شورش‌های فرانسه زنگ خطری برای ما است که به نارضایتی جوانان خود نیز توجه کنیم

آقا، – با خواندن نائومی اولری در مورد اعتراضات دانشجویی در فرانسه («اعتراضات مدارس فرانسه: آنچه در پس خشم نهفته است»، اخبار جهانی، 8 اکتبر)، ناآرامی دانشجویی در پاریس در ماه مه 1968 را به یاد آوردم و اینکه چگونه الهام بخش بسیاری از ما که اکنون در اواسط تا اواخر دهه 70 زندگی می کنیم، افتادم.

من سخنان ویلیام وردزورث را تکرار می کنم که او به روزهای اولیه انقلاب فرانسه نگاه می کند: "خوشبختی در آن سپیده دم بود که زنده باشی / اما جوان بودن بسیار بهشت ​​بود!". - مال شما و غیره

فلیکس ام لارکین،

کابینت،

دوبلین 18.

آقا، - شان کیونی به نکته خوبی اشاره می کند: ایرلند مصون نیست و باید به آنچه اینجا در فرانسه اتفاق می افتد توجه کند (" اعتراض فرانسوی ها به هشدار به موقع برای مدارس ایرلندی "، نامه ها، 8 اکتبر).

برخی از ناکارآمدی‌های سیستم در اینجا فقط مربوط به فرانسه است و به دهه‌ها قبل بازمی‌گردد. حقوق معلمان به شدت پایین و روزهای تحصیلی طولانی مدت، اغلب از ساعت 8 صبح تا 6 بعد از ظهر وجود دارد.

اما آنچه دست یافتنی است و سوء مدیریت فرانسه به عنوان زنگ بیدارباش عمل می کند، این است که به دانشجویان ساختار مناسبی برای ابراز نارضایتی های خود داده شود و سازماندهی آنها و آوردن آنها به خیابان ها به گروه های سیاسی واگذار نشود.

آیا aoibhinn beatha یک اسکولار است؟ فقط در صورتی که بزرگترها دست به کار شوند. - مال شما و غیره

CIARÁN MAC GUILL،

کلیشه ای،

Fhrainc