بررسی شهر ارواح – فانتوم‌ها و روح‌های گمشده در یک شهر ژاپنی پس از زلزله 2011

مستند کاترین راند دوربین‌هایی را در تاکسی‌ها قرار می‌دهد که در آن رانندگان و کرایه‌ها تأثیر فاجعه را منعکس می‌کنند و درباره انبوه ارواح و مسافران ناپدید شده صحبت می‌کنند.

به روشی شبیه به «ماشین من رانندگی کن» اثر ریوسوکه هاماگوچی، که در آن سفر مسافران را به صمیمیت بیشتری می‌رساند، این اودیسه تاکسی شبانه از طریق شهر سونامی کامایشی در سواحل شرقی ژاپن، جاده را برای آشکار شدن ناخودآگاه باز می‌کند. مکالمات بین رانندگان و مشتریان آنها به سمت فاجعه زلزله و سونامی سال 2011 همراه با غم و اندوه، از دست دادن و غیبت باز می گردد. اما حداقل این بار یک نفر در آینه دید عقب وجود دارد که بتوان با او صحبت کرد. برخی از رانندگان ادعا می کنند که کرایه های فانتوم را برداشته اند که بعدا از صندلی عقب ناپدید شده اند.

به نظر می رسد سونامی دیوار بین مردگان و زنده ها، رویاها و واقعیت را شکست. یکی از کهنه‌کاران تاکسی‌نشین می‌گوید یک شب پس از فاجعه، شبح‌هایی را دید که در یک باجه تلفن جمع شده‌اند، انگار می‌خواستند برای رسیدن به خانه کمک بخواهند. دیگری خواب یک اسب سفید در حال غرق شدن را بازگو می کند. ضمیر ناخودآگاه به عنوان سیستم هشدار اولیه نیز عمل می کند: در رویای دیگر، به مسافر توصیه می شود از جاده ای که بعدا زیر آب رفته است نرود. سایر مسافران به ماوراءالطبیعه اعتقادی ندارند، یا توانایی آنها را برای دیدن انتقام جویان زیر سوال می برند.

اما شاید روح های گمشده به هر حال آنجا باشند، به شکل آهوهایی که از میان قبرستان های دامنه تپه می چینند یا نگاهی اجمالی به کنار جاده می اندازند. راننده ای مؤمن می گوید: «آنها فرستادگان خدا هستند. به خواندن ادامه دهید...