آخرین وعده‌های غذایی ردیف مرگ، پژوهشی در موزه‌ای در مورد هنر زندانیان را لنگر می‌اندازد

ندامتگاه ایالتی لوئیزیانا، که به خاطر مزرعه برده‌هایی که زمانی زمین آن را اشغال کرده بود، به آنگولا معروف است، در بن بست بزرگراه 66 قرار دارد.

از کنار دروازه، جاده ادامه می‌یابد - با اجازه دعوت - از میان 18000 هکتار زمین کشاورزی کیفری که با برج‌های اسلحه، محوطه‌های سیم خاردار، و مردان زندانی در حال چیدن محصولات در خط به اصطلاح مزرعه‌ای پر شده است. آنگولا، بزرگ‌ترین زندان با حداکثر امنیتی آمریکا، که مدت‌ها به خاطر تکیه بر سلول‌های انفرادی بدنام بود، بر روی فراموش شده‌ها اداره می‌شود.

گری تایلر، هنرمند و فعال فیبر، آنگولا را به یاد می آورد. او در سال 1974 در هفده سالگی وارد شد و به اشتباه به دلیل تیراندازی به یک دانش آموز سفیدپوست در جریان حمله یک گروه جدایی طلب به اتوبوس مدرسه اش محکوم شد. زندان از سه طرف توسط بایو، بلوف ها و باتلاق محصور شده است. فرار به ذهن راحت تر بود. او گفت که مادربزرگش لحاف‌فروش بود و می‌توان پارچه را پیدا کرد یا مبادله کرد. زمان داده شد. بیش از چهار دهه در داخل، از جمله دو دوره محکومیت به اعدام، او خوب شد، حتی شهرت یافت. زنان صنعتگر از سراسر جنوب به آنگولا آمدند تا مردی را پیدا کنند که پشت منسوجات در حال دور زدن در بیرون است.

تایلر در افتتاحیه «تولد مجدد» که نمایش انفرادی آثار لحافی و کاربردی او در موزه هنر گراند راپیدز بود، گفت: «در تمام آن مدت، هرگز خودم را یک «هنرمند» نمی‌دانستم. گفتم: «من را یک سرگرمی صدا کن.» هنرمندان افرادی در گالری‌ها بودند، افرادی با مخاطبین.»

نمای نصب «گری تایلر: تولد دوباره» در موزه هنر گرند رپیدز، میشیگان. در خط مقدم فیلم اسارت، 1974 (2023) است که از عکسی که برادرش یک ماه پس از دستگیری گرفت، با تایلر هنوز در لباسی که در آن دستگیر شده بود، گرفته شده است. با حسن نیت از موزه هنر گرند رپیدز

«تولد مجدد» یکی از سه نمایش انفرادی است که تا ژانویه 2027 در گرند رپیدز مشاهده می‌شود و آثار هنری مربوط به افرادی را که زمانی در ایالات متحده زندانی بودند به نمایش می‌گذارد. ری مترسون، که عنوان فرعی نمایشش «مگردونه» است، در رسانه‌ای کار می‌کند که در دوران محکومیتش در زندان برای سرقت مواد مخدر با تفنگ اسباب‌بازی اختراع کرد: گلدوزی‌هایی به اندازه کف دست که با دست از نخ‌های جوراب‌های باز شده دوخته شده‌اند، آمریکاییانا با مینیاتور رنسانس ملاقات می‌کند.

نمایش سوم شام آخر است، یک چیدمان سرامیکی 1000 قطعه ای توسط هنرمند جولی گرین که به طور کامل تنها برای بار دوم نمایش داده شد. به مدت بیست سال، تا زمان مرگشان در سال 2021، گرین گزینه‌های غذای آخر را روی بشقاب‌های سرامیکی که با رنگ آبی کبالت رنگ‌شده و دوباره در کوره‌اش پخته شده بود، به تصویر کشید. حکم محکومیت به اعدام چیست؟ یک سطل پر از مرغ سرخ شده کنتاکی، خرچنگ، استیک، همبرگر و سیب زمینی سرخ شده، پای اسپند. هیچ چیز، گاهی اوقات: زندانیان می توانند از انتخاب خودداری کنند یا از آنها محروم شوند.

(انتخاب وعده های غذایی نهایی عموما یک موضوع ثبت عمومی است.) در یک نگاه سریع، این بشقاب ها ممکن است برای Staffordshire بگذرند. یک نگاه دقیق تر می تواند ناهار شما را خراب کند.

جنیفر ویسل، متصدی مجموعه‌های موزه هنر گراند راپیدز، می‌گوید: «این نمایش‌ها خیلی به موقع نیستند. این مسئله این است که این سوال که حبس برای زندگی آمریکایی چه معنایی دارد هرگز وجود ندارد. این موضوع ادامه دارد.

اما آیا مجازات از دوران قبل از حقوق مدنی تا این حد آشکارا تبلیغ شده است؟ تلاش ناموفق تنسی برای اعدام کریستا پایک، تنها زن محکوم به اعدام، با مصاحبه ای در مجله با پزشک حاضر برای اعلام مرگ او دنبال شد (او گفت که ایالت باید دوباره تلاش کند). وزیر دفاع خواستار پخش زنده اولین اعدام ارتش در شش دهه گذشته - با جوخه شلیک - شد. کاخ سفید یک بازی آنلاین راه اندازی کرد، جایی که در یک بازی، یک مامور گشت مرزی پیکسلی، «عبوران مرزی» را جمع آوری می کند.

هنر نمی تواند امیدوار باشد که با حجم ظلم برابری کند. آرزوی همدلی یا حداقل کاتالیزور همدلی دارد: کنجکاوی. اعدام در ملاء عام در خدمت چه کسی است؟ در سیستم سرطان، کرامت چگونه از بین می رود؟

جولی گرین، شام آخر [ایندیانا 05 مه 2007]، 2007.

شام آخر استدلال می کند که کرامت یک کمک هزینه بی ثبات است. تگزاس آخرین وعده های غذایی ویژه خود را در سال 2011 به پایان رساند، پس از اینکه لارنس راسل بروئر، برتری طلب سفیدپوست، دستور جشنی داد و آن را دست نخورده گذاشت. در مقابل صفحات وحشتناک و حساس گرین، دفاع از نتیجه سخت است. بیوگرافی های کوچکی مانند «او هرگز کیک تولد نداشت، بنابراین ما برای او کیک تولد سفارش دادیم» جای خود را به ردیف به ردیف «هزینه استاندارد زندان» می دهد. این ظروف غذاخوری برای یک خانه جن زده است.

این همچنین نقشه ای از اصول وصله کاری آمریکا در مورد مجازات اعدام است. دادگاه عالی در سال 2002 اعدام افراد دارای ناتوانی ذهنی را ممنوع کرد، سپس ایالت ها را وادار کرد تا در محدوده محدودی واجد شرایط را تعیین کنند. یک بشقاب ضریب هوشی 61 را ثبت می کند، بسیار کمتر از معیار حدود 70، و درخواستی مبنی بر عدم انتشار منو برای رسانه ها. دیگری درخواستی را ثبت می کند که وعده غذایی آنها تا بعد از اعدام ذخیره شود.

همه چیز پرتره است، اگر کلمه بتواند روحی را بپوشاند که شکل قابل تشخیصی دارد، حتی یک کیک تولد خلاصه شده است. تایلر و مترسون با مستقیم بودن بازنمایی در رجیستری مخالف گرین کار می کنند. ما چهره ها را می بینیم. کار آنها می تواند فانتزی، ولایت زندگان را افراط کند. یکی از لحاف‌های تایلر، زندانی سابق به نام بیگ پا را در کوه‌های آلپ یونانی نشان می‌دهد که هنوز زره‌های زندگی عیسی مسیح را به تن دارد، نمایشنامه‌ای که توسط باشگاه نمایشی که تایلر تأسیس کرد، تولید می‌کند. گفته می شود که پرتره در بهترین حالت خود قلب را آشکار می کند.

برای قرن‌ها این یک امتیاز برای قدرتمندان بود که شبیه‌ها را برای کنترل نحوه دیده شدنشان سفارش می‌دادند. زندان این ترتیب را وارونه می کند: قدرتمندان مراقب هستند. اما نظارت تا به حال چه چیزی از سوژه های خود را ضبط می کند؟ بینش را نمی توان گرفت، فقط داد.

ری مترسون، سلف پرتره، تاریخ ثبت نشده.

گلدوزی‌های پیچیده Materson در سوژه‌های خود از بیسبال تا فضای بیرونی، با شگفت‌انگیزترین تخیل و مستندات ترکیب می‌شوند. در سلف پرتره (بدون تاریخ)، او جلوی آینه می نشیند و همان قطعه ای را که بیننده به آن نگاه می کند بخیه می زند. در پایین یک تونل در حال عقب نشینی، یک مترسون کوچکتر یک مترسون کوچکتر را بخیه می زند، و به همین ترتیب: بی نهایت یا شبیه آن. قاب سیاه و ضخیم که صورت او را در قفس قرار می دهد از همان نخ بقیه ساخته شده است، نه اینکه به طور غیرممکنی باز شود.

یکی از لحاف‌های اواخر نمایش تایلر دارای یک جرثقیل بزرگ است، نوعی که در تالاب‌های اطراف آنگولا می‌چرخد و گاهی در حیاط زندان فرود می‌آید. تایلر در سال 2016 پس از دهه ها مبارزات انتخاباتی توسط فعالانی از جمله رزا پارکز آزاد شد. جرثقیل آن لحظه را ثبت می کند. او گفت که روح او در اولین قدم بیرون از خانه به آسمان جهید. هنوز باید پایین بیاید.

دیگران در آنگولا فرود سختی دارند.

Tyler’s Convict Poker (2025) در ردئوی زندان آنگولا آشکار می‌شود: مردی سیاه‌پوست در هوا آویزان است و از گاو نر گرفته شده است. آخرین رویداد از نوع خود در کشور، این رویداد دو بار در سال برگزار می شود و برای عموم مردم آزاد است. تماشاگران نمی توانند از نظر قانونی شرط بندی کنند. قمار متعلق به زندانیانی است که داوطلب می شوند. در پوکر محکومان، یک گاو نر خشمگین در یک بازی با ورق ساختگی از دست می‌رود و آخرین نفری که هنوز نشسته است، یک جایزه برنده می‌شود. یکی از شرکت‌کنندگان با ارسال رودوی ماه اکتبر در فیس‌بوک نوشت: «گوینده گفت که از پوپو به این سرعت دویدند 🚓😂 تا آخر تماشا کنید، زندانیان پرواز می‌کردند...

گری تایلر، پوکر محکوم، 2025. پارچه لحاف، نخ، و نبرد.

تایلر هرگز سوار رودئو نشد. اما او قضاوت نمی کند. (یکی از لحاف‌های او در غواصی قرعه‌کشی شد و 30000 دلار برای برنامه آسایشگاه جمع‌آوری شد.) به گفته او، مردانی که داوطلب می‌شوند، مایلند "زندگی خود را به خطر بیندازند یا فقط برای سرگرم کردن تماشاچیان احساس تحقیر کنند، زیرا هیچ‌کس نمی‌خواهد فراموش شود."

"اینها مردانی هستند که ممکن است هرگز به خانه بروند. گوینده نام آنها را ذکر می کند و آنها در حال گذراندن حبس ابد هستند. فهمیدید؟"