تیم درش افسانه های کویرکور پانک هستند - اما آنها تازه شروع به مبارزه کرده اند

این یک رویای پانک راک است که به حقیقت پیوست: شورشیان افسانه ای دهه نود در تیم درش با موسیقی جدید بازگشته اند، برای جهانی که بیش از هر زمان دیگری به آنها نیاز دارد. گروه کویرکور اقیانوس آرام در دهه نود با دو آلبوم کلاسیک، بهترین های شخصی در سال 1994 و کاپیتان وای کاپیتان در سال 1996 سروصدا به پا کرد. گروه اول به تازگی در فهرست بهترین آلبوم های پانک تاریخ رولینگ استون قرار گرفته است، با داستان های صمیمانه اش از جوانان دگرباشان که صدایشان را با صدایی شبیه به آهنگ های «فکری» و «دایکر» صداهایشان را با صدایی شبیه به «فکرهای دگرگون» و «بهترین آلبوم های پانک» رولینگ استون وارد کرده است. شجاعت.»

دونا درش، راک‌کننده المپیا، واشنگتن، این گروه همه‌ستاره لزبین خود را زمانی شروع کرد که یکی از معتبرترین نوازندگان صحنه شمال‌وست بود، با نواختن گیتار در دایناسور جونیور، Screaming Trees و Fifth Column، و همچنین نشریه پانک زن اره‌ای زنجیری تاثیرگذار خود را منتشر کرد. تیم درش به گروه‌بندی مجدد برای نمایش‌های زنده قاتل ادامه داده‌اند، اما اکنون با اولین آلبوم خود در 30 سال گذشته بازگشته‌اند، آلبومی بی‌رحمانه و الهام‌بخش. این مملو از سرودهایی در مورد آویزان کردن سخت در طول دهه ها است. "رشد زیرزمینی" آنها را وادار می کند که نذر کنند، "شما نمی توانید ما را پاک کنید!

ما ستاره‌ایم» - قطعا یک فریاد عجیب و غریب برای روزگار ما.

امروز جودی بلیل، نوازنده گیتار، کایا ویلسون، نوازنده بیس، و ملیسا یورک، نوازنده درام، همگی از پایگاه‌های خانگی خود که در سراسر کشور پراکنده هستند، زوم می‌کنند. آن‌ها به حفظ گروه در کنار هم و نواختن برای جمعیتی که به‌طور آشکار و تقریبا تکان‌دهنده جوان هستند، متعهد شده‌اند. این واقعیتی است که از توجه آنها دور نمانده است. بلیل می‌گوید: «دیدن جوانان در نمایش بهترین حس است. "این یک جور ذهن آور است. اما همیشه من را شگفت زده می کند و واقعا احساس خوبی دارد." همانطور که ویلسون می گوید: "جوانان نیاز به در آغوش گرفتن دارند."

اما آنها در یک زمان تلخ برای وضعیت اتحادیه، به ویژه برای طرفداران دگرباشان باز می گردند. همانطور که بلیل به طعنه می گوید: "آیا باید از افراط گرایان مذهبی به خاطر این واقعیت تشکر کنیم که می توانیم به انجام کاری که انجام می دهیم ادامه دهیم؟"

تیم درش در عصر طلایی برای پانک راک فمینیستی منفجر شد و هر چهار عضو قبلا در گروه‌های خود تأسیس شده بودند. اما آنها با گستاخی تصمیم گرفتند نام خود را به نام درش بگذارند، کاری بسیار راک دهه هفتادی - درش خواننده نبود، اما بزرگتر بود، و همه او را بت می دانستند. ویلسون می گوید: «به همین دلیل است که گروه به نام دونا نامگذاری شده است. "او برای من الهام بخش بود. در سن 16 سالگی، مجله ای به نام Homocore را در دست گرفتم، و در آن Homocore تبلیغی برای مجله Donna's Chainsaw بود. شروع به نوشتن نامه های او کردم. من در دبیرستان بودم.

من در دبیرستان خیلی عذاب می‌کشیدم، همجنس‌گرا، و فقط باید بگویم که دونا جان من را نجات داد. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

"اما همه ما تجربه متفاوتی از پیدا کردن یکدیگر در صحنه موسیقی داریم. اولین باری که جودی را دیدم به یاد می‌آورم که گفت: "اوه، خدای من. این یک دایک واقعا بد است و من یک وسوسه هستم."

بلیل با خنده ای جانانه شگفت زده می شود: «من این را نمی دانستم.

"از دیدار شما خیلی می ترسیدم!" ویلسون می گوید. "من ژست‌رویی بودم که سعی می‌کردم در صحنه سرسخت باشم، اما بچه کوچکی بودم. خیلی خجالتی - وانمود می‌کردم که اینطور نیستم، اما قطعا بودم." بلیل، مانند ویلسون، کاملا تحت تأثیر درش قرار گرفت. هم گروه‌های من در هیزل ما را معرفی کردند، چون قبلا در اسمیتفیلد در المپیا با هم کار می‌کردند. اما اولین باری که با دونا ملاقات کردم، حتی چیزی نگفتم. من فقط خط بیس را از هفت اینچ او خواندم. مثل حیواناتی بود که بو می‌کشند.»

طولی نکشید که شروع به نواختن موسیقی کردند. ویلسون می گوید: «ما سه نفر در ابتدا گروه را با هم راه اندازی کردیم، من و دونا و جودی. ما مارسئو [مارتینز] را پیدا کردیم، و بعدا ملیسا را ​​پیدا کردیم، و حالا ما یک 5 قطعه برای زندگی هستیم. اما تجربه دیدن دایک دیگر در اتاق که واقعا در موسیقی خوب بود - برای من، فقط هیجان‌انگیزترین لحظه زندگی من به عنوان یک نوجوان بود.» محتوای مرتبط تماشا کنید Tinashe در 10 سالگی برای باب دیلن "The Times They Are-A Changin" را می خواند. AC/DC Bring Dave Grohl برای "Highway to Hell" در نمایش نهایی Power Up Tour Noah

گیب سایمون، تهیه‌کننده کاهان، چیزی فراتر از یک «کف زدن» است تام مورلو: «اگر مثل فاشیسم، برادران و خواهران را بکشد، فاشیسم است».

همیشه در موسیقی تیم درش خشم وجود داشته است، اما احساس اصلی شادی جمعی است - این بخشی از شروع آلبوم جدید عالی آنها است. آن‌ها در سرود جدید و عالی «One Song» می‌گویند: «این کار را برای تو انجام می‌دهم». "جوان تنهای که من بودم/که در من است/و ممکن است در تو باشد." تعداد بی‌شماری جوان تنها در طول سال‌ها خود را در موسیقی تیم درش شنیده‌اند، به همین دلیل است که موسیقی آنها هرگز محو نشده است.

اوایل دهه نود نقطه عطفی در تاریخ راک بود، جایی که گروه‌هایی مانند نیروانا جذابیت انبوهی را برای گیتار راک به ارمغان آوردند، در حالی که جنبش riot grrrl منفجر شد زیرا زنان پانک گروه‌ها، آهنگ‌ها، برچسب‌ها، صحنه‌های خود را در سطحی آغاز کردند که قبلا هرگز اتفاق نیفتاده بود. پانک راک‌ها از پنهان کردن احساسات عجیب و غریب که همیشه در موسیقی وجود داشت، امتناع می‌کردند. بلیل می‌گوید: «ما می‌خواستیم با افراد دیگری مثل خودمان آشنا شویم.

ما همه «اول موسیقی، اول موسیقی» بودیم، اما بعد فکر می‌کنم هرکدام از ما به جایی رسیدیم که انگار، «باید این دو بخش از خودمان را با هم ترکیب کنیم یا کافی نیست.» گروه راهی بود برای ما برای گسترش آن فضا و ملاقات با مردم، اساسا، و راه انجام این کار این بود که واقعا صریح بگوییم آنچه را که باید بشنویم.

جودی بلیل قبلا درامر هیزل بود، در حالی که کایا ویلسون در Adickdid (و بعدا Butchies) و لیبل او Mr. Lady Records بازی می کرد. مارتینز درامر فیلم Calamity Jane بود. Bleyle لیبل افسانه ای Candy Ass را انجام داد که رکوردهای اصلی Team Dresch را همراه با لیبل Dresch's Chainsaw منتشر کرد. Candy Ass همچنین مجموعه تاثیرگذار Free to Fight را در سال 1995 منتشر کرد که هنرمندان مهمی مانند Heavens to Betsy، Excuse 17، Spinanes's Rebecca Gates و Third Sex را به نمایش گذاشت.

این برنامه به آموزش دفاع از خود برای زنان در مواجهه با خشونت زن ستیزانه و همجنسگراهراسی اختصاص داشت. («تمرین هدف» همخوانی به یاد ماندنی داشت، «اگر مبارزه را انتخاب کردید / به یاد داشته باشید این مکان‌ها برای ضربه زدن هستند / چشم‌ها، زانوها، کشاله ران، گلو.») این پانک‌ها در اطراف بازی نمی‌کردند.

وقتی مارتینز بعد از آلبوم اول رفت، یورک کیت را بر عهده گرفت، اما در بازگشت مارتینز، گروه با هر دو نوازنده درام به کار خود ادامه داد. (مارتینز در سال 2019 به عنوان غیرمردانه ظاهر شد.) آنها در طول سال ها به طور مداوم برنامه های زنده قاتل را اجرا کرده اند - برای همه پروژه های فردی آنها، چیزی همیشه آنها را به این ماموریت اصلی فرا می خواند. کایا ویلسون یک بار آن را کاملا با سخنان حکیمانه استیوی نیک خلاصه کرد. ویلسون گفت: "شما هرگز نمی توانید از صدای زنی که شما را دوست دارد دور شوید." "این گروه ماست. گروه ما زنی است که ما را دوست دارد."

اما در سال‌های اخیر، آنها میل به نوشتن مطالب جدید را داشتند. ویلسون می‌گوید: «ما مدت‌ها در مورد ساخت یک رکورد جدید صحبت می‌کردیم و هرگز آن را انجام ندادیم. به سرعت به چند سال پیش، در یک رستوران بودایی، در یک تور در اوکلند، کالیفرنیا، یک ناهار خوب می‌خوردم. جودی عصبانی شد و گفت: «نمی‌توانم همین 22 آهنگ را بارها و بارها بنوازم - مثل روز گراندهاگ است.»

وقتی آنها شروع به کار روی این آهنگ های جدید در Furthermore کردند، از راه دور، از طریق زوم بود. اما برای آنها، این چندان دور از روح روزهای اولیه نبود، زمانی که بچه‌ها در شهرهای مختلف از طریق زنگ‌ها به هم متصل می‌شدند و دوستان قلمی از راه دور می‌شدند. یورک می گوید: «ما آن را فهمیدیم. "از آنجایی که من تنها کسی بودم که در ساحل کاملا مخالف قرار داشتم، مجبور شدم با درگیر شدن در این پروسه دچار مشکل شوم. من خودم را ضایعات می دانم و با چهار نفر دیگر در یک گروه هستم.

ما همیشه ضایع بودیم.» گربه یورک انگار برای نشان دادن موضوع، به زور راهش را جلوی دوربین می‌پندد. یورک می‌گوید: «در مورد دایک‌های درون گودال صحبت کنید. "این چیزی است که ما او را صدا می کنیم. او بسیار تهاجمی است، اما با یک طرف نرم."

قطعا به ندرت پیش می‌آید که گروه‌هایی با این صدایی دوباره برگردند. بلیل می گوید: «من همین روزها با گوش دادن به ایستگاه رادیویی محلی خود متوجه شدم که Haircut 100 نیز سومین آلبوم خود را منتشر کرده است. "و این اولین بار در 42 سال است. من می‌گفتم: "ما هم‌روحان هستیم! اما من یک طرفدار بی‌نظیر هستم. وقتی کوچک بودم، درام را برای Haircut 100 پخش می‌کردم، زیرا در یک آپارتمان یک خوابه با من و مادرم بزرگ شدم. جایی برای طبل‌ها وجود نداشت. اما همه چیز در مورد Haircut 100 و ممکن است Don Suna باشد."

یکی از محبوب‌ترین آهنگ‌های تیم درش «Uncle Phranc» است که درباره تجربه آن‌ها به‌عنوان پانک‌های جوان با هنرمند افسانه‌ای لس‌آنجلس Phranc است، که قبل از تغییر شکلش در گروه‌های هاردکور مانند Catholic Discipline به عنوان «خواننده لزبین لزبین آمریکایی» خودخوانده می‌نواخت. او به عنوان مربی برای نسل تیم درش خدمت کرد.

(همانطور که آنها می خوانند، "او به من گفت که با دخترهای مستقیم لعنت نکنم / او به من گفت که قرص نخورم.") اما تا به حال، این گروه به اندازه کافی در آنجا آویزان شده است تا تبدیل به همان شخصیت مربی شود و با شنوندگان جوان تری که اولین بار به دنیا نیامده اند ارتباط برقرار کند.