دموکرات ها مراقبت روزانه جهانی را دوست دارند، اما رای دهندگان نه

اگر یک پیشنهاد سیاستی وجود دارد که به نظر می‌رسد تمام طیف سیاستمداران دموکرات، از چپ‌های شورشی گرفته تا میانه‌روها را به هیجان می‌آورد، آن مراقبت جهانی از کودکان است. همانطور که سناتور الیزابت وارن گفته است، ایده این است که دولت مراقبت های روزانه را «از تولد تا سن مدرسه» با هزینه کم یا بدون هزینه برای والدین در دسترس قرار دهد. مترقی ها دوست دارند که شبکه امنیت اجتماعی را گسترش دهد و به زنان کمک کند تا بین مادری و شغل تعادل ایجاد کنند. مرکزگرایان آن را راهی مشخص برای انجام کاری در مورد مقرون به صرفه بودن می دانند، در حالی که مادران بیشتری را به کار و رشد اقتصاد در این فرآیند تشویق می کنند.

مراقبت جهانی از کودکان بخشی از پلتفرم کمپین سنا عبدالالسید است و زهران ممدانی تبلیغاتی را قطع کرده است که نوید نسخه شهر نیویورک را می دهد. یکی از لایحه‌های مجلس توسط نانسی پلوسی، رئیس سابق مجلس، رشیده طلیب، عضو «جوخه» و جاش گاتهایمر، میانه‌روی نیوجرسی حمایت می‌شود. اندیشکده مترقی مؤسسه روزولت، و مرکز معتدل‌تر آمریکای پیشرفت‌ها، در همه جا حضور دارند.

با این حال، خارج از سیاست دموکراتیک، مراقبت جهانی از کودکان جذابیت محدودی دارد. اکثر والدین کودکان خردسال از مراقبت از کودک مبتنی بر مرکز استفاده نمی کنند و نمی خواهند. رایگان کردن مراقبت های روزانه، در حالی که چیزی برای والدین خانه نشین ارائه نمی دهد، برای رای دهندگان تحصیل کرده، شهری و مرفه که آمده اند تا پایگاه دموکرات را تشکیل دهند، جذاب است، اما نه برای رای دهندگان در کل. به عبارت دیگر، مراقبت جهانی از کودکان ممکن است برنده سیاسی نباشد که به نظر می رسد دموکرات ها فکر می کنند. بزرگترین نقطه ضعف حزب این است که به طور گسترده با آمریکایی های معمولی دور از ارتباط تلقی می شود.

یک نظرسنجی نشان داد که اکثر مردم در نواحی سوئینگ بر این باورند که دموکرات‌ها به جای «افرادی مثل من» بر کمک به دیگران تمرکز دارند. مراقبت جهانی از کودک برای آنها استدلال می کند.

این سیاست یک ضعف اساسی نیز دارد. به عنوان یک ایده، مراقبت از کودک جهانی پیشرو به نظر می رسد - یونیورسال دقیقا در نام آن وجود دارد. اما سیاست‌هایی که منابع قابل‌توجهی را به سمت قشر مرفه هدایت می‌کنند، در حالی که برای افرادی که به کمک بیشتری نیاز دارند ارائه نمی‌کند، به درستی برعکس توصیف می‌شوند.

بر اساس مرکز ملی آمار آموزش، تنها 14 درصد از نوزادان کمتر از یک سال در یک مرکز مراقبت روزانه شرکت می کنند. این رقم برای کودکان 1 تا 2 ساله به 27 درصد می رسد.

در تئوری، این اعداد پایین می‌تواند منعکس‌کننده این واقعیت باشد که والدین مایلند از مهدکودک بیشتر استفاده کنند، فقط اگر توانایی مالی داشته باشند. اما به نظر نمی رسد که چنین باشد. اندیشکده لیبرال New America اخیرا از 5000 والدین کودکان زیر 6 سال برای ارائه گزارشی در مورد اولویت های آنها نظرسنجی کرد. فقط 15 درصد از پاسخ دهندگان گفتند که ترتیب ایده آل مراقبت از کودک آنها منحصرا قبل از K یا مراقبت روزانه است. (12 درصد دیگر گفتند که مایلند ترکیبی از ترتیباتی که شامل مراقبت های قبل از K یا روزانه باشد).

نیمی از آنها می‌خواستند خود بچه‌ها را تماشا کنند یا شریک زندگی‌شان این کار را انجام دهد و ۱۱ درصد دیگر دوست دارند یکی از اقوام یا دوستانشان این کار را انجام دهد.

[کندرا هرلی: بزرگترین مانع برای مراقبت جهانی از کودکان: نوزادان]

میل به مهدکودک یارانه‌ای طبیعی‌ترین شکل خود را در زوج‌های با درآمد دوگانه طبقه متوسط بالا می‌یابد که در شهرهای گران‌قیمت و دور از والدین خود و سایر بستگان خود زندگی می‌کنند. در این خانواده‌ها، هر دو والدین با ماندن در خانه با یک کودک، پول زیادی به دست می‌آورند که از حقوق خود صرف نظر می‌کنند، اما نه آنقدر که احساس هزینه‌های گران‌قیمت برای مراقبت از کودک را نکنند.

افراد مرفه نیز بیشترین سود را دارند، زیرا جوامع آنها گران ترین مراقبت های روزانه را دارند. هزینه مراقبت از نوزاد در مرکز بیش از 30000 دلار در سال در آرلینگتون ویرجینیا است. چند ساعت در جنوب غربی، در شهرستان باکینگهام، ویرجینیا - جایی که تقاضای بسیار کمتری وجود دارد، زمین ارزان است و دستمزدها پایین است - قیمت آن کمتر از 8000 دلار است. American Compass، یک اندیشکده از نظر اجتماعی محافظه‌کار اما از نظر اقتصادی پوپولیستی، نظرسنجی‌هایی را درباره ترتیب ایده‌آل خانوادگی آمریکایی‌ها انجام می‌دهد و پاسخ‌دهندگان را بر اساس درآمد تقسیم می‌کند.

فقط در میان پاسخ دهندگانی که درآمد خانوارشان بالاتر از 150000 دلار بود، حمایت از «هر دو والدین تمام وقت کار می کنند، خانواده از مراقبت از کودک تمام وقت استفاده می کنند» بالای 30 درصد بود. این افراد معمولا دموکرات هستند - مادران تمام وقت کودکان خردسال به کامالا هریس به جای دونالد ترامپ با اختلاف 12 امتیازی رأی دادند. مادران خانه نشین کودکان خردسال با اختلاف 32 درصدی به ترامپ نسبت به هریس رأی دادند.

جایگزینی برای یارانه دادن به رفتار این جمعیت نامتناسب وجود دارد: دادن پول نقد به طور مستقیم به والدین کودکان خردسال. نکته خوب در مورد پول نقد این است که بدون توجه به ترتیب مراقبت از کودک به والدین می رسد - اگر بخواهند می توانند از آن در مهدکودک یا پرستار بچه استفاده کنند یا اگر نخواهند از پوشک یا اجاره استفاده کنند. پول نقد در بحث در مورد اینکه آیا بچه ها بهتر است در مهدکودک شرکت کنند یا توسط یکی از اعضای خانواده مراقبت می شوند، طرفی ندارد.

اما برای برخی از سیاستمداران دموکرات، این در واقع یک نقطه ضعف است: آنها سیاست‌هایی را ترجیح می‌دهند که مادران را تشویق می‌کند که به سمت خود گرایش پیدا کنند. در سال 2012، پلوسی مبارزه برای مراقبت از کودکان ارزان‌تر را به‌عنوان تکامل طبیعی فمینیسم آمریکایی به تصویر کشید - گامی ضروری برای «آزاد کردن تمام قدرت زنان». الیزابت وارن در سخنرانی اوایل سال جاری که از دموکرات‌ها خواست تا در زمینه مراقبت از کودکان همگانی شرکت کنند، گفت: «این سرمایه‌گذاری را انجام دهید تا مادران و باباها بتوانند کار کنند». السید، در طی مناظره ای در ماه ژوئیه، آن را به صورت آکادمیک تر بیان کرد: «برای بسیاری از مردم، این موضوع به یک مسئله عدالت جنسیتی تبدیل شده است».

این دیدگاه در برنامه اصلی مراقبت از کودک در کنگره منعکس شده است: قانون مراقبت از کودکان برای خانواده های کارگر، که توسط سناتور پتی موری و نماینده بابی اسکات ارائه شده است، و اکثر سناتورهای دموکرات و حدود نیمی از اعضای دموکرات مجلس از آن حمایت می کنند. این لایحه هزینه مراقبت از کودکان را 7 درصد از درآمد یک خانواده محدود می کند و دولت بقیه را پرداخت می کند. برای واجد شرایط بودن، والدین باید شاغل یا به دنبال شغل یا در مدرسه باشند. مادران و پدران خانه نشین هیچ چیز دریافت نمی کنند.

(در مقابل، گزارش شده است که دولت ترامپ در حال کار بر روی قانونی است تا به والدین متاهل اجازه دهد که در خانه بمانند، درخواست کمک هزینه بلوک مراقبت و توسعه کودک را بدهند، که کمک مالی برای مراقبت از کودکان به خانواده‌های کم درآمد ارائه می‌کند. اما بعید به نظر می‌رسد که این طرح در دادگاه متوقف شود، و برنامه کمک هزینه در حال حاضر آنقدر کم است که اکثر والدین واجد شرایط فعلی نمی‌توانند به آن دسترسی داشته باشند.)

برخی از دموکرات‌ها مایلند که در میانه با یکدیگر ملاقات کنند و مراقبت جهانی از کودکان را پیشنهاد دهند، اما همچنین مبلغ کمتری پول نقد را برای والدینی که ترجیح می‌دهند خودشان از فرزندانشان مراقبت کنند، پیشنهاد می‌کنند. پروژه 2029، تلاشی از سوی اندیشمندان لیبرال برای ایجاد دستور کار برای دولت بعدی دموکرات، دارای چیزی است که آن را تضمین انتخاب مراقبت از کودک می نامد، طرحی برای در دسترس قرار دادن مکانی در یک مرکز مراقبت از کودک با کیفیت بالا برای همه والدین. این طرح همچنین "CareCredit" به ارزش 1000 دلار در ماه را برای خانواده هایی که مراقبت روزانه را رد می کنند، پیشنهاد می کند.

هفته گذشته، نماینده رو خانا، نامزد احتمالی ریاست جمهوری 2028، از پیشنهاد مشابهی رونمایی کرد.

یک نسخه واقعی از این نوع مصالحه در فنلاند وجود دارد، خانه ای از شبکه امنیت اجتماعی سخاوتمندانه ای که لیبرال های آمریکایی رویای آن را در سر می پرورانند. در فنلاند، پس از پایان مرخصی والدین با حقوق، والدین می‌توانند محل تضمین شده خود را در مهدکودک - رایگان یا با یارانه سنگین، بسته به درآمد خانواده - در ازای دریافت کمک هزینه مراقبت در منزل از حدود 300 تا 700 یورو در ماه رد کنند.

[الیوت هاسپل: مراقبت از کودک در حال کمانش است]

به گفته توماس کوسونن، یک اقتصاددان فنلاندی، کمک هزینه مراقبت در منزل تأثیر بسیار زیادی داشته است. در مقاله‌ای در سال 2025، او و همکارانش دریافتند که برای نوزادانی که در سال 2015 متولد شده‌اند (آخرین گروهی که امکان گردآوری داده‌های جامع برای آن وجود داشت)، بیش از 85 درصد از مادران کمک هزینه مراقبت در منزل را زمانی که کودک 10 ماهه بود انتخاب کردند. حتی تا دومین تولد کودک، نیمی از زنان هنوز سر کار بازنگشتند.

در نتیجه، تنها 26 درصد از کودکان زیر 3 سال فنلاند در مهدکودک بودند، در مقایسه با 59 درصد در دانمارک و 46 درصد در سوئد، که هیچ یک از آنها کمک هزینه قابل مقایسه ای نداشتند.

کوسونن از ادامه وجود این برنامه تا حدودی گیج شده است. فنلاند مراقبت از کودک را با قیمت مناسب و با کیفیت بالا ارائه می دهد. این بسیار برابری جنسیتی است، و خارج از دوران جوانی مادری، زنان در آنجا با نرخ بالاتری نسبت به سایر کشورهای ثروتمند، از جمله ایالات متحده، کار می کنند. و با این حال، طبق ترجیحات آشکار شده آنها، اکثر مادران فنلاندی کودکان جوان ترجیح می دهند در خانه بمانند و دستمزد کوچکی دریافت کنند تا اینکه برای کسب درآمد بیشتر به سر کار بروند.

از اسکات، حامی دموکرات مجلس نمایندگان قانون مراقبت از کودکان برای خانواده‌های کارگر، پرسیدم که مادری که در خانه می‌ماند باید در مورد صورت‌حساب‌اش چه احساسی داشته باشد، که چیزی به او نمی‌دهد مگر اینکه سر کار برود و فرزندش را به مهدکودک بسپارد. او گفت که بسیاری از این والدین "انتخاب واقعی" ندارند. "انتخاب این است که در خانه بمانید یا سر کار بروید و بیشتر حقوق خود را به مراقبت از کودک بپردازید، تا جایی که ارزش رفتن به سر کار را ندارد."

اسکات یک نکته دارد: بسیاری از زنان تصمیم می گیرند در خانه بمانند نه به این دلیل که از کار کردن متنفرند، بلکه به این دلیل که مبلغی که پس از مالیات و هزینه های مراقبت از کودک نگه می دارند، اندک است. اما راه دیگری برای نگاه کردن به آن وجود دارد. آنچه که پس از مالیات و مراقبت از کودک باقی می ماند (و معمولا هنوز ده ها هزار دلار است) چیزی است که این مادران برای ماندن در خانه با فرزندان خود از دست می دهند. ترجیحات آنها تا چه حد قوی است. ممکن است سیاستمداران دموکرات و وانکس ها آرزو کنند که این ترجیحات غیر از این باشد، و ممکن است ترجیح دهند به خانواده های دیگری که خانواده های متفاوتی دارند یارانه بدهند.

اما آنها نباید خودشان را در مورد اینکه کدام دسته بزرگتر است، شوخی کنند.