دفتر خاطرات کشور: یک شیشه آب از رودخانه ها، بک ها و چشمه های یورکشایر – اما نه بدون اجازه | امی-جین بیر

ورام و یورک، یورکشایر شمالی: چند روز قبل از مراسمی است که آبراه‌های محلی ما را گرامی می‌دارد، و من کاری برای انجام دادن دارم.

هرازگاهی به سرچشمه جویبار کوچکی که نژاد کولی نامیده می‌شود، می‌روم، که توسط معجزه‌ی روزمره آب‌ریزش آن کشیده می‌شود تا نور خورشید را مانند یک اسباب بازی بگیرد و آن را به رنگ‌ها و جرقه‌ها تبدیل کند. اما امروز متفاوت است، زیرا آمده ام چیزی بخواهم. چیزی مثل اجازه، یا تایید شاید.

من به سازماندهی گردهمایی از حامیان رودخانه کمک کرده‌ام تا منشور منطقه‌ای حقوق رودخانه‌ها را تهیه کنند - مسئولیت‌های خود را در قبال آنها به صراحت بیان کنیم. ما مراسمی برگزار خواهیم کرد تا آبهای سراسر یورکشایر را با هم مخلوط کنیم تا جوهر بسازیم که منشور در آن نوشته شود. من می‌خواهم آب را از کولی جمع‌آوری کنم، اما شهرت قوی آن را نیز می‌خواهم. مسیر آن به دلیل تجمع فوق‌العاده‌ای از باروهای ماقبل تاریخ در مجاورت، فحش‌ها و هنج‌ها، به عنوان بلندترین سنگ ایستاده انگلستان، بسیار خوش‌گذران است.

فولکلور محلی اصرار دارد که جریان دمدمی مزاج آن دارای قدرت پیشگویی است. به خواندن ادامه دهید...