کالیفرنیا نشان داد که چگونه باتری های خانگی شبکه را به طور اساسی بازسازی خواهند کرد

تا همین اواخر، شما چاره ای نداشتید جز اینکه یک شرکت کننده منفعل در شبکه برق باشید و برای آبمیوه ای که به خانه شما سرازیر می شود، هزینه گزافی بپردازید. اما شما در شرف ایفای نقش بسیار فعال تری هستید - اگر قبلا این کار را نکرده اید - و پول دریافت می کنید تا برق را از باتری خانه یا وسیله نقلیه الکتریکی خود به سیستم انرژی ارسال کنید. حتی اگر مستاجر هستید، ممکن است بتوانید پنل های خورشیدی بخرید که به پریز دیواری متصل می شوند و بالکن شما را به نیروگاه کوچک خود تبدیل می کنند.

در اوایل این ماه، موج گرمای تنبیهی کالیفرنیا نشان داد که چگونه این شبکه انعطاف‌پذیرتر می‌تواند به جذب افزایش تقاضا کمک کند. طبق گزارش غیرانتفاعی Common Charge با تمرکز بر انرژی، با افزایش جیوه در 6 اکتبر، باتری‌های خانگی تسلا و سان‌ران به اندازه کافی برای تامین انرژی هر خانه در سانفرانسیسکو و سن خوزه که مجموع جمعیت آنها حدود 1.8 میلیون نفر است، در ساعات اوج مصرف فراهم کردند.

این نوع سازگاری نه تنها به تثبیت شبکه کمک می‌کند، و نه تنها به افرادی که برق را تامین می‌کنند غرامت می‌کند - بلکه در درازمدت باعث صرفه‌جویی در پول همه نرخ‌دهندگان می‌شود. مری رافرتی، مدیر اجرایی Common Charge می‌گوید: «این به همسایه‌ای که خورشیدی و باتری ندارد کمک می‌کند. به این دلیل که استفاده از انرژی ذخیره شده در محل ارزان‌تر از ساخت نیروگاه‌های گاز جدید یا واردات برق از سایر ایالت‌ها در زمانی که تقاضا بیشتر از عرضه محلی است، است.

این روش قدیمی و سفت و سخت برای کار کردن یک شبکه است. از لحاظ تاریخی، یک شرکت برق با پیش‌بینی زمان افزایش مصرف انرژی، مانند بعدازظهرهای اواخر تابستان، زمانی که همه به خانه بازمی‌گردند و AC خود را روشن می‌کنند، تقاضا را برآورده کرده است. با سوزاندن سوخت‌های فسیلی مانند گاز طبیعی، یک شرکت برق می‌تواند برق بیشتری تولید کند تا شبکه را بدون وقفه نگه دارد.

سپس پانل های خورشیدی آمدند. پذیرندگان اولیه مسکونی در طول روز برق تولید می کردند تا خانه های خود را تامین کنند و هر آنچه را که نیاز نداشتند به شبکه می فرستادند. آنها برای این کار پول گرفتند، اما فقط تا غروب خورشید.

سپس باتری های خانه آمد. آنها به خانه اجازه می دهند تا انرژی خورشیدی فراوانی را در طول یک روز گرم تابستان ذخیره کند، سپس هر مقدار اضافی را برای استفاده دیگران به شبکه بفرستد. Sunrun می‌گوید که سال گذشته 1300 مورد از این رویدادهای به اصطلاح اعزام را انجام داد و تا کنون بیش از 800 مورد را در سال جاری انجام داده است که اغلب صاحب خانه‌ها عاقل‌تر نیستند. Wyatt Semanek، مدیر ارشد ارتباطات در Sunrun گفت: «این در واقع یک تجربه بسیار یکپارچه است. آنها حتی نمی دانند که ما واقعا چه زمانی باتری را ارسال می کنیم. ما همیشه مقدار مشخصی از شارژ را حفظ می کنیم.

هدف این است که با وصل شدن باتری‌های خانگی بیشتر به شبکه، شاهد قدرتمندتر شدن این سیستم باشیم: هر چه تعداد آنها بیشتر باشد، یک ابزار کمتر نیاز به برداشت از هر یک از آنها دارد. علاوه بر این، خانه‌ای با باتری می‌تواند به «جزیره‌ای انرژی» تبدیل شود و چراغ‌های خود را در هنگام خاموشی روشن نگه دارد.

بعدی را بخوانید

راز یک شبکه بهتر؟ وسایل نقلیه برقی

مت سایمون

باتری ها همچنین به غلبه بر «تناوب» انرژی های تجدیدپذیر کمک می کنند. اگر شرکت‌های برق تنها به پنل‌های خورشیدی و توربین‌های بادی تکیه می‌کردند، فقط زمانی آب می‌خوردند که خورشید می‌تابید و باد می‌وزید. با این حال، اکنون آنها از امکانات باتری برای ذخیره آن نیرو و تخلیه آن در صورت نیاز استفاده می کنند. رافرتی گفت: «ما می‌توانیم این نیرو را از طریق باتری‌های خانگی، از طریق باتری‌های در مقیاس جامعه دریافت کنیم و سپس در صورت نیاز، الکترون‌های تمیز را روی شبکه قرار دهیم.

در همان زمان، شرکت‌های برق در حال آزمایش روی خودروهای الکتریکی هستند که اساسا باتری‌های غول‌پیکر روی چرخ‌ها هستند. این به عنوان فناوری وسیله نقلیه به شبکه یا V2G شناخته می‌شود: باتری در برخی از مدل‌ها به جای استفاده از شبکه، می‌تواند انرژی را به جهت دیگر ارسال کند. (Sunrun از جمله شرکت‌هایی است که پروژه‌های آزمایشی V2G را راه‌اندازی کرده‌اند.) برای مثال، مالک خودروی برقی را در نظر بگیرید که با ماشین به محل کار می‌رود، آنجا شارژ می‌کند، سپس به خانه برمی‌گردد و در اواخر بعد از ظهر دوباره به برق وصل می‌شود. ماشین مقدار زیادی آب میوه باقی مانده است، بنابراین مالک می تواند تصمیم بگیرد که با افزایش تقاضا مقداری آب مصرف کند.

سپس در نیمه های شب، هنگامی که سنبله کاهش یافت، ماشین باتری خود را شارژ می کند، بنابراین صبح آماده حرکت است.

همه اینها این است که بگوییم: هدف فقط وارد کردن باتری های پشتیبان بیشتر به شبکه نیست، بلکه هموارسازی تقاضا است. V2G وعده می دهد که در هنگام استفاده با وسایل نقلیه مانند اتوبوس های مدرسه که باتری های بسیار زیادی دارند و بر اساس برنامه های قابل پیش بینی کار می کنند، قوی خواهد بود و به این ابزار ایده خوبی از زمان در دسترس بودن این نیرو می دهد.

چه با باتری های خانگی یا برقی برقی، این منابع دارندگان را به مشارکت کنندگان مهم در شبکه تبدیل می کنند و در مواقعی که به آن نیاز ندارند و شبکه به شدت به آن نیاز دارد، انرژی را از دست می دهند. Sunrun می گوید که بین آن و تسلا، 1.2 میلیون باتری در سراسر ایالات متحده نصب شده است که قادر به ارسال 8 گیگاوات به شبکه است، تقریبا 11 برابر آنچه در طول موج گرمای کالیفرنیا ارائه شده بود. پس در نظر بگیرید که 86 میلیون خانه تک خانواری در کشور وجود دارد.

رافرتی گفت: «اگر این فناوری را چه در کالیفرنیا و چه در سراسر کشور به کار گیریم، می‌توانیم ببینیم که می‌توانیم محله‌ها، جوامع، شهرها، مدارس خود را با قدرت محلی نیرو دهیم.» و اگر این کار را انجام دهیم، می‌توانیم هزینه‌ها را مهار کنیم، و می‌توانیم انرژی قابل اعتمادی را برای همه فراهم کنیم.»

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان کالیفرنیا منتشر شد و نشان داد که باتری‌های خانگی چگونه شبکه را در 22 اکتبر 2026 بازسازی می‌کنند.