چگونه سرمایه گذاری خارجی می تواند کنترل دولت های آفریقایی بر زمین را تقویت کند
بر اساس تحقیقات جدید در 14 کشور در جنوب صحرای آفریقا، دولت های آفریقایی از سرمایه گذاری خارجی، پروژه های زیرساختی و طرح های حفاظتی برای گسترش کنترل خود بر زمین و جوامع استفاده می کنند.
ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین
این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
بر اساس تحقیقات جدید در 14 کشور در جنوب صحرای آفریقا، دولت های آفریقایی از سرمایه گذاری خارجی، پروژه های زیرساختی و طرح های حفاظتی برای گسترش کنترل خود بر زمین و جوامع استفاده می کنند.
این مطالعه این ایده را به چالش می‌کشد که کشورهای آفریقایی برای تنظیم مقررات سرمایه‌گذاران خارجی قدرتمند بسیار ضعیف هستند. در عوض، محققان استدلال می‌کنند که دولت‌ها می‌توانند به طور فعال از سرمایه‌گذاری و مشارکت با سازمان‌های خارجی برای تقویت اقتدار خود استفاده کنند – که گاهی اوقات به بهای حقوق زمین موجود جوامع می‌شود.
با این حال، آنها می گویند که این از مسئولیت سرمایه گذاران خارجی، کمک کنندگان و سازمان های حفاظتی که مشارکت فعال آنها به شکل گیری این فرآیندها کمک می کند، نمی کاهد.
این تحقیق که توسط دکتر کارولین دیترل از دانشگاه منچستر و یوئژو یانگ از دانشگاه آکسفورد انجام شده است، بررسی می کند که چگونه دولت ها از سیاست زمین نه تنها برای تشویق توسعه اقتصادی، بلکه برای گسترش و تحکیم قدرت خود استفاده می کنند. این مقاله در مجله Geoforum منتشر شده است.
محققان 24 مورد را در 14 کشور تجزیه و تحلیل کردند و کار میدانی انجام شده بین سال‌های 2018 و 2024 در اوگاندا، آفریقای جنوبی، تانزانیا، زامبیا و کنیا را با بررسی تحقیقات و اسناد سیاستی موجود ترکیب کردند.
آنها دو استراتژی مرتبط را شناسایی می کنند. اولین مورد، که آنها آن را "گسترش" می نامند، شامل گسترش اختیارات دولتی به مناطقی است که کنترل به طور سنتی محدود یا مشترک با جوامع محلی بوده است. دولت ها می توانند این کار را با جذب سرمایه گذاری زمین در مقیاس بزرگ، ساخت کریدورهای حمل و نقل و زیرساخت، یا تعیین زمین برای حفاظت انجام دهند.
راهبرد دوم، «عمیق‌سازی» شامل تقویت این قدرت در طول زمان از طریق قوانین، سیستم‌های اداری، ثبت زمین و ابزارهای فنی مانند نقشه‌برداری دیجیتال است.
در برخی موارد، دولت‌ها زمین‌ها را خالی، بدون حکومت یا استفاده ناکافی توصیف کرده‌اند تا آن را برای توسعه در دسترس نشان دهند. محققان استدلال می‌کنند که چنین توصیف‌هایی می‌تواند کشاورزی موجود، دامداری، حقوق مرسوم زمین و سیستم‌های محلی حکومتی را نادیده بگیرد.
این مطالعه نمونه هایی را در سراسر قاره برجسته می کند. در اتیوپی، تلاش های دولت برای جذب سرمایه گذاری کشاورزی در مقیاس بزرگ شامل شناسایی زمین برای بانک زمین فدرال و ترویج آن به عنوان در دسترس برای استفاده مولد بود. در شمال اوگاندا، ادعاهایی مبنی بر خالی بودن یا غیرمسکونی بودن زمین به توجیه طبقه‌بندی مجدد زمین‌های مرسوم و تخصیص آن برای پروژه‌های سرمایه‌گذاری کمک کرد.
طرح های زیرساختی می توانند اثرات مشابهی داشته باشند. در کنیا، کریدور حمل‌ونقل بندر لامو-سودان جنوبی-اتیوپی برای گسترش اختیارات دولتی به مناطقی که زمین‌ها مدت‌هاست از طریق سیستم‌های مالکیت اشتراکی اداره می‌شده است، استفاده شده است. در تانزانیا، برنامه ریزی توسعه کشاورزی شامل طبقه بندی مجدد زمین های روستا برای در دسترس قرار دادن آن برای سرمایه گذاری است.
حفاظت همچنین می تواند ابزاری برای گسترش کنترل دولتی باشد. تعیین زمین به عنوان پارک، حفاظت‌شده یا منطقه حفاظت‌شده می‌تواند آن را تحت اختیار دولت مرکزی قرار دهد، در حالی که نحوه استفاده مردم محلی از آن را محدود می‌کند. این مقاله مواردی را مورد بحث قرار می‌دهد که این فرآیندها به جابجایی، اخراج و درگیری کمک کرده‌اند.
محققان استدلال می کنند که سرمایه گذاری خارجی لزوما به معنای از دست دادن کنترل دولت ها به منافع خارجی نیست. در عوض، دولت‌ها می‌توانند از روابط با سرمایه‌گذاران، اهداکنندگان و سایر سازمان‌ها برای پیگیری اهداف سرزمینی و سیاسی خود استفاده کنند.
با این حال، این مقاله نشان نمی دهد که کنترل قوی تر دولت همیشه سودمند است. نویسندگان تأکید می‌کنند که فرآیندهایی که توصیف می‌کنند می‌توانند طردکننده یا اجباری باشند، و تلاش‌ها برای تحمیل ترتیبات جدید اغلب توسط جوامع آسیب‌دیده به چالش کشیده می‌شوند.
این یافته‌ها چارچوبی برای درک اینکه چگونه سرمایه‌گذاری زمین، برنامه‌ریزی توسعه و سیاست‌های زیست‌محیطی می‌توانند رابطه بین دولت‌ها و مردمی را که در زمین زندگی می‌کنند، تغییر دهند، ارائه می‌دهند.
دیترل از دانشگاه منچستر می‌گوید: «سرمایه‌گذاری خارجی در زمین اغلب به گونه‌ای مورد بحث قرار می‌گیرد که گویی دولت‌های آفریقا به سادگی کنترل خود را به منافع قدرتمند خارجی از دست می‌دهند.
دیترل گفت: «تحقیقات ما نشان می‌دهد که دولت‌ها می‌توانند به طور فعال از سرمایه‌گذاری، زیرساخت‌ها و حفاظت برای گسترش اختیارات خود بر زمین، از جمله مکان‌هایی که جوامع مدت‌هاست از طریق سیستم‌های مرسوم، زمین را مدیریت می‌کنند، استفاده کنند».
درک این موضوع اهمیت دارد زیرا این پروژه‌ها فقط در مورد توسعه اقتصادی نیستند، بلکه می‌توانند افرادی را که قدرت دسترسی، استفاده و تصمیم‌گیری در مورد زمین را دارند، تغییر دهند.»
یوژو یانگ و همکاران، گسترش و تعمیق: استراتژی های سرزمینی و دولت سازی در آفریقا، Geoforum (2026). DOI: 10.1016/j.geoforum.2026.104838
کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →
فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →
متن اصلی (انگلیسی)
How foreign investment can strengthen African governments' control over land
African governments are using foreign investment, infrastructure projects and conservation schemes to extend their control over land and communities, according to new research spanning 14 countries in sub-Saharan Africa.