فیرفورد به ترامپ آزمایش ناتوی مورد نظرش را پیشنهاد می کند

اندکی قبل از ساعت 1 بامداد یکشنبه، یک کشاورز که از طریق ولفورد، روستایی در انگلستان واقع در مجاورت یک پایگاه هوایی بزرگ به خانه می‌رفت، با سه ون سفید رنگ برخورد کرد که بعدا آن‌ها را «مردان کلاه‌دار و نقاب‌دار» توصیف کرد که وارد مزارع شدند.

طبیعتا او با پلیس تماس گرفت. در عرض چند ساعت، پنج مرد به ظن جرایم مواد منفجره دستگیر شدند، سپس به ظن تدارک یک اقدام تروریستی، یک بحران بزرگ ظاهری که شاید چند دقیقه از آن جلوگیری شد.

در حالی که تیم‌های خنثی‌سازی بمب ارتش وانت‌ها را بررسی می‌کردند، حدود 85 خانوار محلی تخلیه شدند.

ممکن است این همان اتفاقی باشد که رئیس جمهور دونالد ترامپ پس از ماه ها ناامیدی از متحدان ناتو به آن نیاز داشته است.

در ماه مارس، پس از اینکه متحدان اروپایی درخواست او برای کمک به بازگشایی تنگه هرمز را رد کردند، ترامپ ناتو را "خیابان یک طرفه" خواند و این ماموریت را به عنوان آزمایشی برای ائتلاف معرفی کرد.

فیرفورد اکنون آزمایشی را ارائه می دهد که به هدف ناتو نزدیکتر است - دفاع از خاک خود متحد.

خوشبختانه روز یکشنبه به کسی آسیبی نرسید و نیروهای امنیتی به موقع وارد عمل شدند. این بهترین نتیجه برای ولفورد و در اصطلاح سرد سیاسی، هدیه ای به رئیس جمهور آمریکا است.

در اینجا تصویر واضحی از خطری است که متحدی که میزبان بمب‌افکن‌های آمریکایی است، بدون فاجعه.

اگر بازرسان ارتباطی با ایران برقرار کنند، همان‌طور که در حال حاضر گمان می‌رود، ترامپ می‌تواند - و احتمالا - از دولت‌های متحدی که از پیوستن به حملات او به ایران خودداری کردند، بپرسد که چگونه به تهدیدی در خاک بریتانیا پاسخ خواهند داد.

سؤال سخت‌تر این است که آیا هر پاسخ کوتاه‌تری برای پیوستن به نبرد علیه ایران، او را راضی می‌کند یا خیر.

نظر اولیه محققین این است که مواد موجود در ون ها با مواد منفجره دست ساز مطابقت دارد، اگرچه آزمایش های مربوط به زنده ماندن آنها ادامه دارد.

پلیس ملیت، انگیزه یا هدف مظنونان را فاش نکرده است. یک منبع ناشناس به رویترز گفت که بازرسان یک انگیزه مرتبط با ایران را محتمل‌تر می‌دانند و خرابکاری روسیه و یک توطئه اسلام‌گرا نیز در حال بررسی است.

ترامپ در اولین اظهارنظرهای خود در مورد این موضوع تا حدودی کمتر مراقب بود و گفت که این افراد "به دنبال آسیب بزرگ هستند" و مدت‌هاست که توسط مقامات بریتانیایی و آمریکایی "تحت دید" بودند.

پلیس هنوز این موضوع را تایید نکرده است، اما سپاه پاسداران ایران در ماه ژوئیه هشدار داده بود که هر پایگاهی که علیه ایران استفاده شود، "هدف قانونی" است و نام بمب افکن های فیرفورد را نام برد.

ایران به داشتن سلول های خواب در سراسر جهان شناخته شده است. این که آیا آنها در اینجا مشغول به کار بودند یا خیر، یک سوال باز است. باید زود جواب بگیریم

هرمز به خوبی خارج از محدوده پیمان ناتو قرار دارد، علی‌رغم درخواست ترامپ از متحدانش برای پیوستن به جنگ او، با اشاره به عواقب آن برای جریان انرژی جهانی در صورت شکست رژیم تهران.

متحدان آمریکا نسبت به سیاست ترامپ در قبال ایران ناآرام بودند و اگرچه بسیاری مانند بریتانیا به نیروهای آمریکایی اجازه حمله از پایگاه های داخل کشورشان را دادند، هیچ یک مستقیما در این حملات شرکت نکردند.

با این حال، فیرفورد در محدوده پیمان ناتو قرار دارد و سوال جالبی را مطرح می کند.

این معاهده قلمرو متفقین در اروپا و نیروهای متفقین مستقر در آنجا، خاک بریتانیا و هوانوردان آمریکایی را پوشش می‌دهد، بنابراین یک حمله مسلحانه با هدایت بین‌المللی به پایگاه می‌تواند ماده 5 را وارد عمل کند: حمله به یکی، حمله به همه است.

ما هنوز به طور قطع از جزئیات برنامه ریزی و دلیل آن اطلاعی نداریم. یا مهمتر از همه، چه کسی آن را تنظیم کرده است.

ناتو آستانه ماده 5 را مورد به مورد قضاوت می کند و تروریسم صرفا داخلی را مستثنی می کند، بنابراین پیوند ایران عنصر بین المللی را تامین می کند، نه حمله.

متحد مورد حمله - در این مورد، هدف ظاهری نیروهای ایالات متحده در داخل بریتانیا - نیز باید درخواست کند یا با اقدام جمعی موافقت کند.

تنها مورد استناد ماده 5 بعد از 11 سپتامبر برای ایالات متحده بود، و حتی در آن زمان، هر متحدی موظف بود کمک کند، اما آزاد بود تا "اقدامی را که لازم بداند" انجام دهد، که نیازی به ماهیت نظامی ندارد.

ماده 4 که به هر عضوی اجازه می‌دهد در مورد نحوه واکنش به یک حادثه مشورت کند، ابزار ساده‌تری است که اخیرا در مورد تهاجم مشکوک هواپیماهای بدون سرنشین روسیه به قلمرو متحدین مورد استفاده قرار گرفته است.

در ماه مارس، پدافند هوایی ناتو یک موشک بالستیک را که ترکیه گفته بود ایران به سمت حریم هوایی خود شلیک کرده بود، سرنگون کرد. تهران هدف قرار دادن ترکیه را تکذیب کرد.

سفرای متفقین روز بعد ملاقات کردند و هدف قرار دادن ترکیه توسط ایران را محکوم کردند و از موضع تقویت شده دفاع موشکی در سراسر اتحاد حمایت کردند.

پیت هگزث، رئیس پنتاگون ترامپ، گفت: «هیچ حسی وجود ندارد که این اقدام چیزی شبیه به ماده 5 را آغاز کند».

این الگویی است که متحدان می توانند به بریتانیا پیشنهاد کنند، یکی از راه های دفاع و مشاوره. اما ترامپ ممکن است به دنبال پیشبرد بیشتر اتحاد باشد.

و یک تفاوت اساسی بین موشک ترکیه و فیرفورد وجود دارد: عمد آشکار.

موشک سربه‌سر اشتباه است، اما وانت‌های مملو از مواد منفجره مطمئنا چنین نیستند.

اروپا استدلال کرده است که ترامپ از متحدان می‌خواهد هزینه‌های جنگی را که انتخاب نکرده‌اند یا حتی قبلا درباره آن با آنها مشورت شده است، تقسیم کنند.

آنها با رویکرد مبارزه‌جویانه ترامپ برای حل مسئله هسته‌ای ایران موافق نبودند و به توافق قبلی در سال 2015 که او از آن خارج شده بود متعهد بودند.

بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع آلمان در ماه مارس گفت: «این جنگ ما نیست، ما آن را شروع نکرده‌ایم».

برلین گفت که با آن مشورت نشده و واشنگتن کمک اروپا را نه ضروری و نه مطلوب خوانده است.

فیرفورد اتهام خیابانی یک طرفه را که ترامپ اعمال کرده است، کاهش می دهد. بریتانیا گفته بود بله، وام دادن به پایگاه برای حملات دفاعی محدود، سیاستی که اندی برنهام، نخست وزیر، زمانی که در جولای جانشین کیر استارمر شد، ادامه داد.

مارک روته، دبیرکل ناتو، گفته است که کارزار ایالات متحده بدون اروپا که پایگاه‌های آن تا قبل از آتش‌بس آوریل تا 5000 سورتی پرواز را پشتیبانی می‌کردند، «بسیار دشوار بود».

آنچه ترامپ واقعا می‌خواست، علی‌رغم کم‌اهمیت جلوه دادن اهمیت و در عین حال تقبیح فقدان آن، پاسخ ناتو بود که متفقین را در کنار او علیه ایران جمع کردند و به طور کامل به جنگ ملحق شدند.

در صورتی که آخرین دور دیپلماسی دوباره شکست بخورد، ممکن است از فیرفورد برای طرح مجدد این پرونده استفاده کند، زیرا در فکر تجدید حملات علیه ایران پس از انتخابات میان دوره ای است.

بیانیه اجلاس سران ناتو در ژوئیه روسیه را تهدید بلندمدت نامید و یک جمله واحد به ایران داد. اگر نشان داده شود که ایران توطئه بمب گذاری در خاک بریتانیا را هدایت کرده است، حفاظت از ولفورد هیچ لطفی به ترامپ ندارد، این چیزی است که متحدان به یکدیگر مدیون هستند.

کمکی که ناتو پس از یازده سپتامبر به آمریکا داد، عمدتا امکان‌پذیر بود: اشتراک اطلاعات، حقوق پرواز، امنیت تأسیسات ایالات متحده، دسترسی به فرودگاه‌ها، اگرچه بسیاری از نیروهای اروپایی و کانادایی نیز به جنگ افغانستان پیوستند.

متحدان می توانند همه اینها را بدون پیوستن به یک حمله ارائه دهند و همچنان در آزمون ترامپ شکست بخورند.