برای بسیاری، ماهیگیری باس راه راه یک روش زندگی است. اما این گونه نمادین ممکن است با سقوط روبرو شود

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

ماهیگیری باس راه راه برای بیش از 60 سال علاقه بیل جاکوب بوده است، و او دورانی را به یاد می آورد که تمام شب را صرف انداختن خط خود در امواج درهم کوبیده مونتاوک می کرد و هشت یا نه ماهی با وزن حداکثر 40 پوند (18 کیلوگرم) می گرفت که با استانداردهای هر کسی صید بزرگی بود.

سپس، پس از سال ها ماهیگیری سنگین، دویدن های بزرگ استریپر متوقف شد.

جاکوب، رئیس انجمن موج سواران مونتاوک در شرقی ترین نقطه لانگ آیلند، گفت: "من بخشی از مشکل در سال های گذشته هستم. قایق های مهمانی را می دویدم، ماهی ها را با رها کردن بی پروا می کشتیم."

ماهیگیرانی مانند جاکوب به طور فزاینده ای نگرانند که روزهای خوب صید باس راه راه به پایان برسد. ماهی‌ها مانند گذشته ظاهر نمی‌شوند و یافتن ماهی‌های رقیق‌کننده جوان سخت‌تر می‌شود.

دانشمندانی که باس راه راه را مطالعه می کنند می گویند که ماهیگیران در ساحل شرقی حق دارند نگران باشند و آنها می گویند که سال ها صید بی رویه فقط بخشی از مشکل است. هفته گذشته تنظیم کنندگان گفتند که این ماهی هشت سال متوالی تولید مثل ضعیف را در حیاتی ترین زیستگاه خود در خلیج چساپیک تجربه کرده است و جمعیت در بیشتر سواحل اقیانوس اطلس کاهش یافته است.

«استریپرزها» تا حدی به این دلیل ارزشمند هستند که مبارزه می کنند و می توانند درست از ساحل ماهیگیری شوند. از صخره‌های لغزنده ساحل مین گرفته تا آب‌های گرم‌تر رودخانه سنت جانز در فلوریدا، ماهی‌گیرانی که لامپ‌های سر پوشیده‌اند را می‌توان دید که به تاریکی قبل از سحر می‌پرند، به امید لقمه.

تنظیم کننده های بین ایالتی در سال های اخیر تغییراتی را در نحوه مدیریت ماهی های مهاجر ایجاد کرده اند، از جمله استانداردسازی روش اندازه گیری آنها بر اساس الزامات اندازه. اما تنظیم کننده ها از کاهش سطح صید تفریحی خودداری کرده اند. برخی از ماهیگیران می گویند که حرکات فعلی ممکن است به اندازه کافی پیش نرود و اقدامات سخت گیرانه تری - از جمله احتمالا توقف ماهیگیری، استراتژی مورد استفاده در دهه 1980 - لازم است تا اطمینان حاصل شود که نسل های آینده ماهیگیران هنوز هم می توانند باس راه راه صید کنند.

بت ورسک، مدیر برنامه باس راه راه اداره منابع طبیعی مریلند، گفت: "آنها خودشان را در سطح کافی جایگزین نمی کنند. بدیهی است که همه نگران این موضوع هستند." "مردم در بالا و پایین ساحل علاقه زیادی به باس راه راه دارند."

و متکی به ماهی است که آینده اش تاریک به نظر می رسد.

پاتریک پاکت، هماهنگ کننده امور دولتی انجمن باس راه راه ماساچوست و عضو یک هیئت مشاوره ای بین ایالتی در مورد این مقررات گفت: "بس راه راه همانطور که می دانیم در حال سقوط است."

او گفت: "گاهی در حوالی سال های 2029، 2030 قرار است از یک صخره خارج شود، و زشت خواهد بود."

باس های راه راه در آب شیرین یا شور بیرون می آیند و سپس سال های اولیه زندگی خود را در مصب هایی می گذرانند که رودخانه ها به دریا می رسند. توانایی آنها برای تکثیر و آوردن ماهی های جدید به جمعیت، بر اساس شرایط محیطی است که به نفع آنهاست - به ویژه چشمه های خنک و مرطوب.

دانشمندان چهار ذخایر اصلی تخم ریزی را در امتداد اقیانوس اطلس شناسایی کردند. خلیج چساپیک جایی است که تا 90 درصد از استریپرها تخم ریزی و رشد می کنند. تونی کرنز، مدیر سیاست های شیلات در کمیسیون ماهیگیری دریایی ایالات آتلانتیک، که باس راه راه را تنظیم می کند، گفت: وقتی جریان آب شیرین خیلی کم است، مانند زمان خشکسالی، یا زمانی که دمای بهار یا تابستان خیلی زیاد است، ماهی ها رنج می برند و جمعیت ممکن است کاهش یابد.

کریس باتسواج، رئیس هیئت مدیره باس راه راه کمیسیون، گفت که شرایط در سال‌های اخیر بد بوده است و ماهی‌های کمتری از سال 2019 وارد جمعیت شده‌اند.

Batsavage گفت: "بارندگی کم و آب هایی که به سرعت گرم می شوند منجر به کلاس های سال ضعیف می شود." "به نظر می رسد که آن را به محیط زیست هدایت می کند."

ورسک گفت که شرایط منجر به "رکود سالهای بد" شده است که حفظ جمعیت ماهیان در چساپیک را به ویژه دشوار کرده است.

جان اسکینر، که کتابی در مورد ماهیگیری باس راه راه نوشته و کانالی در یوتیوب در این زمینه دارد که بیش از 100000 دنبال کننده دارد، بیش از 50 سال است که در سواحل لانگ آیلند ماهیگیری می کند و می گوید نقاطی که زمانی قابل اعتماد بودند کاملا خشک شده اند.

اسکینر گفت: "من نمی گویم ماهیگیری بد است. من می گویم وقتی در شرایط عالی به آنجا می روید، چیزی نمی گیرید." "مطمقا هیچ چیز."

بسیاری دیگر از ماهیگیران باس راه راه در سراسر شمال شرق تابستان و پاییز امسال یک داستان تکرارشونده را به اشتراک گذاشتند - پرورشگاه‌های ماهی که زمانی فراوان بودند خشک شده‌اند و افرادی که باقی مانده‌اند به وضوح مسن‌تر هستند، به این معنی که سال‌ها شکست در تولید مثل شروع به تلفات کرده است.

برخی از ماهیگیران می‌گویند قوانین سخت‌گیرانه‌تر یا توقف ماهیگیری می‌تواند تنها راه برای جلوگیری از کاهش خطرناک جمعیت ماهی باشد. و آن‌ها از چیزی که در آب‌ها می‌بینند ابراز تاسف می‌کنند - دسته‌های کوچک‌تر ماهی، که بسیاری از آنها مسن‌تر و بزرگ‌تر هستند، و تعداد کمی از ماهی‌های جوان وارد جمعیت می‌شوند تا آینده‌ای را فراهم کنند.

آنها همچنین عوامل بیشتری را به جز گرم شدن محیط در بازی می بینند. برخی می بینند که سال ها ماهیگیری سنگین روی باس راه راه به شکل جمعیت کمتر آشکار شده است. برخی دیگر، احیای مجدد کوسه‌هایی را که سال‌ها تلاش برای حفاظت از آن‌ها به‌وجود آمده‌اند، سرزنش می‌کنند تا رقابت برای ماهی‌ها آغاز شود.

کمیسیون ایالات آتلانتیک این ذخایر را بیش از حد صید می‌کند، اگرچه می‌گوید صید بی‌رویه در حال حاضر اتفاق نمی‌افتد. ماهی ها به صورت تجاری و همچنین تفریحی صید می شوند، اما ماهیگیری تفریحی بسیار بزرگتر است.

بیشتر صیدهای تفریحی زنده به اقیانوس پرتاب می شوند. با این حال، برخی از ماهی ها از این برخورد جان سالم به در نمی برند. رگولاتورها از نظر تاریخی انتظار داشتند که 9٪ پس از انتشار بمیرند، در حالی که داده های جدیدتر نشان می دهد که این تعداد می تواند کمتر از 5٪ باشد.

محدودیت‌های اندازه‌گیری و نگه‌داشتن بیس راه راه معمولا در محدوده 28 تا 31 اینچ (71 تا 79 سانتی‌متر) است و قوانین بر اساس ایالت و مکان متفاوت است. باس های راه راه در میان ماهیگیران صید و رها کردن محبوب هستند، و این روزها، صید باس های بزرگتر، بیشتر از 31 اینچ (79 سانتی متر) رایج تر است.

Paquette، هماهنگ کننده انجمن باس راه راه ماساچوست و خود یک ماهیگیر باسابقه، گفت که بدون اقدام شدید می ترسد پایان ماهیگیری باس راه راه برسد.

Paquette گفت: "اگر شما مردی هستید که فکر می کرد می خواهد بازنشسته شود و ماهی باس راه راه دارد، و قصد دارید به زودی بازنشسته شوید، برنامه متفاوتی بگیرید."

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →