مبارزه علیه جنگ ایران آسانتر از پایان دادن به آن است

این نسخه‌ای از آتلانتیک دیلی است، خبرنامه‌ای که شما را در بزرگ‌ترین داستان‌های روز راهنمایی می‌کند، به شما کمک می‌کند ایده‌های جدید را کشف کنید، و بهترین‌ها را در فرهنگ توصیه می‌کند. برای آن در اینجا ثبت نام کنید.

هفته گذشته، دموکرات‌ها بر انتخابات تسلط داشتند، زیرا دونالد ترامپ، یک جمهوری‌خواه اردک، جنگی غیرمحبوب را در ایران به راه انداخت که او آغاز کرد و اکثریت آمریکایی‌ها می‌خواهند به آن پایان دهند. به تشابهات 20 سال پیش توجه کنید: در سال 2006، زمانی که جورج دبلیو بوش، یک جمهوری خواه اردک، جنگی غیرمحبوب را در عراق به راه انداخت که شروع آن را انتخاب کرد و اکثریت آمریکایی ها می خواستند به آن پایان دهند، دموکرات ها بر انتخابات میان دوره ای مسلط شدند.

در آن زمان، با کنترل دموکرات‌ها بر هر دو اتاق کنگره برای اولین بار در 12 سال، روزنامه آتلانتیک از 44 متخصص سیاست خارجی درباره خروج از عراق سؤال کرد. اکثر افرادی که برای این مقاله در سال 2007 مورد بررسی قرار گرفتند، پیش‌بینی کردند که سیاست به سمتی خواهد رفت که رای دهندگان می‌خواهند: پایان دادن به جنگ. در آن زمان، 130000 تا 150000 نیروی آمریکایی در عراق بودند. هفتاد و سه درصد از پاسخ دهندگان گفتند که آمریکا در پنج سال آینده حضور نظامی قابل توجهی در عراق (که 50000 سرباز یا بیشتر تعریف می شود) نخواهد داشت.

و آن‌ها درست می‌گفتند – اگرچه این موضوع بعد از آن را بیش از حد ساده می‌کند. مرور مجدد آنچه در رابطه با عراق اتفاق افتاده یادآوری مفیدی است که پیروزی در انتخابات از طریق مبارزات انتخاباتی علیه جنگ بسیار ساده تر از پایان دادن به درگیری است.

در ژانویه 2007، چند روز پس از تحلیف کنگره با اکثریت دموکرات، بوش برخلاف آنچه می خواست به ائتلاف ضدجنگ داد: او به مردم گفت که از قبل «افزایش» را آغاز کرده است، که باعث افزایش تعداد نیروهای آمریکایی در عراق به حدود 170000 خواهد شد. دموکرات ها در مجلس نمایندگان قطعنامه ای غیرالزام آور را تصویب کردند که این سیاست را تایید نکرد. نزدیک به دو ماه بعد، آنها یک لایحه هزینه اضطراری 124 میلیارد دلاری برای عراق و افغانستان را تصویب کردند که همچنین موظف شد ظرف چند ماه ایالات متحده شروع به خروج نیروها از عراق کند.

اما بوش این لایحه را وتو کرد و استدلال کرد که "تعیین ضرب الاجل برای خروج، تعیین تاریخ شکست است" و ایالات متحده نباید نقشه های خود را به دشمنان بگوید. در دسامبر همان سال، کنگره تحت فشار برای حمایت از نیروها، 70 میلیارد دلار بودجه اضافی برای عراق و افغانستان تصویب کرد.

سال بعد، با بهبود شرایط در عراق، بوش شروع به کاهش حضور نظامی آمریکا و واگذاری مسائل امنیتی به عراقی‌ها کرد. باراک اوباما که مبارزات انتخاباتی خود را برای پایان دادن به "جنگ احمقانه" آغاز کرده بود، کاخ سفید را به دست آورد و به فعالیت های نظامی خود ادامه داد. تا سال 2012، تقریبا تمام نیروهای ایالات متحده ناپدید شدند - اما این دوام نداشت. اوباما در سال 2014 به اعزام مجدد نیروها به عراق برای پاسخ به ظهور دولت اسلامی پایان داد. پرزیدنت ترامپ که در مبارزات انتخاباتی خود در سال 2016 نیز از جنگ انتقاد کرد، سربازان را برای ادامه مبارزه با داعش در آنجا نگه داشت.

تا اینکه در دوره دوم ریاست جمهوری او، در اوایل سال جاری، خروج نهایی نیروهای آمریکایی اتفاق افتاد. در مجموع، ارتش آمریکا سال‌ها در عراق تحت کنترل چندین کنگره و روسای جمهوری که با توسل به رأی‌دهندگانی که خواهان پایان جنگ بودند، پیروز شدند، در عراق ماندند.

آتلانتیک در سال 2007 یک سوال دیگر از کارشناسان سیاست خارجی پرسید: چگونه ایالات متحده باید از عراق خارج شود؟ محبوب ترین پاسخ (46 درصد) خواستار خروج مرحله ای برای به حداقل رساندن هرج و مرج بود. کمترین محبوبیت (5 درصد) به نفع "خروج فوری و در مقیاس کامل" بود. امروزه اکثر آمریکایی ها خواهان پایان جنگ در ایران هستند، اما چگونگی پایان آن کمتر مشخص است.

در اینجا، عقب‌نشینی عراق به موازات نزدیک خود متوقف می‌شود: به نظر می‌رسد آمریکا کمتر قادر به دیکته کردن وقایع در ایران است، زیرا این جنگ علیه یک رژیم دست نخورده به راه می‌افتد، نه علیه شورشیان پس از یک پیروزی نظامی، و توانایی ایران برای به چالش کشیدن منافع آمریکا – از طریق بستن تنگه هرمز، حمله به پایگاه‌های نظامی آمریکا، و ضربه زدن به نقشه‌های مستضعف ایالات متحده در منطقه.

بعلاوه، دشمنان آمریکا در عراق در سال 2006 توانایی ساخت سلاح هسته‌ای را نداشتند. توانایی ایران برای رسیدن به سلاح هسته‌ای مورد مناقشه است، و ترامپ در آخر هفته به 60 دقیقه گفت، اگر ایران به «سلاح هسته‌ای در دوران ریاست‌جمهوری من» دست پیدا می‌کرد، «بسیار بدتر از آنچه اتفاق افتاده بود، سرزنش می‌شدم». شاید حق با او باشد. همان‌قدر که آمریکایی‌ها می‌خواهند جنگ به پایان برسد، با اکثریت قاطع موافق هستند که ایران نباید چنین سلاحی داشته باشد.

اما بیانیه ترامپ ادعاهای مطمئنی را که او در سال گذشته در مورد حملات موشکی گذشته انجام داد که توانایی‌های هسته‌ای ایران را از بین می‌برد و منطق عمومی او برای جنگ را تضعیف می‌کرد، از بین می‌برد.

در ماه ژانویه، آمریکا یک بار دیگر رئیس جمهور جمهوریخواه خواهد داشت که معتقد است با وارد شدن به جنگ و اکثریت کنگره تحت فشار برای پایان دادن به جنگ، درخواست درستی را مطرح کرده است. اگر ترامپ با علم به این که دیگر هرگز با رای دهندگان روبرو نخواهد شد، ادامه دهد، اگر بخواهد بودجه نظامی برای عملیات ایران را قطع کند، کنگره می تواند او را متوقف کند. اما آیا دموکرات ها رای لازم برای انجام این کار و تمایل به زندگی با نتایج را دارند؟ مانند سال 2006، قانونگذاران تمایل دارند هنگام پیش‌بینی خطرات سیاسی بالقوه تردید کنند - در این مورد، متهم شدن به ضرر آمریکا یا ایران هسته‌ای.

درعوض، آنها ممکن است وسوسه شوند که اقداماتی را انجام دهند که در واقع دست ترامپ را تحمیل نمی کند. پیش از این در ماه ژوئن، کنگره تحت کنترل جمهوری خواهان قطعنامه ای دو حزبی را تصویب کرد که به ترامپ گفته بود برای ادامه جنگ یا خروج ارتش از ایران موافقت کنگره را دریافت کند. وقتی او قانون را نادیده گرفت، قانونگذاران به او اجازه دادند به هر حال بدون نتیجه به مبارزه ادامه دهد.

ترامپ از آن زمان اعتراف کرده است که جنگ به دموکرات ها کمک کرد تا در مجلس نمایندگان و سنا پیروز شوند و گفت که انتظار دارد این درگیری به زودی پایان یابد. اما امروز، ترامپ با اعلام اینکه ونس، بدبین به جنگ ایران، دیگر در مذاکرات شرکت نخواهد کرد، به نظر می رسد که ایده یک راه حل دیپلماتیک را کنار گذاشته است. او در سایت Truth Social نوشت: «ما به توافق با ایران نیاز نداریم. ما پول آنها، صدها میلیارد دلار، و تنگه آنها را داریم!»

این احتمال وجود دارد که آمریکایی ها در سال های آینده بر سر سیاست ایران با هم درگیر شوند. تاریخ جنگ عراق حاکی از آن است که، حتی زمانی که رای دهندگان خواهان صلح هستند، پایان دادن به درگیری هایی که یک رئیس جمهور به نفع آن است، بسیار دشوارتر از شروع آن است.

مرتبط: ترامپ می تواند اوضاع نابسامان ایران را به جانشین خود بسپارد.

ایالات متحده و ایران در حال مبارزه با یک جنگ نامتقارن هستند.

در اینجا سه داستان جدید از آتلانتیک آورده شده است: اسکات کولوم اولین سناتور سیاه پوست می سی سی پی در 150 سال گذشته است.

ظهور و سقوط تماشایی جنسن هوانگ

توماس رایت: رسوایی جنسن هوانگ باید همه چیز را تغییر دهد.

اخبار امروز جنسن هوانگ، مدیر عامل انویدیا، در بحبوحه تحقیقات در مورد ادعاهایی مبنی بر داشتن روابط متعدد، از جمله یکی با یک زن مرتبط با اطلاعات چین و دیگری با یکی از مدیران شرکت که به او گزارش داده بود، استعفا داد. خروج او باعث شد که کنگره در مورد نقض احتمالی امنیت ملی درخواست کند، در حالی که رئیس جمهور ترامپ از هوانگ دفاع کرد.

اسکات کولوم، دموکرات، سیندی هاید اسمیت، رئیس جمهوری خواه را در رقابت نزدیک سنا در می سی سی پی شکست داد و اکثریت دموکرات ها را پس از انتخابات میان دوره ای هفته گذشته افزایش داد. پس از شمارش طولانی آرا، کولوم اولین سناتور سیاهپوست ایالات متحده از زمان بازسازی این ایالت خواهد بود.

ترامپ گفت که ایالات متحده دیگر نیازی به توافق با ایران ندارد و حمایت قبلی خود از تلاش‌های معاون رئیس‌جمهور ونس برای از سرگیری مذاکرات برای پایان دادن به جنگ را معکوس کرد. ترامپ در عوض به ونس دستور داد تا بر تحقیق درباره فساد و جنایت ادعایی در شهرها و ایالت های دموکرات تمرکز کند، در حالی که ایالات متحده محاصره تجارت ایران را حفظ کرده و گسترش می دهد.

اعزام ها دهکده ویدئو: دیوید سیمز می نویسد: جیمز گری با بازیگران سرشناس و بودجه کلان فیلم های خوبی می سازد، اما در جریان اصلی تحسین قرار نگرفته است.

همه خبرنامه های ما را در اینجا کاوش کنید. عصر بخوانید تصویر توسط The Atlantic. منبع: Klaudia Radecka / NurPhoto / Getty. آخرین ایستادگی ترامپیست

نوشته آدام کرش

آیا دونالد ترامپ منظوری دارد؟ این سؤال را می‌توان در مورد وعده‌های رئیس‌جمهور، که معمولا به آن عمل نمی‌کند، و سخنان او در تریبون، که به انجمن آزاد اختصاص دارد، پرسید. اما برای سیاستمداران محافظه‌کار، سیاست‌گذاران و روشنفکران، این سوال جنبه گسترده‌تری دارد. از سال 2016، جناح راست در تلاش است تا بفهمد منظور ترامپ به عنوان یک پدیده سیاسی چیست.

رؤسای جمهور زمانی که از یک ایده دفاع می کنند، دگرگون می شوند: رونالد ریگان شخصا محبوب بود، اما چیزی که او را تاریخی کرد، جهت گیری مجدد سیاست آمریکا به سمت ریگانیسم بود، یک برند قاطعانه محافظه کاری دولتی کوچک و بزرگ. ترامپ قطعا تحول آفرین بوده است، بنابراین منطقی است که چیزی به نام ترامپیسم وجود دارد…

وقایع تا زمانی که به تاریخ تبدیل نشوند، قابل توضیح نیستند. بنابراین تنها در حال حاضر، به نظر می رسد که ترامپیسم به عنوان یک نیروی سیاسی در حال محو شدن است، که معنای واقعی آن به وضوح قابل مشاهده است. برنده در مبارزه برای تعریف آن آخرین ترامپیست است: استیون میلر، رئیس جدید کارکنان کاخ سفید.

مقاله کامل را بخوانید. بیشتر از آتلانتیک آدام هریس در مورد اینکه چرا رای دهندگان سیاه پوست ترامپ را رها کردند

تلاش برای ساختن یک همراه هوش مصنوعی جاودانه

لحظه 6 ژانویه نتانیاهو

چرا سیاست گذاران ایالات متحده رنج فلسطینیان را یک امر انتزاعی می دانند؟

جولیان گویرتس: رسوایی بزرگتر از جنسن هوانگ است.

فرهنگ گسست تصویر توسط آدام مایدا / اقیانوس اطلس فکر کن راشل کادیش می نویسد، همانطور که کلاهبرداری های ادبی زیاد می شود، نویسندگان دیگر نمی دانند که آیا خوانندگان آنها واقعی هستند یا خیر - و بالعکس.

کاوش کنید. علاقه مندان جوان ریاضی شاهد یادگیری هوش مصنوعی برای انجام وظایفی بوده اند که زمانی به طور مشخص در آنها خوب بودند - اما در یک مهمانی ریاضی مست در سانفرانسیسکو، لیلا شروف دلیلی برای امیدواری پیدا کرد که به عشق منحصر به فرد انسانی به اعداد می رسد.

جدول کلمات متقاطع روزانه ما را پخش کنید. رافائلا جینیچ در این خبرنامه مشارکت داشت.

وقتی کتابی را با استفاده از لینک موجود در این خبرنامه خریداری می کنید، کمیسیون دریافت می کنیم. از شما برای حمایت از آتلانتیک سپاسگزاریم.