مت مایرز از هاندموث دیگر برای نوشتن آهنگ های عالی نباید غمگین باشد
رهبر گروه بلوز-راک آمریکاییانا احساس جدیدی - عشق متقابل- برای آلبوم Lordy دارد: "اینطور نیست که برای خلق کردن غمگین باشید، اما من در خانه خوشحالم."
به پایان تابستان نزدیک می شود و مت مایرز، خواننده و گیتاریست هاندموث، در خیابان اصلی برلینگتون، ورمونت قدم می زند. پشت سر او پارک واترفرانت است که او بعد از ظهر همان شب برای The Head and the Heart بازی خواهد کرد. او در میان یک تور سراسری در حال ملاقات با خانواده است تا یک لقمه سریع و گفتگو با چهره های آشنا داشته باشد. با چند دانه عرق روی گردنش، گوشه خیابان سنت پل می ایستد و شروع می کند درباره عاشق شدن.
این مرد 38 ساله به رولینگ استون می گوید: "این همه چیز را تغییر داد. در نهایت، بدون توجه به هر اتفاقی، توسط همسرم و دوستانم پذیرفته شدم." "چون من همیشه یک چیز را به مردم نشان داده ام، و برای جبران آن، آن سنگ های لعنتی."
مایرز دو سال پیش دست و پا بسته شد. این دومین ازدواج اوست و از ازدواج اول دو دختر جوان دارد. او اکنون آرامش و تعادل را در زندگی خود پیدا کرده است، و این هارمونی است که جریان غزلی لردی، آلبوم جدید هاندموث را فراهم می کند. این آلبوم که در Dualtone Records منتشر شد، یکی از محورهای سالگرد بیست و پنجمین سالگرد این لیبل است.
برای راکر مستقل، رکورد مربوط به تشخیص چهره در آینه و ایجاد صلح با چشمانی است که به شما نگاه می کنند. امروزه، مایرز با افتخار به نمک و فلفل موهایش، چین و چروکهای به دست آمده از تورهای سراسر آمریکا و بازگشت دوباره اذعان میکند. زمانی که در سال 2011 هاندموث را تشکیل داد، فاصله زیادی با ماهیت بچهشکل او دارد.
مایرز میگوید: «میدانستم که این یک تصور اشتباه است، اما هنوز هم گاهی اوقات نمیتوان از آن فرار کرد. "اینطور نیست که برای خلق کردن غمگین باشید، اما من در خانه خوشحالم. حالا وقتی دارم می نویسم، آهنگ نباید بزرگ باشد. لازم نیست زیاد فکر کنید. فقط می توانید بنویسید، ویرایش کنید، و سپس بگذارید آهنگ همان چیزی باشد که هست."
مایرز هنوز در شهری زندگی می کند که هاندموث در آن آبستن شده است - نیو آلبانی، ایندیانا، واقع در آن سوی رودخانه اوهایو از لوئیزویل، کنتاکی. آن تقاطع جغرافیایی و موسیقایی غرب میانه و جنوب، انکوباتوری برای کنشهای راک متعددی بوده است که از صحنه لوئیزویل بیرون آمدهاند. در آن زمان، مایرز در مکانهایی مانند شرابسازی هوبر و بارهای محلی «کارهای استاندارد گروه موسیقی» را انجام میداد. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21
مایرز میگوید: "شما چهار ساعت بازی میکنید و انگشتانتان فقط برشته میشوند. سپس سعی میکنید یک آهنگ اصلی را وارد کنید و هرگز جواب نمیدهد." "بنابراین، در نهایت، من فقط فکر کردم، "من می خواهم دوستانم را دور هم جمع کنم. ما فقط آهنگ هایی را که می نویسیم پخش می کنیم و هیچ سازشی نمی کنیم."
گروه نام خود را از طریق یک تولید کننده نام اینترنتی پیدا کردند و همه چیز به سرعت شروع شد. آنها در South by Southwest اجرا کردند و گوش Rough Trade Records را جلب کردند. قراردادی امضا شد و گروه برای نواختن لولاپالوزا، بونارو و فستیوال فولک نیوپورت رزرو شد. آلبوم 2015 آنها Little Neon Limelight آنها را در سطح ملی شکست، به لطف آهنگ های جذابی مانند "Sedona" و "Darlin". مایرز می گوید: «این واقعا فقط سرمان را تحمل می کردیم و باور می کردیم. «این راهی نیست که من فکر میکردم باشد.
در ابتدا، شما می گویید، "اوه، بله، کشتی موشکی،" و اینطوری کار نمی کند، و من احساس می کنم که اصلا زیاد زمین نمی گیرم."
متن اصلی (انگلیسی)
Houndmouth’s Matt Myers No Longer Has to Be Sad to Write Great Songs
The leader of the Americana blues-rock band taps into a new feeling — reciprocated love — for the album Lordy: "It’s not that you have to be sad to create, but I’m happy at home"