راحتی تنهاست

زمانی که حضور در کنار دیگران سخت است، برخی از مبارزین اخیرا خود را با نسخه ای از این اصل تسخیر کرده اند: "مزاحمت هزینه اجتماع است." این یادآوری است که این روزها اغلب در رسانه های اجتماعی تکرار می شود، که اگر نمی خواهید تنها باشید - اگر می خواهید روابط محکمی داشته باشید - باید گهگاه کارهایی انجام دهید که پر زحمت یا حتی آزاردهنده هستند، مانند نشستن گربه برای همسایه (یا حتی صحبت کردن با همسایه!). شما باید از همیشه به دنبال حداکثر سهولت دست بکشید.

The inverse of this adage is also true: Community is, all too often, the cost of convenience.

در کتاب جدید روزنامه‌نگار گیب بولارد، علیه راحتی، او استدلال می‌کند که پیگیری بی‌وقفه جامعه برای تجارب سریع‌تر و بدون اصطکاک‌تر هزینه‌های نامرئی را به همراه دارد، و او مخالفت می‌کند که مردم اغلب ناخواسته این هزینه‌ها را اجتناب‌ناپذیر می‌پذیرند. Some of those costs are paid in dollars, as with monthly subscription fees to Netflix rather than the onetime cost of buying a DVD. برخی از آنها با استانداردهای پایین‌تری دستمزد می‌گیرند: سرگرمی‌هایی با سهولت دسترسی و کیفیت پایین‌تر (شورت‌های یوتیوب، هر کسی؟)، محصولات «هوشمند» که سریع‌تر از اجداد آنالوگ خود منسوخ می‌شوند.

اما با خواندن کتاب متوجه شدم که چقدر از این هزینه ها اجتماعی است.

حمل‌پذیری موسیقی را در نظر بگیرید، که خیلی قبل از گوشی‌های هوشمند یا آی‌پاد، با معرفی Sony Walkman در سال 1979 آغاز شد – و هدفون‌های همراه آن (که خود در دهه‌های بعد حتی قابل حمل‌تر شده‌اند). انکارناپذیر است که موسیقی متن پیاده روی و اتوبوس سواری خود را با آهنگ های مورد علاقه خود پخش کنید، اما، همانطور که بولارد می نویسد، "انزوا از دیگران یک عارضه جانبی (یا یک مزیت، بسته به روحیه شما) بود. راحتی واکمن راه را برای سبک زندگی هموار کرد که در آن بولارد حتی نمی تواند همسایه هایش را بشنود اگر سلام کنند، زیرا اکنون صدا "در میان n" است.

اویزها توسط هدفون های حذف نویز من حذف می شوند.

هنگامی که چشمان خود را به مبادله بین راحتی و اجتماع باز کنید، شروع به دیدن آن در همه جا خواهید کرد. دوچرخه سواری پلتون در خانه به تنهایی راحت تر از رفتن به کلاس اسپین پر از بدن های عرق شده دیگر است (که ممکن است در نهایت با آنها چت کنید). جلسات زوم کار با همکاران دور را بسیار آسان‌تر می‌کند، اما از نظر اجتماعی بسیار مفید نیستند. اقتصاد گیگ مملو از این معامله است. Ubers و Lyfts جایگزین سواری های دوستان و سفرهایی می شوند که با حمل و نقل عمومی انجام می شود. تحویل جایگزین وعده های غذایی در رستوران های محلی و زمان صرف شده در فروشگاه های مختلف است.

[ بخوانید: یک خط آمریکایی ها (به طور عجیبی) منتظر ماندن در آن هستند]

گاهی اوقات، دلیل اینکه یک نوآوری حتی اصلا راحت تلقی می شود این است که به شما امکان می دهد کاری را به تنهایی انجام دهید. چنین موردی در مورد خودخروجی است. خریداران آمریکایی آن را دوست دارند - خطوط تسویه‌حساب شخصی اغلب در فروشگاه‌ها پخش می‌شود، حتی زمانی که صندوق‌های فروش کارکنان انتظار کمی دارند یا اصلا انتظار ندارند. اما همانطور که بولارد اشاره می‌کند، خود تسویه حساب بیشتر برای مشتریانی است که باید خودشان کار صندوقدار را انجام دهند. و ماشین‌ها معمولا کارایی کمتری نسبت به صندوق‌دارهای انسانی دارند، به دلیل اینکه شما یک کالا را در قسمت چمدان‌ها تکان داده‌اید، دچار وحشت می‌شوند و یخ می‌زنند.

بولارد می نویسد: «تنها تلاشی که نجات پیدا می کند این است که برای انجام کارهای اولیه با صندوقدار انجام می شود.» به طور مشابه، با تشخیص فرصتی در تمایل مصرف کنندگان برای فرار از ناراحتی ادعایی صحبت های کوچک، در سال 2019، اوبر تنظیماتی را برای درخواست «سواری آرام» ارائه کرد - البته با هزینه اضافی.

بولارد اولین کسی نیست که متوجه اثر منزوی کننده بسیاری از نوآوری ها می شود، و نه فقط امکانات مدرن است که ما را از دیگران دور می کند. Against Convenience به حکایت معروف کورت وونگات اشاره می کند که در آن نویسنده توصیه همسرش را برای نگه داشتن یک جعبه پاکت در خانه نادیده می گیرد و هر بار که به پاکت نیاز دارد برای خرید بیرون می رود. در راه با مردم ملاقات می کند، از مناظر محله لذت می برد و «خوشحالی می کند». وونگات نوشت: «ما در حال رقصیدن حیوانات هستیم.

“How beautiful it is to get up and go out and do something.” اما زمانی که ما به دنبال راحتی باشیم، فداکاری اجتناب ناپذیر است. بسیاری از این مبادلات به وضوح ارزش آن را دارند - من یک جعبه پاکت در خانه نگه می دارم - اما بولارد به طور قانع کننده ای استدلال می کند که هزینه های راحتی، اجتماعی و غیره، از آستانه نگران کننده ای در قرن بیست و یکم عبور کرده است.

اما اگر نمی خواهید با صندوقدار صحبت کنید چه اهمیتی دارد؟ اگر ترجیح می دهید یک فیلم پخش کنید تا اینکه در اتاقی پر از افراد دیگر بنشینید؟ بالاخره شما فقط از غریبه ها دوری می کنید.

یک چیز، صحبت با غریبه ها فواید زیادی دارد. Research has found that it’s mood boosting, and often more informative than people expect. یک مطالعه به نام "اشتباهی به دنبال تنهایی" نشان داد که افراد به طور منظم و نادرست تصور می کنند که تنها بودن باعث می شود احساس بهتری نسبت به تعامل با شخص دیگری داشته باشند.

اجتناب از این نوع تعاملات نه تنها برای خودتان، بلکه برای جامعه ای که در آن هستید نیز مضر است. غالبا پیوندهای ضعیف در شبکه یک نفر - همسایه پایین بلوک که فقط به طور اتفاقی می شناسید، باریستایی که هفته ای یک بار لاته سفارش می دهید - هستند که مهمترین عامل در ایجاد حس اجتماعی غنی هستند. از آنجایی که شبکه‌های شما فقط کمی همپوشانی دارند، پیوندهای ضعیف شما می‌تواند پلی برای ارتباطات جدید باشد، یا ممکن است درباره فرصت‌های شغلی و رویدادهای اجتماعی که شما و روابط نزدیکتان به تنهایی با آنها برخورد نکرده‌اید، بدانند.

بدون روابط ضعیف، ما جوامعی نخواهیم داشت، فقط دسته های جزیره ای.

در برخی موارد، انتخاب یک راحتی به ظاهر بی‌گناه برای خود می‌تواند برای دیگران ناراحتی ایجاد کند. بولارد برنامه استارباکس را مثال می‌زند - یک رابط "صاف و جذاب" که به شما امکان می‌دهد نوشیدنی خود را قبل از موعد، با هر سفارشی‌سازی که می‌خواهید سفارش دهید، و به سادگی وارد فروشگاه شوید، آن را بردارید و ترک کنید. غیر قابل انکار راحت است. اما در نتیجه، به دلیل محبوبیت نوشیدنی‌های سفارشی‌سازی‌شده‌ای که در رسانه‌های اجتماعی ویروسی شده‌اند، شغل باریستاها سخت‌تر شده است و به دلیل سهولت استفاده از برنامه تسهیل می‌شود.

اگر بخواهند همه اینها را به صورت شخصی بگویند و سپس واقعا تماشای درست کردن آن را داشته باشند، احتمالا کمتر احتمال دارد که یک ماچای سرد شیرینی شکری (Grande Iced Matcha Latte با شیر جو دوسر، منهای شربت کلاسیک، به اضافه دو پمپ شربت شیرینی شکری، یک پمپ موکای سفید، فوم سرد خامه ای وانیلی، و پاشش های قرمز و سبز) سفارش دهند. و گسترش سفارش‌های اپلیکیشن به این معنی است که تجربه ورود به استارباکس و سفارش و نوشیدن قهوه‌تان در آنجا، بسیار آشفته‌تر از گذشته است.

بولارد می‌نویسد، فروشگاه دیگر فضایی آرامش‌بخش برای معاشرت نیست، بلکه «مکانی برای معاملات سریع و انفرادی است». اتفاق مشابهی در بسیاری از رستوران‌ها رخ داده است که مملو از رانندگانی هستند که منتظر سفارش‌های تحویل هستند و غذاخوری‌هایی را که در آنجا حضور دارند تا شخصا یک وعده غذایی را به اشتراک بگذارند، شلوغ کرده‌اند. امکانات فردی باعث وخامت حوزه عمومی می شود.

[بخوانید: دوستی، به درخواست]

و این فقط غریبه ها نیستند که مردم از آنها دوری می کنند. ترجیح راحتی نسبت به ارتباط به روابط صمیمی‌تر ما نیز وارد می‌شود. تحویل غذای بدون اصطکاک و سرگرمی‌های آنلاین بی‌نهایت تنها ماندن در خانه را به جای معاشرت وسوسه‌انگیز می‌کند - و بسیاری از آمریکایی‌ها واقعا به خانه‌نشین تبدیل می‌شوند. مردم ترجیح می‌دهند پیامک بدهند، حتی اگر تحقیقات نشان می‌دهد که تماس‌های تلفنی و مکالمات حضوری باعث می‌شود افراد بیشتر احساس کنند با یکدیگر ارتباط دارند. نکته اصلی فروش همراهان هوش مصنوعی که تهدید به جایگزینی نمونه های واقعی می کنند این است که راحت هستند.

آنها همیشه در دسترس هستند، و همیشه خوشحال هستند که در مورد هر چیزی که می خواهید صحبت می کنند، تا زمانی که شما می خواهید، در حالی که افراد واقعی برنامه های فشرده ای دارند و میل به همکاری متقابل دارند. این محیطی است که در آن "ناراحتی هزینه جامعه است" به یک یادآوری ضروری تبدیل می شود.

به طور مناسب، اگر ناامیدکننده باشد، Against Convenience هیچ خوراکی راحت ارائه نمی دهد. این خیلی آسان خواهد بود! بولارد به راه‌حل‌های جمعی‌تر و سیاسی برای برخی از هزینه‌های راحتی اشاره می‌کند - اتحادیه‌سازی می‌تواند شرایط بهتری را برای کارگران گرفتار در اقتصاد گیگ ایجاد کند، قانون می‌تواند به استفاده بیش از حد از پلاستیک‌های تخریب‌کننده محیط‌زیست بپردازد (یکی دیگر از نمونه‌های متعدد بولارد از راحتی مدرن).

اما در نهایت، او می نویسد، "هر گزینه ای هزینه های اجتناب ناپذیری دارد و تغییر سال ها طول خواهد کشید." Mostly, he recommends that individuals opt out of isolating temptations when they can for the sake of improving their quality of life. اما او از محدودیت های این تصمیمات شخصی ابراز تاسف می کند. او می نویسد: «این اقدامات فردی آسایش فردی را به ارمغان می آورد.

من فکر می کنم او کمی بیش از حد بدبین است. مطمئنا، یک نفر که آمازون پرایم را لغو می کند ممکن است با جف بزوس ثبت نام نکند. اما وقتی صحبت از هزینه های اجتماعی راحتی به میان می آید، اقدامات فردی به راحتی می تواند آسایش جمعی را به همراه داشته باشد. بیرون آوردن هدفون برای سلام کردن به همسایه، برنامه‌ریزی شام با دوستان به جای سفارش دوباره تحویل - این انتخاب‌ها فورا سود سهام را در قالب اتصال پرداخت می‌کنند، در حالی که سپرده‌ای در حساب سرمایه‌گذاری مشترک با بازدهی کمتر برای ساختن جامعه پایدار هستند. وقتی کتابی را با استفاده از لینک موجود در این صفحه خریداری می کنید، کمیسیون دریافت می کنیم.

از شما برای حمایت از آتلانتیک سپاسگزاریم.