وقتی فاجعه از مرزها می گذرد، اعتبار اندونزی دو بار مورد آزمایش قرار می گیرد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در 15 سپتامبر، فوران کوه آناک کراکاتو، خاکستر آتشفشانی را تا ارتفاع 15000 متری (50000 فوت) فرستاد و صدای غرش را در 700 کیلومتری (435 مایل) شنید. هشت فرودگاه فعالیت خود را متوقف کردند، هزاران پرواز مختل شدند و بیش از 270000 مسافر سرگردان شدند.

تقریبا در همان زمان، دود ناشی از آتش‌سوزی جنگل‌ها در بورنئو اندونزی از مرزهای ملی عبور کرد.

در ساراواک، بدتر شدن کیفیت هوا با افزایش 259 درصدی موارد آسم همراه بود، در حالی که گزارش شده است که مانیل سطوح آلودگی بیش از چهار برابر حد ایمن WHO را ثبت کرده است.

این موارد چالش گسترده‌تری را برای اندونزی برجسته می‌کند: وقتی یک بحران داخلی به یک نگرانی بین‌المللی تبدیل می‌شود، تأثیر آن به آسیب فیزیکی محدود نمی‌شود. چنین بحران هایی همچنین می تواند بر روابط دیپلماتیک، اعتماد منطقه ای و برداشت از اندونزی به عنوان یک بازیگر مسئول تأثیر بگذارد.

نحوه واکنش و ارتباط اندونزی نه تنها برای مدیریت بلایا بلکه برای شهرت جهانی آن نیز مهم است.

در داخل کشور، خاکستر آتشفشانی باعث تحریک چشم شد و مدارس را مجبور به آموزش از راه دور کرد.

در سطح بین‌المللی، فوران آتشفشانی می‌تواند حمل و نقل هوایی، گردشگری و سفر منطقه‌ای را مختل کند و نیاز به هماهنگی سریع و اشتراک‌گذاری اطلاعات با کشورهای همسایه دارد.

مه فرامرزی نوع متفاوتی از اصطکاک را ایجاد می کند. دود ناشی از آتش سوزی در اندونزی از مرزهای ملی عبور می کند و بر جمعیت کشورهای همسایه تأثیر می گذارد، در حالی که برخی از امتیازات آسیب دیده متعلق به شرکت های مرتبط با سنگاپور، ژاپن و مالزی است. این موضوع باعث می‌شود که این مه نه تنها به یک موضوع زیست‌محیطی تبدیل شود، بلکه در مورد مسئولیت‌پذیری و دیپلماسی شرکت‌های فرامرزی نیز مطرح شود.

اندونزی به شدت در معرض خطرات آب و هوایی قرار دارد و در سال های اخیر شاهد افزایش آتش سوزی های جنگلی بوده است. روی هم رفته، این بحران‌های زیست‌محیطی مکرر ممکن است درک اندونزی و همسایگان منطقه‌ای‌اش را که شرکت‌هایشان امتیازاتی در اندونزی دارند، به‌عنوان منابع خطر زیست‌محیطی منطقه‌ای تقویت کند.

برای کشوری که به دنبال ایفای نقش بزرگتر در امور منطقه ای و جهانی است، این می تواند به یک سوال اعتبار تبدیل شود: آیا اندونزی می تواند نشان دهد که قادر به مدیریت خطراتی است که پیامدهای آن فراتر از قلمرو خود است؟

این سوال به ویژه در ASEAN مرتبط است، جایی که چارچوب ارتباطی خطر بلایا ASEAN بر اشتراک‌گذاری اطلاعات به موقع، دقیق و قابل اعتماد بین آژانس‌های ملی، مراکز ASEAN، نهادهای منطقه‌ای و شرکای بین‌المللی تاکید دارد. آیا اندونزی همچنین می تواند در ارتباط با بلایا در منطقه رهبری خود را نشان دهد؟

Ingrid d'Hooghe، محقق ارشد و رئیس سابق مرکز Clingendael چین، استدلال می کند که وقتی یک بحران داخلی به یک نگرانی بین المللی تبدیل می شود، دولت ها باید از طریق سه نوع اطلاعات با مخاطبان در داخل و خارج از کشور ارتباط برقرار کنند: مقابله فیزیکی، مقابله روانی و ترمیم شهرت.

اطلاعات مقابله فیزیکی راهنمایی برای کاهش خطرات است، مانند به روز رسانی کیفیت هوا، مناطق آسیب دیده، خطرات بهداشتی و اقدامات حفاظتی در طول آتش سوزی جنگل، یا اطلاعاتی در مورد خاکستر آتشفشانی، گازها، دید و مناطق محدود در طول فوران.

اطلاعات مقابله روانشناختی به کاهش ترس و عدم اطمینان کمک می کند. به عنوان مثال، آژانس مدیریت بلایای اندونزی (BNPB) و آژانس هواشناسی آن (BMKG) اعلام کردند که فوران آناک کراکاتو خطر سونامی ندارد. چنین ارتباطی به ویژه برای جوامعی که سونامی تنگه سوندا در سال 2018 را به یاد می آورند، مهم بود که در اثر فروپاشی همان آتشفشان که بیش از 400 نفر را کشت.

هر دوی این دو لایه اول یک بعد بین المللی دارند که به راحتی قابل چشم پوشی است.

اطلاعات مداوم و به موقع به دولت های همسایه امکان ارزیابی ریسک و هماهنگی پاسخ های خود را می دهد. سکوت، تناقض یا تأخیر برعکس عمل می کند: کشورهای دیگر را مجبور می کند در مورد اطلاعات ناقص تصمیم بگیرند، و آنها به یاد می آورند که مجبور بودند.

لایه سوم، تعمیر شهرت، چالش متفاوتی را ارائه می دهد، زیرا چالش های شهرت برای هر فاجعه یکسان نیست. تعمیر شهرت به اطلاعات و ارتباطات راهبردی با هدف بازگرداندن وجهه آسیب دیده یک کشور اشاره دارد، به ویژه زمانی که یک بحران شامل اقدامات قابل انتساب، عدم پیشگیری یا مدیریت ناکافی است که کشور را مسئول و تحت حمله قرار می دهد.

فوران آناک کراکاتو را می توان به عنوان یک بحران بدون گسل درک کرد: اندونزی باعث فوران آتشفشانی نشده است. بنابراین شهرت آن عمدتا به این دلیل است که دولت چگونه به طور مؤثر واکنش نشان می دهد، خطرات را مخابره می کند و از جوامع آسیب دیده محافظت می کند.

آتش‌سوزی‌های جنگلی متفاوت است زیرا بیشتر ناشی از فعالیت‌های انسانی، سهل انگاری و اجرای ناکافی قانونی است.

در چنین مواردی، صرفا نسبت دادن آتش سوزی به هوای خشک یا ابر ال نینو همچنان می تواند به شدت در خارج از کشور فرود آید. برای مخاطبی در کوچینگ یا مانیل که دود را تنفس می‌کند، توضیح آب و هوا می‌تواند به عنوان یک حقایق خوانده شود.

هنگامی که مخاطبان منتظر اقدامات اصلاحی هستند، کلمات به تنهایی نمی توانند یک شهرت را ترمیم کنند: اجرای قوانین زیست محیطی، تحقیق در مورد مسئولین، تقویت پیشگیری از آتش سوزی و رسیدگی به شرایطی که امکان تکرار آتش سوزی را فراهم می کند.

تمایز از نظر دیپلماتیک اهمیت دارد. یک بلایای طبیعی ظرفیت اندونزی را برای پاسخگویی به یک خطر اجتناب ناپذیر آزمایش می کند، در حالی که یک بحران آتش سوزی مکرر می تواند تمایل اندونزی و همسایگانش را به طور یکسان برای ارتباط آشکار در مورد مسئولیت مشترک در قبال خطراتی که از مرزها عبور می کند، آزمایش کند.

برای اندونزی، ارتباطات بلایا فقط یک تمرین اطلاعات عمومی نیست. همچنین تمرینی در دیپلماسی عمومی است.

هنگامی که بحران ها از مرزها عبور می کنند، دولت نیاز به ارتباطات سریع، شفاف و منسجم دارد.

اما ارتباط نمی تواند جایگزین عمل شود.

برای مخاطرات طبیعی، این به معنای نشان دادن آمادگی، شایستگی و همدلی است. برای بحران های زیست محیطی که مسئولیت انسانی را در بر می گیرد، به معنای پاسخگویی و پیشگیری نیز می باشد.

در نهایت، شهرت بین‌المللی اندونزی در طول یک بحران نه صرفا بر اساس آنچه دولت می‌گوید، بلکه بر اساس اینکه آیا سخنان آن با آنچه که انجام می‌دهد همخوانی دارد، شکل می‌گیرد.

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.