنگ‌ها را تامین کنید، و منابعی را برای صنعت دفاعی خود فراهم کنید."

در 29 اکتبر - در یک جلسه عمومی که قرار بود متون نهایی را برای بحث برانگیزترین موضوعات تصویب کند - Gaute Hanssen از نروژ اعلام کرد که بحث های بسیج منابع به یک جلسه کوچکتر "دوستان رئیس" خواهد رفت.

این نشست که توسط کارولینا کاسرس از کانادا و ایمن ملیان از تونس تسهیل می‌شود، بحث برانگیزترین عناصر پیش‌نویس تصمیم را که تا 112 پرانتز افزایش یافته بود، مورد بحث و بررسی قرار می‌داد که حاکی از موارد اختلاف نظر در جزئیات خاص در متن است.

در حالی که این نشست برای همه آزاد بود، کشورهایی که برای حضور فراخوانده شدند شامل برزیل، کانادا، شیلی، چین، اتحادیه اروپا، فیجی، نروژ، روسیه، سوئیس، عربستان سعودی، آفریقای جنوبی و بریتانیا بودند.

در همان زمان، متن «غیر کاغذی» وزرای دارایی و محیط زیست خطوط قرمز و مصالحه کشورها را مشخص کرد.

پاراگراف های کلیدی از غیر مقاله یک وزیر در مورد امور مالی طبیعت که در 29 اکتبر منتشر شد. منبع: UN CBD

در پایان COP17، کشورها از متن نهایی مصالحه استقبال کردند و کنیا از روسای مشترک "زنان قوی" که برای ایجاد تعادل "ظریف" تلاش کردند، تشکر کرد.

چین، عربستان سعودی، سوئیس و فیجی نسبت به هرگونه مداخله بیشتر هشدار دادند و برزیل هشدار داد: "اگر این متن را باز کنیم، دیگر هرگز آن را نمی بندیم."

در حالی که تصمیم نهایی «به رسمیت می‌شناسد» که «کمک‌های احزاب بیشتر باعث افزایش بسیج» تأمین مالی تنوع زیستی می‌شود، از صدور معیارها برای گسترش فهرست کشورهای اهداکننده دور شد.

این متن روشن می‌کند که بدون دعوت و مشورت محرمانه با کشورهای ذینفع برای جلب رضایت صریح آنها، هیچ افزوده‌ای به فهرست انجام نخواهد شد.

درعوض، دبیرخانه CBD از کشورهایی که مشتاق هستند در لیست قرار گیرند و "تعهدات" کشورهای توسعه یافته را برای "علائم نشان دادن علاقه" قبل از COP18 و در هر COP جایگزین پس از آن "دعوت" می کند.

در عین حال، کشورهای در حال توسعه می توانند در تحقق اهداف کنوانسیون GBF و تنوع زیستی به صورت «داوطلبانه» مشارکت کنند، بدون اینکه مشارکت در فهرست گنجانده شود.

یک مذاکره کننده برای چین در جلسه عمومی پایانی به Carbon Brief گفت:

ما از این سند متوازن استقبال می کنیم. این یک بحث بسیار طولانی بود که از زمان [مذاکرات طبیعت در سال 2022 در نایروبی] ادامه داشت. اما در واقع این بار، بسیاری از مسائل حساس وجود داشت، [موضوعات] بسیار مهمی بود که ما در گروه های تماس باز نکردیم؛ عمدتا به بحث در سطح بالا رفت.»

این تصمیم همچنین یک مکانیسم مالی برای تأمین مالی طبیعت پس از سال 2030 تحت حاکمیت COP ایجاد می کند، یک درخواست کلیدی از کشورهای در حال توسعه.

با این حال، تصمیم گیری در مورد شکلی که این مکانیسم خواهد داشت – چه این یک صندوق جدید باشد یا بر اساس ترتیبات موجود – تا COP18 به تعویق می افتد.

اسکار سوریا در Common Initiative به Carbon Brief گفت که تصمیم در مورد مکانیسم مالی همه چیز را "بسیار باز" می گذارد، بدون "حرکت" به سمت یک صندوق یا پول جدید و بدون ارتقاء ترتیبات بودجه موجود.

این متن هشت بار پیوند بین بدهی و تنوع زیستی را تأیید می‌کند و به نحوه گنجاندن ابزارهای مرتبط با بدهی در طرح‌های تنوع زیستی اشاره می‌کند، اما فراتر نمی‌رود.

سوریا که قبلا با اولین گزارشی که توسط COP در مورد بدهی و تنوع زیستی ارائه شده بود، مشکلات روش شناختی جدی را مطرح کرده بود، می گوید: «تقریبا به نظر می رسد که مطالعات بدهی آنها در COP16 انجام نشده است.

بررسی جهانی

در ایروان، کشورها بر روی اولین فهرست پیشرفت به سوی اهداف طبیعت 2030 - معروف به "بازبینی جهانی" توافق کردند.

این بازبینی یکی از نتایج مورد انتظار COP17 بود و نسبت به سایر رشته‌های اصلی مذاکره کمتر بحث‌برانگیز تلقی می‌شد.

این به سرعت توسط کشورها در آغاز جلسه عمومی نهایی COP17، تنها با یک اضافه شدن در آخرین لحظه، امضا شد.

مفهوم انجام یک بررسی جهانی در مورد "پیشرفت جمعی" در GBF و اسناد زیربنایی آن بیان شد.

قرار بود جزئیات نحوه انجام این بازبینی در COP16 مورد توافق قرار گیرد، اما قبل از اینکه جلسه عمومی در کالی به دلیل از دست دادن «نصاب نصاب» به حالت تعلیق درآمد، درباره آن بحث نشد. در عوض در مذاکرات از سر گرفته شده COP16 در رم در فوریه 2025 به تصویب رسید.

بررسی جهانی عمدتا بر اساس یافته های گزارش جهانی و سایر اطلاعات ارائه شده توسط کشورها است.

متن پایانی یافته‌های گزارش جهانی را «خوش‌آمد می‌گوید» و همچنین «با نگرانی عمیق» یادداشت می‌کند. سپس به طرق مختلف کشورها می توانند اقدامات تنوع زیستی خود را افزایش دهند تا در مسیر دستیابی به اهداف قرار گیرند.

از 19 اکتبر، زمانی که COP17 به طور رسمی آغاز شد، غیر کاغذی حاوی 152 پرانتز بود که نشان دهنده موارد اختلاف در متون سازمان ملل بود.

بحث‌های «گروه تماس» کوچک‌تری برای کاهش تعداد براکت‌ها در طول هفته اول انجام شد. ریاست این گروه را Sanne Kruid از هلند و Sivendra Michael از فیجی بر عهده داشتند.

چند روز پس از مذاکرات، کروید به Carbon Brief گفت که پیشرفت در بررسی جهانی "نسبتا مثبت" بوده و کشورها "به خوبی درگیر شده اند".

یکی از بخش‌های بحث برانگیز متن 11 صفحه‌ای، بند 15 بود که از کشورها می‌خواهد تا اجرای اهداف طبیعی را تسریع بخشند، «از جمله با افزایش جاه‌طلبی» در رسیدگی به چالش‌های کلیدی.

برخی از کشورهای در حال توسعه از گنجاندن کلمه "جاه طلبی" در این بخش احتیاط کردند و استدلال کردند که جاه طلبی بالاتر به منابع مالی طبیعی بیشتری نیاز دارد، که در حال حاضر "خیلی کوتاه" است.

کرستی لئونگ، کارشناس سیاست در WWF، به Carbon Brief گفت:

"شما یک طرف دارید که می خواهد زبان بسیار قوی و جاه طلبی بالایی در آنچه کشورها باید انجام دهند... و طرف دیگر اتاق می گوید مشکل اصلی در اجرا این است که آنها ابزار لازم برای انجام آن را ندارند."

اما این کلمه وارد متن نهایی شد، که "از احزاب ترغیب می کند تا اجرای GBF، "از جمله با افزایش جاه طلبی" را تسریع بخشند، در حالی که اذعان دارند که کشورهای در حال توسعه به حمایت بیشتری نیاز دارند تا "اجازه دادن به جاه طلبی بالاتر در اقدامات خود".

یکی دیگر از بخش‌های مورد بحث داغ پاراگراف 26 بود که کشورها را تشویق می‌کند تا اصلاح یارانه‌های آسیب‌رسان به طبیعت را «مطابق با شرایط ملی» تسریع بخشند.

پیش از این در مذاکرات، به دلیل عقب نشینی کشورهایی از جمله عربستان سعودی و روسیه، مشخص نبود که آیا این در نسخه نهایی وجود خواهد داشت یا خیر. (نگاه کنید به: یارانه های مضر)

پیش‌نویس‌های قبلی پاراگراف 16 - بخش کلیدی دیگر - بر حمایت از اقدامات فزاینده برای رسیدگی به از دست دادن تنوع زیستی متمرکز بود و همچنین به تغییر سیستم‌های مالی جهانی و بخش‌های اقتصادی اشاره کرد.

این به شدت در نسخه نهایی حذف شد، که "تاکید می کند که اجرای تسریع باید از طریق افزایش اقدامات برای رسیدگی به محرک های اساسی از دست دادن تنوع زیستی حمایت شود."

این بررسی همچنین "با نگرانی عمیق" اشاره می کند که در صورت عدم دستیابی به اهداف 2030، اهداف طبیعت 2050 "ممکن است در خطر باشند".

ریاست COP17 و دیگران در طول مذاکرات مکررا درباره «مسیر یروان» بحث کردند.

مشخص نبود که آیا این موضوع در متن تصمیم جلد جداگانه، مشابه آنچه در اجلاس سران COP آب و هوا مورد توافق قرار گرفت، یا به روشی دیگر وجود خواهد داشت.

در پایان، «مسیر» به بخش‌هایی از بررسی جهانی اشاره می‌کند که در آن از کشورها خواسته می‌شود اقدامات خود را برای دستیابی به اهداف طبیعت 2030 افزایش دهند.

یک بیانیه CBD گفت: "یک پاسخ مشترک به آن یافته‌ها [گزارش جهانی] را مشخص می‌کند، اولویت‌ها را برای اقدام تا سال 2030 و حوزه‌هایی را که پیشرفت در آنها باید تسریع شود، مشخص می‌کند."

در جای دیگری از مذاکرات بازبینی جهانی، بولتن مذاکرات زمین گفت که گروه کوچکی نیز تشکیل شده است تا به «بازیگرانی غیر از دولت‌های ملی» اشاره کند.

این "بازیگران" شامل مردم بومی و جوامع محلی است. جوجی کارینو از برنامه غیر انتفاعی مردم جنگل خواستار "قطع" این عبارت شد.

او در یک نشست مطبوعاتی در 20 اکتبر گفت که این عبارت یک «قهرای بزرگ» است، و معتقد است که این عبارت اینطور به نظر می‌رسد که «دولت‌ها همیشه بازیگر اصلی بودند» و مردم بومی «در کنار آن بودند».

این عبارت چندین بار در سند نهایی بازبینی جهانی به چشم می خورد و مردم بومی و جوامع محلی نیز چندین بار برجسته شده اند.

در 28 اکتبر، شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه هامباردزوم ماتوسیان، رئیس COP17، می‌خواهد متن بررسی جهانی را برای توافق در جلسه عمومی عصر همان روز، دو روز قبل از پایان مذاکرات، بیاورد.

هنگامی که کاربن بریف در آن بعدازظهر به ماتووسیان برخورد کرد، او گفت که این اتفاق تنها در صورتی رخ می دهد که کشورها بر سر متن به اجماع برسند. آنها موفق به این کار نشدند و او در جلسه عمومی عصر تایید کرد که رایزنی ها ادامه خواهد داشت.

Carbon Brief می‌داند که برزیل مانع اصلی حرکت متن در این مرحله بود. مسائل لزوما مربوط به خود متن نبود، بلکه با پیشرفت در سایر متون - یعنی بسیج منابع - بود.

(به طور مشابه، در COP16، جمهوری دموکراتیک کنگو خواستار قرار دادن متن کامل چارچوب نظارتی به دلیل نارضایتی از بسیج منابع شد.)

در جلسه عمومی نهایی در 30 اکتبر، کشورها از پیشنهادهای ریاست جمهوری برای پاک کردن 28 پرانتز باقی مانده در متن حمایت کردند.

برزیل در آخرین لحظه درخواست کرد تا افراد آفریقایی تبار را در بند 35 ذکر کند، که بر مشارکت اقدامات گروه های مختلف مردم به GBF "تاکید می کند".

کلمبیا از این پیشنهاد حمایت کرد و هیچ کشوری مخالفت نکرد، بنابراین رئیس جمهور COP17 قبل از ارائه سند، این اضافه را تأیید کرد و گفت: "ما خیلی خوب شروع کرده ایم".

دائودی سومبا، مدیر ارشد حفاظت در WWF International در بیانیه ای گفت:

«مذاکره‌کنندگانی که به خانه بازمی‌گردند اکنون باید بررسی جهانی را به یک اقدام اختصاصی روشن تبدیل کنند و با تغییر آسیب‌رسان‌ترین بخش‌ها و فعالیت‌ها در سیستم‌های غذایی و مالی ما، بهبود طبیعت را افزایش دهند.»

گزارش جهانی

درست قبل از COP17، سازمان ملل گزارشی جهانی منتشر کرد که نشان می‌دهد جهان در 22 مورد از 23 هدف طبیعی خود برای سال 2030 عقب مانده است.

این بیانیه گفت که GBF منجر به علاقه "بی سابقه" در مقابله با از دست دادن تنوع زیستی شده است، اما افزود:

با این حال، تا زمانی که اجرای جمعی به سرعت تسریع نشود، اهداف و مأموریت 2030 محقق نخواهد شد.

گزارش جهانی مبنایی برای بررسی جهانی پیشرفت در جهت دستیابی به اهداف GBF، که توسط کشورها در ایروان انجام شد، فراهم کرد.

زمان‌بندی گزارش جهانی و بررسی جهانی به عنوان بخشی از GBF و اسناد زیربنایی آن در سال 2022 مورد توافق قرار گرفت.

گزارش جهانی برگرفته از گزارش های ملی کشورهاست که قرار بود در فوریه سال جاری به سازمان ملل ارائه شود. همچنین از برنامه‌های طبیعت ملی کشورها، معروف به «استراتژی‌ها و برنامه‌های اقدام ملی تنوع زیستی» (NBSAPs) و اهداف ملی که هر دو در سال 2024 موعد مقرر بودند، استفاده می‌کند.

همه کشورها درخواست انتشار این اسناد و اهداف را برآورده نکرده اند. طبق گزارش سازمان ملل، 45 درصد از کشورها NBSAP ها را به موقع منتشر کردند تا برای گزارش در نظر گرفته شود، 83 درصد حداقل یک هدف ملی و 66 درصد گزارش ملی جدید خود را تهیه کرده بودند.

اولین پیش‌نویس گزارش جهانی در 29 ژوئن 2026 منتشر شد. این پیش‌نویس تحت یک «فرایند بررسی همتایان» قرار داشت که از کشورها و ناظران مانند سازمان‌های غیردولتی و کسب‌وکار دعوت می‌کرد تا نظرات خود را درباره همه جنبه‌های گزارش ارائه کنند.

پیش نویس دوم، که بر اساس بررسی همتایان بازنگری شده است، در روز یکشنبه 26 ژوئیه، درست پیش از برگزاری مذاکرات مقدماتی COP17 در نایروبی منتشر شد.

نسخه نهایی - با عنوان "وضعیت اقدام تنوع زیستی: گزارش جهانی پیشرفت جمعی" - در 24 سپتامبر منتشر شد.

پیش‌نویس دوم گزارش جهانی شامل کارت امتیازی بود که داده‌های عددی پیشرفت به سوی هر یک از ۲۳ هدف GBF را بر اساس معیارهای مختلف نشان می‌داد. (به مقاله Carbon Brief مراجعه کنید.)

CBD به Carbon Brief تأیید کرد که برخی از این ارقام در گزارش نهایی نشان داده شدند، اما "تصمیم گرفته شد" که آنها را از کارت امتیازی نهایی کنار بگذارند.

در عوض، کارت امتیازی نهایی صرفا از یک سیستم کدگذاری رنگی برای رتبه‌بندی پیشرفت در این معیارها استفاده می‌کند. اما تفسیر رنگ ها چندان ساده نیست.

رتبه بندی از بدترین (قرمز) تا بهترین (سبز) بر اساس جایی است که پیشرفت در هر متریک نسبت به بالاترین و کمترین امتیازات به دست آمده در هر نمونه رتبه بندی می شود.