صداهایی از مطبوعات عرب: شکست میان دوره ای ترامپ و آینده روابط آمریکا و اسرائیل

ترامپ، پیروز یا شکست خورده؟ الشرق الاوسط، بریتانیا، 7 نوامبر هر رئیس جمهور آمریکا پیروزی ها و شکست های خود را دارد. از آنجایی که ایالات متحده یک ابرقدرت است، عواقب آن نه تنها بر آمریکایی ها بلکه افراد بی شماری در سراسر جهان تأثیر می گذارد. تناقض این است که پیامدهای کامل اقدامات یک رئیس جمهور اغلب تنها سال ها پس از خروج او از کاخ سفید آشکار می شود. آشتی تاریخی او با چین، قبل از اینکه چین به غولی که امروز می شناسیم تبدیل شود، دری را برای نزدیکی با ایالات متحده باز کرد.

نیکسون همچنان هدف تمسخر رسانه‌های آمریکایی و هالیوود بر سر واترگیت و ضبط‌های مخفیانه‌اش است که اغلب توسط انتقام‌جویی‌های حزبی انجام می‌شود. هرچه در مورد او گفته شود، او تاریخ را برای همیشه تغییر داد. جیمی کارتر میانجی قرارداد کمپ دیوید بین مصر و اسرائیل بود، اما نتوانست با انقلاب خمینی و تسخیر پرسنل سفارت آمریکا در تهران مقابله کند. اتحاد جماهیر شوروی پس از خروج رونالد ریگان از سمت خود فروپاشید، اما سقوط آن به او نسبت داده می شود. جورج اچ دبلیو.

بوش تجاوز صدام حسین را پس از حمله به کویت مهار کرد و از خلیج فارس در برابر هرج و مرج محافظت کرد. بیل کلینتون درگیر یک رسوایی جنسی شرم آور شد اما به پایان جنگ بوسنی از طریق مداخله آمریکا تحت ناتو کمک کرد. جورج دبلیو بوش یک سازمان شیطانی مانند القاعده را تضعیف کرد و رژیم عراق را به طرز مؤثری سرنگون کرد. ایرانیان. حامیان بهار عربی، همدردی باراک اوباما با این قیام ها را یک دستاورد می دانند، در حالی که منتقدان معتقدند که بهار به زمستانی تلخ تبدیل شده است. ما هنوز میراث سیاسی رئیس جمهور دونالد ترامپ را نمی دانیم.

و هنوز برای قضاوت در مورد او زود است. او پس از شکست دردناک انتخاباتی حزبش با رگباری از حملات مواجه است که بیشتر آن به جنگ علیه ایران مربوط می شود. پیامدهای جنگ می تواند در جهت های مختلفی آشکار شود. ممکن است رژیم ایران تندروتر تحت سلطه سپاه پاسداران ایجاد کند. از سوی دیگر، تاریخ ممکن است نشان دهد که ترامپ تنها رئیس‌جمهوری بود که مایل بود با رژیم قلدر ایران مقابله کند و آن را به لبه پرتگاه بکشاند.

ترور قاسم سلیمانی سرآغازی برای تضعیف نفوذ ایران و به اصطلاح محور مقاومت در سراسر منطقه بود. میراث رؤسای جمهور آمریکا آمیزه‌ای پیچیده از خیر و شر است که سال‌ها پس از ترک قدرت و گاهی تنها پس از مرگشان مشخص می‌شود. در میان شکست‌های کنونی ترامپ، او معتقد است که نتایج مثبت جنگ بعدا ظاهر خواهد شد و تاریخ بر این اساس درباره او قضاوت خواهد کرد.

بیایید امیدوار باشیم که حق با او باشد! – ممدوح المحینی پیروزی دموکرات ها: آزمونی جدید برای روابط آمریکا و اسرائیل المصری الیوم، مصر، 6 نوامبر انتخابات میان دوره ای آمریکا که اکثریت دموکرات ها در سنا و مجلس نمایندگان را به ارمغان آورد، تغییراتی را آشکار می کند که فراتر از موازنه حزبی واشنگتن است. دهه‌ها می‌توانند ویژگی سنتی خود را در میان اختلافات فزاینده در هر دو طرف بر سر محدودیت‌ها و هزینه‌های حمایت بی‌قید و شرط آمریکا از اسرائیل حفظ کنند.

اهمیت در سه تحول متقابل نهفته است: پیامدهای جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، افزایش انتقاد آمریکا از عملیات نظامی اسرائیل در غزه و نقض شهرک‌نشینان در کرانه باختری، و شکاف بیشتر بین اولویت‌های سیاست خارجی ایالات متحده و نگرانی‌های داخلی در مورد هزینه‌های زندگی، تورم و انرژی.

روابط با اسرائیل دیگر از محاسبات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی رأی دهندگان آمریکایی جدا نیست. نتایج نشان دهنده پایان اتحاد استراتژیک نیست، اما تضعیف یکی از مهم ترین تضمین های آن را آشکار می کند: اجماع دو حزبی. منافع مشترک نظامی و امنیتی همچنان محوری است، اما افزایش هزینه‌های سیاسی و اقتصادی و اختلافات فزاینده می‌تواند به ارزیابی مجدد شرایط و مرزهای این روابط منجر شود. بزرگترین چالش اسرائیل ممکن است صرفا برخورد با اکثریت جدید دموکرات‌ها نباشد، بلکه رویارویی با یک حس سیاسی در حال تغییر آمریکا باشد.

آهنی که در آن حمایت بی قید و شرط سخت تر می شود. این اتحاد می‌تواند به مشارکتی تبدیل شود که به طور فزاینده‌ای مشروط به بررسی منافع و مسئولیت‌پذیری سیاسی است. برای دهه‌ها، اجماع دو حزبی بر این باور استوار بود که امنیت اسرائیل یک منافع استراتژیک آمریکا است، با جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها به طور گسترده با ارائه حمایت نظامی و سیاسی علی‌رغم مخالفت‌ها بر سر سیاست‌های اسرائیل در قبال فلسطینی‌ها. در میان دموکرات ها رشد می کند و فراخوان ها برای شرطی کردن نظامی افزایش می یابد

کمک به احترام به حقوق بشر و قوانین بین‌المللی. این تحولات به بخش‌هایی از حزب جمهوری‌خواه که به طور سنتی در حمایت از اسرائیل ثابت قدم‌تر هستند، گسترش می‌یابد. اظهارات معاون رئیس جمهور جی.

جعبه ها این امر به طور فزاینده ای با تفکر محافظه کار جمهوری خواه تلاقی می کند، اگرچه انگیزه ها متفاوت است. دموکرات های مترقی بر حقوق بشر و قوانین بین المللی تاکید دارند، در حالی که برخی از جمهوری خواهان با تعهدات خارجی پرهزینه و دخالت در درگیری هایی که مستقیما به امنیت ملی مرتبط نیستند، مخالفند. بازنمایی از کسانی که از عدم شرط انتقاد می کنند

حمایت ملی از اسرائیل. نظرسنجی‌ها همچنین نشان می‌دهد که در میان جوانان آمریکایی، از جمله برخی جمهوری‌خواهان، نسبت به کمک‌های واشنگتن افزایش می‌یابد. اگر این روند ادامه یابد، اسرائیل به موضوع انتخاباتی برجسته‌تری تبدیل خواهد شد و محدودیت‌های بیشتری را برای سیاست‌گذاران ایجاد می‌کند.

ترامپ اختیارات قانون اساسی را بر سیاست خارجی و قدرت وتوی قوانین را حفظ می‌کند، که کنگره تنها با دو سوم اکثریت در هر دو مجلس می‌تواند آن را لغو کند. با این حال، کنترل دموکرات اختیارات گسترده‌ای برای نظارت، استماع، سؤال از مقامات دولت، و بازنگری توافق‌نامه‌های کمک‌های نظامی، در کنار نفوذ بر انتصاب‌های دیپلماتیک و امنیتی فراهم می‌کند.

اقتدار کنگره بر بودجه و هزینه‌ها همچنین اجازه می‌دهد فشارهای مداوم بدون اکثریتی که حق وتو داشته باشد. از نظر استراتژیک، اسرائیل با معضلی فراتر از کاهش کمک‌های نظامی یا نظارت دقیق‌تر مواجه است: کاهش قابلیت اطمینان حمایت آمریکا به عنوان یک تعهد خودکار و پایدار در میان دولت‌ها.

ارزش ائتلاف نه تنها در تامین مالی و تسلیحات، بلکه در تمایل واشنگتن برای دفاع از اسرائیل در نهادهای بین المللی و ارائه پوشش سیاسی برای عملیات نظامی است. از بین رفتن اجماع دو حزبی می تواند به تدریج آزادی عمل اسرائیل را حتی در صورت ادامه همکاری نظامی محدود کند. این تحولات به رهبری اسرائیل نیز مرتبط است. اکتبر

انتخابات 27 نشان داد که نتانیاهو در حفظ اکثریت قبلی خود بدون اینکه مسیر روشنی برای رسیدن به یک دولت جایگزین به مخالفانش بدهد، مشکل داشت. دولتی که کمتر با جناح راست جمهوری خواه همسو باشد، ممکن است ارتباط با دموکرات ها را بازسازی کند و تنش ها را کاهش دهد. با این حال، تغییر ائتلاف حکومتی به تنهایی، اجماع سابق آمریکا را بدون تغییرات ملموس در سیاست های اسرائیل و باز کردن فصل جدید سیاست های منطقه ای به سمت کمرنگ ترین نتایج، اجماع سابق آمریکا را باز نمی گرداند. در روابط آمریکا و اسرائیل

آنها لزوما خبر از کاهش اتحاد نظامی و امنیتی نمی دهند، اما شکل سنتی آن را با افزایش اختلافات بر سر هزینه ها و محدودیت های حمایت از اسرائیل، مورد بررسی قرار می دهند. تل آویو ممکن است مجبور شود خود را با معادله جدید آمریکایی تطبیق دهد که در آن تضمین های دو حزبی تضعیف می شود و ملاحظات منافع ملی و مسئولیت سیاسی اهمیت فزاینده ای پیدا می کند. – امرو حلمی درهم آمیختن میل با واقعیت ندا الوطن، لبنان، 5 نوامبر پدیده‌ای در لبنان وجود دارد که ارزش تأمل دارد، پدیده‌ای که کمتر از خود سیاست لبنان عجیب نیست: توانایی برخی لبنانی‌ها برای تحلیل.

انتخابات آمریکا نه بر اساس حقایق و شواهد، بلکه بر اساس خواسته‌های سیاسی آن‌ها، گویی مراکز رای‌گیری آمریکا به‌طور خاص برای تأیید پیش‌بینی‌ها و مواضع از پیش تعیین‌شده آن‌ها باز شده است. از زمانی که دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس سنا و مجلس نمایندگان پیروز شدند، تحلیل‌های سیاسی به تب و تاب رسیده است.

برخی پایان دوره ترامپ، کاهش نفوذ او و توانایی جدید کنگره برای ممانعت از سیاست‌های او و براندازی توازن قدرت واشنگتن را اعلام می‌کنند. برخی دیگر، بسته به وابستگی‌های سیاسی‌شان، دقیقا تفسیرهای مخالف را ارائه می‌کنند. به طور قابل توجهی، بسیاری نتیجه را به عنوان یک انقلاب در نظام سیاسی آمریکا به جای تغییر در موازنه قدرت در یکی از نهادهای آن تلقی می‌کنند. تحلیل سیاسی را نمی‌توان بر اساس افکار واهی یا پیش‌نمایش رقابت‌های محلی در یک چشم‌انداز سیاسی کاملا متفاوت بنا کرد. پیروزی دموکرات‌ها به آنها اهمیت می‌دهد.

قوای مقننه و نظارتی ناچیز، موانعی را برای رئیس جمهور ایجاد می کند و راه را برای تحقیقات و پاسخگویی باز می کند. اما این اختیار ترامپ را از قانون اساسی سلب نمی‌کند یا کاخ سفید را به یک نهاد ناتوان تبدیل نمی‌کند. اینجاست که باید روی یک کلمه مکث کنیم: وتو. قانون اساسی آمریکا به رئیس جمهور این حق را می دهد که قوانین تصویب شده توسط کنگره را رد کند. ترامپ می‌تواند از امضای لایحه‌ای که با سیاست‌های او در تضاد است خودداری کند و آن را به کنگره بازگرداند. اعتراض او تنها با اکثریت دو سوم هر دو مجلس قابل رد است.

این جزییات رویه‌ای جزئی نیست، بلکه پایه‌ای از سیستم کنترل و توازن است که جمهوری آمریکا بر آن بنا شده است. دموکرات‌ها می‌توانند کنگره را پیروز شوند، مانع ابتکارات ترامپ شوند و او را مجبور به انجام محاسبات جدید کنند. اما آنها نمی توانند تصور کنند هر چیزی که تایید می کنند به طور خودکار تبدیل به قانون می شود. یک رئیس‌جمهور منتخب با اختیارات قانون اساسی وجود دارد، نه تماشاگری که نبردهای کنگره را تماشا می‌کند. کلاه بیسبال مرتبط با تصویر ترامپ، که کلمه «VETO» را در خود دارد، ممکن است نماد این پارادوکس باشد.

ممکن است محدودیت‌ها تغییر کند، اکثریت‌ها تغییر کنند، و لفاظی‌های سیاسی ممکن است متحول شود، اما قانون اساسی با هر انتخابات تغییر نمی‌کند. قبل از توزیع پیروزی‌ها و شکست‌های آمریکا بر اساس ترجیحات سیاسی لبنان، بهتر است نهادها، قدرت‌ها و موازنه‌ها را آن‌گونه که واقعا وجود دارند بررسی کنیم، نه آن‌طور که ما می‌خواهیم. این میل را با واقعیت اشتباه می گیرد.

– ژان فغالی دولت ترامپ پس از انتخابات کنگره الاتحاد، امارات، 7 نوامبر، توازن قدرت در داخل ایالات متحده، نه صرفا در داخل دولت، تحولاتی را نشان می دهد که نشان می دهد مبارزه بین جمهوری خواهان و دموکرات ها با محدودیت ها و مرزهای مشخص اداره می شود. هیچ یک از طرفین نمی توانند به راحتی از آن فرار کنند.

نفوذ آنها فراتر از گروه‌های لابی معمولی است و به نیروهایی که در پشت صحنه عمل می‌کنند و بر جهت‌گیری هر دو مجلس کنگره تأثیر می‌گذارند، می‌رسد. در طول دوره چهار ساله یک رئیس‌جمهور، انتخابات کنگره با رقابت ریاست‌جمهوری همراه است، در حالی که انتخابات میان‌دوره‌ای به رای‌دهندگان فرصت دیگری برای تعریف مجدد توازن قدرت می‌دهد. به دنبال دموکرات‌ها، ترامپ به دنبال پیروزی میان‌دوره‌ای و تصمیم‌گیری سخت کنگره در کنترل آن‌ها خواهد بود. بررسی دقیق مخالفان، در میان این احتمال که او ممکن است نتایج انتخابات را به چالش بکشد. ثبات مورد نظر هر دو حزب ممکن است

بدون توجه به رفتار ترامپ، گریزان باقی می مانند. با پایان دوره دوم ریاست جمهوری او در نیمه راه، مراکز قدرت آمریکا ممکن است برای حفظ ثبات داخلی حرکت کنند و متقاعد شده اند که ایالات متحده باید در رأس نظم بین المللی باقی بماند. جمهوری خواهان در رابطه با روابط آینده خود با ترامپ و جنبش MAGA با کاهش حمایت عمومی از رئیس جمهور با چالش هایی روبرو هستند. در حالی که حامیان او همچنان به دفاع از سیاست ها و سخنان او ادامه می دهند، برخی از شخصیت های جمهوری خواه تاکید می کنند که هزینه های سیاسی داخلی و اقتصادی دولت را کاهش می دهند تا از مسائل سیاسی داخلی و اقتصادی جلوگیری کنند. محبوبیت. بحث در مورد لی

دموکرات ها بین رهبری سنتی و جناح مترقی خود بر سر برنامه مورد نیاز برای بازیابی اعتماد رأی دهندگان با اختلاف نظر بین رهبری سنتی خود و جناح مترقی خود در مورد برنامه مورد نیاز برای بازیابی اعتماد رأی دهندگان مواجه هستند. این نهاد به دنبال رأی دهندگان میانه رو و مستقل است، در حالی که مترقی ها از برنامه های بازپرداخت اجتماعی، حمایت از برنامه های اجتماعی و افزایش سلامت حمایت می کنند. برجستگی فزاینده نامزدهای مترقی نشان دهنده تداوم تغییرات ایدئولوژیک و سازمانی است

در داخل حزب است. در همین حال، تندروهای جمهوری خواه برای حفظ ثبات و برجستگی حزب خود تلاش می کنند. حزب جمهوری خواه با وجود آمدن ترامپ از خارج از نهادهای سنتی خود و تمایل او به عمل بر اساس محاسبات محدود و منافع شخصی، مترادف با ترامپ نیست. بیشتر اتهاماتی که قبلا علیه ترامپ مطرح شده بود، عمدتا در محافل سیاسی آمریکا از بحث عمومی ناپدید شده است. حتی با وجود فشارهایی که برای بازگشایی پرونده های خاص اعمال شده است

گزینه‌ها در دسترس باقی می‌مانند و ممکن است در مواقعی که شرایط اقتضا کند به کار گرفته شوند. در نهایت، قضاوت در مورد رئیس‌جمهور را نمی‌توان صرفا با پوشش رسانه‌ای یا اظهارات ترامپ تعیین کرد. آنچه مهم است عملکرد و تصمیمات اوست. نتایج دقیق هرچه که باشد، انتخابات میان دوره ای یک همه پرسی مستقیم در مورد محبوبیت ترامپ و اقداماتی بود که او در دو سال گذشته انجام داده است. آنها همچنین باعث ارزیابی مجدد سیاست خارجی او از جمله تصمیمات برای کاهش فشار اقتصادی بر روسیه و انتقاد شدید فزاینده وی از رئیس جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی شد.

این موضوعات انتقاد دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان را به‌طور یکسان برانگیخته است. دولت محدودیت‌های مربوط به صادرات گازوئیل روسیه را کاهش داد و تحریم‌ها را در تلاش برای تشویق مسکو به مذاکره برای پایان جنگ به حالت تعلیق درآورد. تقابل‌ها بر سر سیاست‌های ترامپ به مهاجرت، اعتراض‌های سیاسی، حقوق فردی و سایر موضوعات مورد مناقشه نیز کشیده شده است.

نهادهای تصمیم‌گیر، از جمله کنگره، لزوما در یک جهت حرکت نخواهند کرد. آنها بدون توجه به اظهارات دولت یا مواضع اعلام شده رئیس‌جمهور، چندین دوره را به طور همزمان دنبال خواهند کرد. تمامی اظهارات، نظرات، حقایق و اطلاعات ارائه شده در این مقالات صرفا بر عهده نویسندگان مربوطه است و لزوما متعلق به The Media Line نیست، که هیچ مسئولیتی در قبال محتوای آنها ندارد.